Zomer

HET ZOMERCLICHÉ

We gaan op vakantie in eigen land, in eigen stad, naar eigen strand.

(Of eigenlijk een kanaal, maar dat klinkt niet in het verhaal. En ook dat is water – goed genoeg voor het vakantiegevoel.)

Tas gepakt, bikini al aan onder een jurkje dat ik in dit land zelden kan dragen. Handdoek, chips en zonnebrand, boeken die tot nu toe ongelezen bleven – vandaag pakken ze hun kans. Witte billen op hete zadels en we gaan. Door een Utrecht waar ‘binnen’ niet lijkt te bestaan – te warm, te klein, dus zoekt men zijn heil op een grasveld, stoep of plein. Ook daar dicht op elkaar, maar dat lijkt niemand te deren. Toch ontsnappen wij vandaag, naar een stadsstrand bij het Amsterdams Rijnkanaal.

De wind lijkt er harder te waaien, niet gehinderd door gebouwen, geen hoeken om langs te draaien. Hij verspreidt de geur van koud water, maar die belofte wordt niet ingelost. Een duik kan je hier letterlijk de kop kosten, gezien de enorme boten die er varen. Gelukkig is de zomer pas in haar beginfase, waarin ze nog een eindeloos aantal dagen lijkt te beslaan. Zo’n duik volgt vast later.

Lezen, praten, lachen, van je buik naar je rug en terug. Meer is het niet. Wel zijn we weg van de wereld – los, vrij, klaar. Dat gevoel is goud waard.

(En dan denk ik stiekem héél even aan de mensen in de bieb.)

Rond een uur of vier fietsen we terug de stad in. De zon stelt haar tint naar ons gemoed. Fel licht kleurt geleidelijk oranje, rekt elke schaduw steeds langer totdat onze lichamen uiteindelijk languit op de straatstenen liggen.(De enige manier waarop ik ooit de 1,75 zal halen.)

Rozig lopen we door de straten, traag, met in onze handen snel smeltend ijs – om het zomercliché compleet te maken.

(‘Zullen we ijs halen?’

‘Ik wíst gewoon dat je dat ging vragen!’)

De douche thuis op z’n koelst, ik voel de hitte uit mijn huid door het putje spoelen. ’s Nachts naakt onder slechts lakens, proberen niet te klagen over hitte of muggen. Met de Nederlandse zomer weet je het immers nooit zeker – misschien komt ze morgen niet meer terug.

IK HEB WEER EENS WAT TE VERTELLEN

9R7A3603

Daar ben ik weer, na wat officieel gezien de eerste week van mijn zomervakantie was. Vorige week zat ik nog niet volledig in de vakantiemodus. Regelmatig had ik het gevoel dat ik nog van alles moest doen, terwijl dat helemaal niet het geval was. (Op één enkel dingetje na. Maar daarover zo meer.) Het is een kwestie van wennen, denk ik; zoals ik na een vakantie weer op gang moet komen op school, moet ik na een schooljaar ook even ‘afkicken’.

9R7A3576

De week begon samen met Lizzy, die jullie misschien kennen van mijn foto’s en verhalen over het schooltoneel. Afgelopen schooljaar speelden we voor het eerst samen in een stuk. Zo hebben we elkaar veel beter leren kennen en inmiddels kan ik zeggen dat ik er een goede vriendin bij heb. Tijdens een repetitie ontstond het plan om samen naar de Parade te gaan. Voor wie er niet mee bekend is: de Parade is een theaterfestival dat dit jaar voor de vijfentwintigste keer plaatsvindt. Het reist in de zomer langs Den Haag, Rotterdam, Amsterdam en Utrecht. In die laatste stad waren Lizzy en ik maandagavond. Het was voor ons allebei de eerste keer, maar zeker voor herhaling vatbaar. Alle voorstellingen vonden plaats in tenten, waardoor telkens een speciale sfeer ontstond. Zo was er een tent behoorlijk klein, waardoor je heel dichtbij de acteurs zat. Een andere was rond en heel hoog, waardoor er van alles boven en achter je gebeurde.

