Archief

#190 THINGS I’VE DISCOVERED

In de paar dagen dat ik hier ben heb ik nog lang niet helemaal door wat voor stad Hongkong precies is en wat de gebruiken zijn, laat staan dat ik de weg zou weten te vinden – maar als je me kent weet je waardoor dat komt. Toch heb ik al een paar dingen ontdekt.

1. We vallen met onze neus in de boter dat we tijdens de Hongkong Boat Races hier zijn. Het is een heel populair festival wat jaarlijks gehouden wordt, en mensen van over de hele wereld doen er aan mee. Het water waarin de races gehouden worden wordt omringd door vele wapperende vlaggen en een hoop toeschouwers. Een groot plein vlakbij ons hotel staat vol met tenten waar de roeiteams uit kunnen rusten, en door de hele buurt lopen mensen met peddels en drakentrofeeën.

2. In China kan je ook erg lekker Japans eten. Het verschil met Chinees is mij nog niet geheel duidelijk, maar ik weet wel bijna zeker dat ik nog nooit zo lekker gegeten heb.

3. Een taxiritje is in Hongkong niet duur, maar daar weegt wel een nadeel tegenop, namelijk dat de chauffeurs niet goed kunnen rijden. Waarschijnlijk mag je in Hongkong taxirijden als je de test gepasseerd bent, of gewoon als je het al lang doet, ongeacht of je een rijbewijs hebt of niet. De mannen van de oudere generatie hanteren dezelfde rijstijl: remmen, optrekken, remmen, optrekken, remmen, optrekken…

4. Er zijn veel mensen die je iets aan willen bieden. ‘Massaas, Massaas!’ ‘I make shur, jacke fo you!’ ‘Shee ne moeisie!’ (Ter verduidelijking: een massage of een overhemd en jasje op maat. Het laatste is mij ook onduidelijk.) Ik knik altijd vriendelijk nee en loop dan door. ‘Nu vervloekt ze me achter mijn rug,’ lachte ik tegen mama toen we weer en ‘massaas’ mevrouw gepasseerd waren. Volgens mijn moeder was dat niet zo: ze geloven hier heilig in ‘what you give is what you get’. Toeristen vervloeken doen ze dus niet: dat is slecht voor je karma.

5. Behoorlijk voor de hand liggend dat ik dit zou gaan zeggen, maar Hongkong is een hele gave stad. Vooral de diversiteit vind ik heel leuk: het ene moment loop je door een poepchique winkelcentrum, het andere moment kijk je omhoog naar torenhoge woonflats, sommigen omringd door steigers van bamboe, anderen behangen met neon lichtreclame. Het ene moment lig je op een heerlijk zandstrand en ’s avonds sta je op een balkon midden in de stad, met een geweldig uitzicht.

6. Op de televisie op onze kamer wordt Wimbledon live uitgezonden. Tot zover dus mijn ontdekkingen, nu ga ik lekker vanuit mijn bedje kijken naar de finale tussen Federer en Murray.

Meer foto’s staan weer op de Hongkong pagina!

#189 MUI WO

De naam van deze stad, Mui Wo, klinkt behoorlijk exotisch. Ook de foto doet misschien vermoeden dat het een soort onbewoond eiland was. Door het geduld van mijn familie kon ik die suggestie wekken: anders had er een Chinese toerist midden op de foto gestaan. In de praktijk was het dus anders, al was het er niet minder fijn door. Met ons gingen nog een boel andere mensen met de ferry naar dit kleine stadje op Launtau Island. Er waren bussen om mensen verder het eiland op te brengen, een marktje met snuisterijtjes en er was zelfs een McDonalds – verre van onbewoond dus. Ondanks dat, en het mooie weer, was het op het strand niet druk. Wij dachten dat er misschien wel iets in het water zou zitten, of er allemaal vieze beesten in het zand zouden liggen waardoor niemand er ging zitten. Het bleek allebei niet waar te zijn. Misschien kunnen Chinezen niet zwemmen?

Meer foto’s van vandaag staan op de Hongkong pagina, bij ‘&more’.

#187 THE VIEW

We reden aan de linkerkant van de weg de stad in. Honkong was tot 1997 een kolonie van Engeland, vandaar dat ze links rijden en er – thank God – veel dingen in het Engels staan aangegeven. Lijkt me toch vervelend als je verdwaalt en niet eens kunt lezen waar je bent. Het was natuurlijk heel aanlokkelijk om meteen ons bed in te duiken toen het kon, maar dat is a) niet echt bevorderlijk voor een jetlag en b) behoorlijk saai. We besloten even stukje te gaan lopen om de stad een beetje te verkennen. Vervolgens aten we iets in het hotel. Niemand had extreem veel honger, (volgens mij heeft mijn maag ook last van een jetlag, dus krijg ik waarschijnlijk vannacht zin in eten) maar een toetje lustten we nog wel. Natuurlijk moest ik weer eens iets bestellen wat lang bleek te duren. De man met de hamer sloeg toe. ‘I know you tired,’ zei een Chinese ober tegen ons, waarschijnlijk omdat hij me keihard had zien gapen. ‘but I’ll bring directly when ready.’ Na een toetje wat het wachten waard was gingen we naar boven. ‘Wow!’ riep ik toen ik de deur opendeed. Het uitzicht wat we overdag hadden gehad was prachtig, met de bootjes van het Dragon Boat Festival en de skyline op de achtergrond. Maar wacht maar tot ik jullie Hongkong by night laat zien…

