Zon

#17 LET’S PRETEND

IMG_2872
De vakantie is zo dichtbij, maar zo voelt het voor mij nog niet echt. Ik denk dat het door het weer komt dat zo lang slecht is geweest. Meestal volgt de zomervakantie na twee ontzettend lange maanden. Twee maanden waarin je op een snikheet zadel van school naar huis fietst. Waarin de zon altijd lijkt te schijnen, en al helemaal wanneer jij net binnen aan het leren bent. Waarin iedereen in de pauze ijsjes gaat halen en er ventilatoren mee naar school genomen worden. Die twee maanden waren nu grijs en grauw, waardoor ik nog niet het gevoel heb dat de vakantie voor de deur staat. Officieel gezien duurt het ook nog twee weken. Onofficieel gezien… niet. In de praktijk worden die veertien dagen opgevuld met pretparken, etentjes, shopdagjes en feestjes. Tussendoor fiets ik nog twee keer naar school, om boeken in te leveren en mijn rapport op te halen. Nu heb ik nog vier testen te gaan. Dat betekent twee lesdagen, en dan is het voor mij vakantie. Maar nu nog even niet. Ik ben overigens erg goed in het doen alsof het al wél zover is. Wanneer ik vroeg op de middag begin met leren, spreid ik om een uurtje of vier zonder schuldgevoel mijn handdoekje op het gras. Bikini aan, oortjes in en genieten maar.

LIST: HELLO SUNSHINE

IMG_2259

We kunnen met z’n allen wel zeggen dat de winter óók heel gezellig is, met kaarsjes en dekentjes en andere knusheid, maar eigenlijk houden we onszelf voor de gek. Constant koude tenen en droge lippen, kilo’s zakdoeken volsnuiten – het is de dagelijkse gang van zaken. Naast koude tenen heb ik ook behoorlijk lánge tenen in de winter. Laten we zeggen door gebrek aan zonlicht. Toen ik vandaag van les wisselde en de zon op mijn gezicht voelde, droomde ik weg en dacht ik aan de lente en de zon en waarom ik er zo van houdt.

– Niet meer in het donker naar school hoeven fietsen – sterker nog, vaak zie ik de zon opkomen en de hemel roze kleuren.

– Dat ik weer rokjes kan gaan dragen op door de weekse dagen. In de winter begin ik daar niet aan – wanneer ik een panty draag, is dat alleen met een broek eroverheen.

– Hete, glanzende fietszadels en een warme rug als ik thuis kom – zwarte dingen die verwarmd worden door de zon.

– Het ’s ochtends koud hebben in mijn lentejasje en hem ’s middags over mijn fietsstuur draperen.

– Mijn zonnebril weer zonder schaamte kunnen dragen (want ik draag ‘m in de winter ook wel… Maar dat levert toch soms scheve blikken op).

– Hele leuke lentecollecties in de winkels

f00002765

– De zon die het klaslokaal binnen schijnt. (Al wordt het dan soms wel een beetje muf daarbinnen…)

– Lange schaduwen door de laagstaande zon laat in de middag.

– Meteen naar buiten kunnen lopen wanneer je dat wilt, zonder tien laagjes kleding toe te hoeven voegen. Vest, dunne sjaal, jas, dikke sjaal, muts, handschoenen…

– Dat het langer licht blijft ’s avonds. Ben ik de enige die het idee heeft dat de dag veel langer duur en je dus meer gedaan krijgt?

Note to self: het wordt tijd om je teennagels weer te gaan lakken!

– Dat iedereen vrolijker lijkt te zijn, en dat je altijd kan zeggen: ‘Ja, maar het weer is wel mooi!’

– De bloemetjes die bloeien en de lammetjes in de wei. Nee, grapje, dan wordt het wel erg zoetsappig allemaal. Maar ik kan er niets aan doen. Ik voel dat de lente eraan komt, en daar wordt ik gewoon erg blij van.

#145 AFTER SUN

Tsja, dat gebeurt er nou eenmaal als de zomer onverwachts begint. Voor wie geen flauw idee heeft waar ik het over heb: zie de rode streep op mijn rug. Vanmiddag zat ik heerlijk met mijn rug in de zon in de pauze. Die overigens niet zo lang is, waardoor ik dit niet verwacht had. ‘Ach ja, beetje na-het-zonnetje erop…’ zei ik tegen Colette en Daphne, die mijn rode rug opmerkten en vervolgens lachten. ‘He, na-het-zonnetje? Oh, aftersun! Dat klinkt best schattig eigenlijk.’ En toen besefte ik dat alleen wij thuis dat zeggen, met dank aan Na Het Zonnetje van Zwitsal. Wat we niet eens meer gebruiken trouwens, maar de term is achtergebleven.