We zagen drie voorstellingen die avond en ik kan ze eigenlijk alle drie aanraden: ‘Shadows in the Cloud’ (cool & grappig), ‘Idiotorisch gestoord’ (absurd & grappig) en ‘Hallo Zomergast!’ (prettige chaos & fijne muziek). Mocht je ook willen gaan: de Parade staat tot en met 2 augustus in Utrecht, en daarna van 7 tot en met 23 augustus in Amsterdam.

9R7A3560

Hoewel ik ‘tiener’ een stom woord vind, was ik deze week blij dat ik er één was. Ik kon als tiener namelijk voor 33 euro drie dagen door Nederland toeren. Met al die tripjes naar Amsterdam en Utrecht kwam dat heel goed uit. Ik voelde me wel een behoorlijke sukkel toen ik online kaartjes besteld had die al verlopen waren, waardoor ik zo’n irritant servicenummer moest bellen om dat recht te zetten. De mevrouw aan de lijn was niet bepaald in een opperbest humeur. Het leek haar doel om aan mij duidelijk te maken dat ik inderdaad een behoorlijke sukkel was. Toen kon ik het weer niet laten te zeggen dat ik het vreemd vond dat er kaartjes werden aangeboden die niet meer geldig waren. Voor haar humeur werkte het niet erg bevorderend, maar ik kreeg wel mijn geld terug.

Eenmaal met Lizzy in de trein bleek trouwens na drie minuten al dat zij precies hetzelfde meegemaakt had, inclusief het gesprek met (waarschijnlijk dezelfde) vrouw van de servicebalie. We waren nog maar net onderweg en hadden al enorm de slappe lach. Dat beloofde veel goeds voor de rest van het weekend.

(Ik schrijf weekend, maar het was helemaal geen weekend. Als je niet meer weet welke dag het is, nou dan is het echt vakantie.)

9R7A3558

Die belofte werd waargemaakt. We crosten op de fiets Amsterdam door, genoten dinsdag van het heerlijke weer en kletsten tot diep in de nacht. We besloten dat dit maar het begin van een Paradetraditie moest worden.

9R7A3589

Verder sprak ik nog met vriendin Ilme af om bij te kletsen en vierde ik het begin van de vakantie met allemaal lieve mensen.

9R7A3583

Er was nog één hobbeltje dat genomen moest worden voordat ik echt van al mijn verplichtingen verlost was. Donderdag stond namelijk mijn praktijkexamen gepland. Voor mijn gevoel had ik tijdens de lessen zo’n beetje elke mogelijke examenroute gereden. Toch kreeg ik die dag een andere route voorgeschoteld – dat zal je altijd zien. Ik had geen idee waar ik me bevond en niets kwam me bekend voor. Maar het was gelukkig rustig op de weg, en ik werd niet over hectische verkeerspleinen of onoverzichtelijke kruisingen gestuurd.

Toen ik voor mijn gevoel pas tien minuten gereden had, werd mij gevraagd de navigatie in te stellen richting het CBR. Op de snelweg haalde ik even wat vrachtwagens in, waarna ik de afslag nam. Vanaf daar kende ik de route maar al te goed en wist ik dus ook waar de eventuele moeilijkheden nog zaten. Dat was het moment waarop ik dacht: misschien ga ik gewoon in één keer slagen! Ik had me daar niet per se op ingesteld, omdat ik niet wist in hoeverre ik mijn zenuwen in bedwang zou kunnen houden. Maar voor mijn gevoel was alles goed gegaan, dus zou het zomaar kunnen lukken.

En het lukte. De examinator vertelde me zuinigjes dat het ‘voldoende’ was. Ik daarentegen was redelijk euforisch en er viel een behoorlijke last van mijn schouders. Donderdag kan ik als het goed is mijn rijbewijs ophalen en dan kan ik lekker kilometers gaan maken.

9R7A3326

En zoals beloofd: nog wat foto’s van het Holifeest op mijn school. Een paar dagen geleden deelde ik al de aftermovie. Ik was in eerste instantie aanwezig om die te maken, maar kon het natuurlijk niet laten ook wat foto’s te schieten. Het was ondanks het slechte weer een hele leuke middag en avond. De feestcommissie bestond uit allemaal mensen uit mijn lichting, net als de mensen die op de dag zelf kwamen helpen, dus dat was heel gezellig.  De dag erna kon ik met wattenstaafjes het gekleurde poeder van mijn camera poetsen, maar het was het waard.