#186 TIME FLIES

We stapten het vliegtuig uit, recht de sauna in die Dubai heet. Van bovenaf zag het centrum er levendig uit, met vele lichtjes die de pikdonkere nacht in schenen. Eromheen was er door de duisternis echter niets te zien. In het daglicht waarschijnlijk ook niets dan zand, maar dat even terzijde. Het vliegveld bleek net zo verlaten. Vanaf bovenaan de roltrappen keken we uit over een immens grote hal met een waterval bij de liften, vele incheckbalies, een paar medewerkers en verder… niemand. Het verbaasde me niet echt, aangezien het één uur ’s nachts was, local time.
We sloegen een hoek om en plots was de stilte voorbij. Honderden mensen liepen door de gang van Dubai Airport. Alles was open – ook al was het midden in de nacht – en daar maakte iedereen volop gebruik van. Je kon het zo gek niet bedenken of het was te koop. Dingen die op de meeste vliegvelden wel te vinden zijn: parfum, cosmetica en eten bijvoorbeeld. Maar mocht je graag een 22 karaats goudstaaf willen kopen, dan kon dat ook. Of een kameel op ware grootte. Dan leverden ze hem ook nog thuis voor je af. Redelijk overdonderd door dit alles en daarnaast nogal brak van de vlucht, vergat ik bijna een foto te maken. Ik keek op mijn horloge: vijf voor twaalf. Ja, de tijd vliegt. Zeker als je er letterlijk tegenin vliegt. In Dubai was het inmiddels al twee uur ’s nachts, de volgende dag was al begonnen… Dan had ik mijn foto gemist! Maar wat geldt er als je op één dag in twee tijdzones komt? Aangezien het mijn project is bepaal ik dat natuurlijk zelf, en laat ik gewoon gelden wat mij het beste uitkomt.

#182 CONTRADICTORY

20120630-171055.jpg

Vandaag was een dag van tegenstellingen. Mijn zonnebril ging op en af, op en af: dan was het bewolkt of regende het, dan scheen de zon. Overdag drentelde ik op mijn gemakje door de stad. Ik droeg een broek en shirt die zo lekker zitten dat ik er wel in zou kunnen slapen, een perfecte stadsoutfit samen met mijn All Stars. ’s Avonds dofte ik me echter op voor een concert in het Concertgebouw. Hakken, en zo’n jurkje met een rokje wat zo lekker zwiert als je erin ronddraait – ik kon het dan ook niet laten om het even te doen. Ook nam ik me voor om – in tegenstelling tot overdag – me mooi op te maken. Gouden tip: begin niet aan een smokey eye als je er eigenlijk geen tijd meer voor hebt. Het resulteert in een hoop stress en het uiterlijk van een panda. Ten slotte spreekt mijn foto mijn dag tegen. Want zo somber als dit plaatje er uitziet, zo leuk was mijn dag.

#181 ELLES

20120629-232616.jpg

Naar Amsterdam rijden om hoi te zeggen tegen papa en mama, om vervolgens weer terug te rijden. Keihard meezingen met muziek in de auto. Bomen klimmen, terwijl ik het eigenlijk niet durfde en hij het, vanwege problemen met zijn knie, beter niet had kunnen doen. Maar hij deed het toch. Na het zien van New Kids Maaskantje bezoeken, gewoon omdat het kan. Zomaar wat dingen die ik met Elles gedaan heb, tijdens één van onze weekendjes of op een willekeurig moment. Koeknuffelen staat nog op de agenda. Naast al deze dingen praten we over van alles en nog wat. De nodige meligheid natuurlijk, maar ook vaak genoeg een serieus gesprek. ‘Over dertig jaar houden we nog steeds ons jaarlijkse weekendje, maar dan moeten jullie me wel in mijn rolstoel voortduwen.’ heeft hij eens gezegd. Ik denk dat het zelfs dan nog net zo leuk zal zijn als nu. Met Elles is er namelijk never a dull moment.