In verband met privacy wil ik niet alle foto’s zomaar op mijn blog gooien, zonder toestemming van de gefotografeerden in kwestie. Er zijn er dus niet zo veel die ik hier kan plaatsen. Voor onderstaande mensen maak ik graag een uitzondering, omdat ik weet dat ze het waarschijnlijk wel prima vinden.

9R7A32959R7A33379R7A3344 9R7A3400

En dan ben ik wel weer uitverteld, denk ik zo.

9R7A3591

EEN PERFECT BEGIN VAN DE VAKANTIE

IMG_7304

Donderdagmiddag zette ik de laatste punt op mijn proefwerkpapier. Die avond nog werd dat uitbundig gevierd in de stad, en de dag erna was het meteen weer feest. Met Carmen en Mienke ging ik een weekend naar Amsterdam. Naast een tas vol kleding, nam ik ook mijn camera mee, waarmee ik het hele weekend foto’s maakte. ‘Maar zou je niet eens een kleinere camera willen kopen?’ vroeg Carmen. ‘Deze is zo zwaar.’ Mijn antwoord verbaasde haar. Ik heb namelijk wel een kleinere camera, maar gebruik ‘m niet zo vaak. Niets gaat boven het gevoel van foto’s maken met mijn spiegelreflex. Het was al even geleden dat ik dat uitgebreid had gedaan, dus nam ik ‘m dit weekend met liefde overal mee naartoe. Zwaar of niet.

9R7A3002

‘Hallo, ik ben Carmen en ik ben nogal fotogeniek.’

9R7A3009

First things first: ijsjes!

9R7A30129R7A3035

Met onze ijsjes liepen we richting het Museumplein, om daar neer te ploffen op het gras, waar de laaghangende zon nog heerlijk scheen. We kletsten wat, fotografeerden wat en verwonderden ons alle drie over het feit dat het nu écht vakantie was. Dit was het moment waarop het bij mij enigszins door begon te dringen.

9R7A3032

(Bij Mienke drong het ook door, zoals je ziet.)

9R7A3070

Al van tevoren was besloten dat vrijdagavond een relaxavond zou worden. We keken een film en deden een poging nog een tweede te kijken, maar dat haalden we al niet. En dat was helemaal oké – morgen weer een dag.

9R7A3074

Die dag begon in het Vondelpark, waar we hardlopers toeristen op fietsen zagen ontwijken en expatkleuters zagen bootcampen.

IMG_8302

Vervolgens gingen we naar de Utrechtsestraat. Al eerder had ik gehoord dat daar een hoop leuke winkeltjes zaten. We wilden niet naar de Kalverstraat of Negen Straatjes, omdat we daar al wel vaker waren geweest. Bovendien was het zaterdag én zomervakantie, dus daar wil je ook eigenlijk niet zijn dan. We kwamen er al snel achter dat de Utrechtsestraat inderdaad een bezoekje waard was. We gingen behoorlijk wat winkeltjes binnen, waaronder een pop-up store waarvan ik helaas de naam vergeten ben. Wel weet ik nog dat de winkel er erg tof uitzag, met schattige details zoals hierboven.

9R7A3079

’s Middags haalden we allemaal lekkere dingetjes voor een picknicklunch op het gras.

9R7A3083

Mienke dook toch nog even de boeken in.

9R7A3088

Zaterdagavond hadden we wel plannen gemaakt om het Amsterdamse nachtleven te verkennen. Het zou misschien geen wilde nacht worden, aangezien de leeftijdsgrenzen in Amsterdam – anders dan in Eindhoven – streng bewaakt worden. Desondanks moesten er wat voorbereidingen getroffen worden. (Lees: haren en make-up.)

9R7A3096

Maar eerst ploften we nog even op bed. En repareerden we nog een fiets. En toen konden we dan toch echt gaan.

Al fietsend – zowel heen als terug – ontdekte ik weer eens wat ik zo fijn vind aan Amsterdam: er is altijd wat te doen, of het nu half tien of ’s ochtends of ’s avonds is. Of half twee ’s nachts.

Misschien overbodig te vermelden: het was erg gezellig.

9R7A3105

De volgende ochtend stonden we weer vroeg naast ons bed; Carmen had die avond een dansshow, waarvoor ze nog de hele middag moest repeteren. We zetten haar af bij het station, waar ze bijna naar binnen liep zonder haar tas mee te nemen. Zo vroeg was het, inderdaad.

Mienke en ik gingen nog even de stad in. We sprongen weer op de fiets en belandden bij Coffee & Coconuts, aan de Ceintuurbaan. Ik was er – op weg naar ergens anders – al een aantal keer langsgefietst. Van buiten ziet het er al heel gezellig uit, dus ik was vastbesloten er nog eens heen te gaan. Vandaag was het zover! Het is een behoorlijk grote zaak, waar je gezellig koffie kunt drinken. Je kan er ook terecht voor ontbijt, lunch en – ik spreek uit ervaring – lekkere homemade icetea. En verder is het gewoon heel mooi ingericht – zeker een aanrader dus!

9R7A3119

De icetea in kwestie.

9R7A31079R7A31139R7A31179R7A3118

Rond een uur of twee gingen we weer richting huis, waar ik de hele middag Wimbledon keek vanaf de bank. Het was een weekend vol leuke dingen met leuke mensen – een perfect begin van de vakantie.

DIT WAS MIJN WEEK (EN EEN BEETJE MEER)

Processed with VSCOcam with b1 preset

Dit was mijn week (en een beetje meer). Want ‘Dit was mijn week en vier dagen’ klinkt nou eenmaal minder leuk.

Hierboven zie je dat ik duidelijk niet de enige ben die van gestreepte shirtjes houdt. Dinsdag tijdens het eerste uur bleek al dat we met vier mensen eenzelfde soort t-shirt aanhadden. In de pauze zagen we dat de streepjesclub die dag zeven mensen telde. Alsof we het zo afgesproken hadden. (On tuesdays, we wear stripes.) Dat moest natuurlijk even vastgelegd worden. (Wegens vermoeide we-zijn-aan-vakantie-toe-hoofdjes, was besloten die er maar niet op te zetten.)

Processed with VSCOcam with f2 preset

Vrijdag vond de presentatie van mijn film plaats, in de collegezaal op school. Het is allemaal goed verlopen: er heerste een fijne sfeer en de film werd goed ontvangen. Inmiddels is ‘Wie we zijn’ 1000 keer bekeken. In YouTube-Land is dat misschien helemaal niet veel, maar voor mij is dat een behoorlijke mijlpaal. Wat ik vooral heel bijzonder vond om te merken, was wat het allemaal teweeg heeft gebracht. De hoeveelheid reacties die ik heb ontvangen was best overweldigend: via Facebook, Whatsapp, Instagram – het hield maar niet op. De meesten waren enthousiast, anderen zelfs geëmotioneerd. Dat had ik van tevoren nooit kunnen bedenken, dat iets van mijn hand dat kon veroorzaken.

Voor de nieuwsgierigen: de beoordeling (want oh ja, het was ook nog een profielwerkstuk) krijg ik donderdag. I’ll keep you posted!

Processed with VSCOcam with f2 preset

Zowel op maandag als op vrijdag zat ik weer achter het stuur. Inmiddels heb ik genoeg uurtjes in de Opel gemaakt om te kunnen zeggen dat ik bijna op examen mag. Spannend!

IMG_2712

Donderdag had ik de laatste lesdag van het schooljaar, want op vrijdag zou de testweek officieel beginnen. De invulling van de laatste lessen was heel afwisselend. Bij het ene vak was één klacht over de hitte al genoeg om de rest van het uur slechts een beetje te keten. Bij filosofie sloten we op donderdag het jaar af met taart. Andere docenten zetten ons juist zonder pardon aan het werk met een oud eindexamen. Soms was het ook wel nodig, omdat er nou eenmaal nog veel moest gebeuren voor de naderende test.

Bij biologie bijvoorbeeld, bij uitstek een les waar veel lol getrapt wordt, was dat nu eens niet het geval. Het gehele uur werden er in rap tempo vragen gesteld en beantwoord. ‘Dit is denk ik de meest productieve les ooit,’ mompelde ik lachend tegen mijn buurvrouw, waarna ik meteen moest bukken voor een prop papier die naar mijn hoofd geworpen werd. Ik had niet gedacht dat de docent mijn opmerking ook zou horen.