#180 I’M A SURVIVER

I’m a surviver: vandaag gingen we met onze klas survivallen. En aangezien jij dit leest en ik dit heb geschreven, heb ik het blijkbaar overleefd. Al klinkt dat erg negatief: het was vooral erg gezellig. Ik beklom het ‘ding’ hierboven. Voor mij was het tot op zekere hoogte goed te doen, maar ik heb behoorlijk wat knietjes moeten lenen aan de kleineren onder ons. Daar ging het ook om, het was een teamwork opdracht. Het meisje hierboven was echter de enige uit haar groepje die verder kon en durfde, dus ging ze in haar eentje naar boven. Ook schoten we met pijl en boog, waarbij ik drie keer mijn pijl uit de coniferenhaag moest plukken en één keer midden in de roos schoot. Een lucky shot dus, maar ik was er niet minder trots om. Tenslotte maakten we kennis met het fenomeen wat ‘touwbaan’ heette, een ‘parcours boven water’, aldus onze instructrice. Een jongen uit mijn klas vond het logisch, een parcours ónder water was natuurlijk lastig geweest. De touwbaan bleek een vrij angstaanjagend groen moeras, met daarboven touwen, banden en planken waar je overheen moest lopen. We hoefden ons echter geen zorgen te maken, er was bijna nooit iemand ingevallen. Natuurlijk viel er iemand in. Gelukkig was ik het niet, en gelukkig voor het meisje dat het wel was waren er douches. Ik werd alsnog een beetje nat. Dat was toen ik met mijn billen op een steiger zat en mijn voeten in het meer, genietend van de zon, eigenlijk genietend van alles.

#179 AMSTERDAM WITH FRIENDS

Na het schoolfeest van gisteravond belandde ik pas rond half één in bed. ‘Who cares? Het is vakantie!’ zou ik meestal zeggen, maar vanochtend carede ik wel degelijk omdat ik al weer vroeg op moest. Vandaag stond Amsterdam op de planning, samen met Colette, Mélina en Carmen. Mijn keel was ook niet gebaat bij een avond lang meeblèren met keiharde muziek. Met een schor en sloom ‘Goeiemorgen…’ begon mijn dag. Ik dacht in de auto nog een beetje verder te kunnen dutten, maar dat werd natuurlijk niets, daar was het te gezellig voor. We begonnen bij Inglot, een Pools make up merk waar je een eigen oogschaduwpalette kan samenstellen. Alle kleurtjes liggen uitgespreid over een tafel en zo kies je de kleurtjes die je wilt, als een snoepzak in een snoepwinkel. Van al die kleurtjes word je ook net zo hebberig als een kind in een snoepwinkel, dat kan ik je vertellen. Verder zagen we nog een heleboel winkels, die we in Eindhoven natuurlijk óók gewoon hebben, maar in Amsterdam zijn ze toch vaak wat anders, mooier en vooral groter. Carmen kocht schoenen op de PC, wat vooral heel cool klinkt, want ze hadden gelukkig geen PC prijs. We eindigden op de Dam, compleet met levende standbeelden, vele Chinezen (of Japanners?) en massa’s duiven. Ze vlogen zelfs over mijn hoofd tijdens het maken van deze foto, maar gelukkig bleef ik vogelpoepvrij.

#154 MC1

Het begon met een aantal nerveuze selectietrainingen en vervolgens een teamweekend. Al snel kende ik iedereens naam, zongen we zonder schaamte onze kelen schor met Singstar, hadden we een diepgaand gesprek en werden we genadeloos ingemaakt door de lokale hockeyclub. Maar wel als één team. Toch stond ik niet te springen om te gaan douchen met vijftien mensen die ik pas een week kende (for your information, hockeyclubs kennen geen douchehokjes maar doucheruimtes. Ook is er sprake van een vicieuze cirkel: niemand doucht omdat het smerig is, en omdat er niemand doucht wordt er nooit schoongemaakt). Mijn zorgen bleken overbodig: na de eerste onwennigheid stonden we al vrolijk te spetteren. Aan de hygiëne van de douches veranderde niets, maar ach, lang leve de badslippers. Het eerste seizoen werden we verdiend kampioen in de eerste klasse. We stroomden door naar de subtop, maar dat bleek iets te hoog gegrepen. Wat overigens niets afdeed aan de sfeer binnen ons team. De meeste meisjes zijn pas eerstejaars en dus nog blije bruggers, en dat is zeker te merken. Niets geen meidenvenijn, gekat of jaloezie zoals dat wel eens voorkomt wanneer meisjes wat ouder zijn. Als aanvoerder noem ik mijn medespeelsters soms liefkozend schatekkes, mupskes of lieverds. Want dat zijn het, ik ben supertrots op ze en dat mogen ze best weten.

#147 JUMP!

Toen wij zelf een trampoline hadden bracht ik mijn dagen springend door. We speelden spelletjes, deden salto’s, schroeven en haalden af en toe een ouder iemand over om mee te springen omdat je dan heel hoog de lucht in gelanceerd werd. Toen we verhuisden bleef de trampoline achter en sindsdien dacht ik er niet meer vaak aan. Tot ik vandaag bij Carmen was en we na het eten besloten er nog even flink op los te springen. Sinds de laatste keer dat ik dat had gedaan ben ik behoorlijk gegroeid, en dus zwaarder geworden, maar daar hield ik niet echt rekening mee toen ik met volle kracht op de trampoline insprong… en dus met volle kracht weer naar boven kwam. Ik was sowieso al heel vrolijk omdat ik een heel fijn weekend had met Carmen, Yvonne en Frank, maar dit werkte nog eens extra op mijn lachspieren. Al springend kon ik over de schutting de buren verbaasd zien kijken, maar ik kon alleen maar springen en bedenken dat het de eerste keer was dat ik bijna in mijn broek plaste van het lachen.