Processed with VSCOcam with f2 preset

Die avond gingen we (net als de rest van Nederland) barbecuen. En dat zag er best feestelijk uit, vond ik zelf.

Processed with VSCOcam with kk2 preset

Ik maakte nog een foto van de mooie lucht.

Processed with VSCOcam with hb2 preset

En voor de rest waren mijn activiteiten vrij eenduidig: leren, leren, leren. Al probeerde ik tussendoor ook regelmatig wat zonnestraaltjes mee te pakken of ergens in een zwembad te springen.

Hierboven was ik bezig met mijn aller liefste lievelingsvak: wiskunde! Ik was zo mogelijk nog minder gemotiveerd dan anders om eraan te werken, aangezien het hoofdstuk waar we mee bezig waren geen examenstof was. Dat betekent dus dat ik er nu een toets over moest maken, om er vervolgens nooit meer iets mee doen. Daarnaast was het ook gewoon een moeilijk hoofdstuk. En het was warm, natuurlijk. Maar die toevoeging kan je in principe achter elke zin in dit verhaal plakken.

Mijn eerste cijfer heb ik inmiddels binnen: een 9,8 voor filosofie! Het was geen moeilijke test, dat moet gezegd. Voor mijn overgang of voor mijn gemiddelde maakte dit cijfer niet zoveel uit, maar toch ben ik er blij mee. Alleen al omdat ik het vak heel leuk vind en er een kans bestaat dat ik er verder mee wil. Ik heb dit jaar wel een aantal tienen gehaald, maar dat was meestal een kwestie van domweg dingen uit mijn hoofd leren. Dan valt er aan een filosofietest meer eer te behalen, wat mij betreft.

Dus dat was mijn week (en een beetje meer). Op naar de volgende!

#234 BACK TO NORMAL

IMG_3034

Achter me liggen talloze dagen vol leuke momenten. In mijn hoofd zijn ze samengevoegd tot een waas van fijne herinneringen, die ik zal onthouden als de zomer van 2014. Er leek geen einde aan te komen, maar vandaag gebeurde dat dan toch – De Laatste Vakantiedag was aangebroken.

Ik deed de dingen die je nou eenmaal doet op zo’n dag. Uitslapen, om mee te beginnen. Wel honderd keer denken dat het lijkt alsof ik een jaar niet meer op school ben geweest. Wel honderd keer denken dat het zo snel voorbij is gegaan. Mijn rooster bekijken en uitvogelen bij wie ik wanneer in de klas zou zitten.

Op tijd naar bed gaan en uren naar het plafond liggen staren. Al weer enigszins gewend aan het idee van het normale leven, maar nog niet aan het ritme ervan.

#230 BIG & PINK

IMG_0010

Vandaag was ik met Mienke en Julie. We vulden onze dag met het uitwisselen van verhalen en het kijken van foto’s – zoals die dingen gaan in de zomervakantie. Daarnaast kochten we een gieter voor Mienke’s moeder, want die was bijna jarig. (Al geweest inmiddels, dus geen zorgen: ik heb de verrassing hiermee niet verpest.) Bij de kassa bedacht ik me wat een hels karwei het wel niet zou zijn om dat ding in te pakken. ‘Succes daarmee,’ zei ik tegen Mienke. De vrouw achter de toonbank loste het voor haar op – knoop ergens een strik omheen en het ziet er ook feestelijk uit, nietwaar? Het was eigenlijk een beetje een lullig strikje, in verhouding met de gieter zelf, vonden wij. Maar ja, wat wil je ook met een ding van zo’n buitensporig formaat. Op de weg naar huis hing hij over mijn stuur, waar hij door de regen meteen gevuld werd.

Ik maakte hier best een leuke foto van, maar die is – vraag me niet hoe – spoorloos verdwenen. Onder het mom ‘beter iets dan niets’: een crappy telefoonfoto. 

#159 ANY WAY

IMG_2363

Na een dag met vier lieve vriendinnen, wilde ik graag nog een foto maken. Onweer stond op het punt om los te barsten, het moest snel. Niemand vond zichzelf meer erg toonbaar, want zwembadhaar, mascaravlekken en meer van dat soort onzin. Dus dan maar van de achterkant. En het maakte ook niet uit hoe ze erop stonden. I love them in any way.