Ziek

BED

Bed

Ik bevind me op een eilandje dat Bed heet. De populatie is er laag en alles is er wit: van het dekbedlandschap tot de zakdoekenbegroeiing. Een enkele oplader kronkelt over de vlakte. Ergens op het eiland bevindt zich een afstandsbediening, al laat die zich maar zelden zien. Zo nu en dan meert er iemand aan met een kop thee of een boterham met hagelslag.

De uren verstrijken zonder dat ze een noemenswaardige invulling hebben gekregen. Aanvankelijk vond ik dat niet zo erg en keek ik met een serene glimlach naar Dora the Explorer, de AbCruncher XP52934 op TellSell en wel ja, nog een herhaling van The Bold and the Beautiful. Maar nu vind ik het wel weer mooi geweest – ik kan duizend dingen bedenken die ik liever zou doen. Feit blijft dat wanneer ik ook maar iets van dat lijstje probeer te realiseren, blijkt dat het geen zin heeft. Mijn hoofd is vol en leeg tegelijk, beide van het verkeerde soort.

Dus zucht ik nog eens diep en laat ik me weer achterover zakken in mijn kussens.

Bed1

(Zie hier links de andere helft van de populatie.)

#90 OFF SICK

IMG_7483

Gisteren werd ik wakker met het gevoel alsof er een tennisbal in mijn keel zat. Vandaag klonk mijn stem ook daadwerkelijk zo en leek mijn hoofd – pardon my French – vol snot te zitten. Niet zo leuk, wanneer je net in een nieuwe klas zit waarvan je de helft van de mensen nog niet kent. En zij mij dus ook niet – ik ben bang dat ik nog een wel even bekend zal staan als ‘dat meisje met dat rare niesje’ (die klinkt als een hoest en altijd zo’n tien keer achter elkaar klinkt) of ‘die ene met dat wc-papier in haar tas’. (Ik moest toch iets, mijn zakdoekjes waren op.) Sommige mensen kunnen hier prima mee omgaan. Die slikken een pilletje of negeren het simpelweg. Gisteren en vanochtend heb ik dat geprobeerd. Gewoon doorlachen, doorleren, doorleven. Dropje, Strepsil en niet zeuren. Maar mijn hoofd bleef maar bonken, ik voelde een raar soort misselijkheid. Voor de tigste keer zocht ik naar het wc-papier in mijn tas. Mijn bovenlip voelde aan als schuurpapier. Ik was er klaar mee. Noem me een watje, maar ik ging naar huis. (Ja, inderdaad, in mijn eerste officiële schoolweek, hoe krijg ik het voor elkaar.) Eenmaal thuis bleek een bed, een echte zakdoek en slaap al een hoop goed te maken. ’s Avonds belde oma, met onder andere de mededeling dat mijn neefje zijn arm gekneusd had en mijn nichtje haar duim gebroken. ‘Ja, Milou is een beetje verkouden.’ Dat relativeert de boel – morgen weer naar school.

#331 HAIRPAIN

Misschien heb ik gisteren te veel energie verspild aan het uit elkaar trekken van mandarijnenkratten. Misschien ligt het aan mijn niet al te beste weerstand. Misschien ligt het aan het weer – ja, laten we het daar op houden. Geef het weer de schuld, altijd makkelijk. Spierpijn door je hele lichaam, veel hoesten vele zakdoeken volsnuiten en haarpijn – de bekende symptomen. (Weet je niet wat haarpijn is? Misschien ligt het aan mij (of mijn haar), maar als ik ziek ben heb ik altijd daar altijd pijn. Bij de wortel, zo’n beetje. Rinkelt er een bel? Nee?) In ieder geval: voordat ik alle surprise- Sinterklaas en ‘Het is Sinterklaas, reden voor een feestje!’ feestjes zou missen… Besloot ik vandaag maar een dagje thuis te blijven.

#290 BED MARATHON

Negen uur ’s ochtends, ik stond op met een leuke dag in Amsterdam voor de boeg. Vervolgens kreeg ik van mama te horen dat ze nauwelijks slaap had gehad door misselijkheid en alle ellende die daarbij hoort. Een half uur later begon ook mijn buik te rommelen. Ik negeerde het – waarschijnlijk voelde ik het alleen maar omdat ik eraan dacht. Bovendien: dit was niet de bedoeling. Weer een half uur later, de bedoeling of niet, lag ik als een zielig hoopje op de bank. Ik was tot niets meer in staat. Het werd een foto van het plafond: dit is ongeveer het enige wat ik vandaag gezien heb, naast de wc en de binnenkant van mijn oogleden. Nou ben ik wel vaker ziek. Maar wanneer ik, smulpaap die ik ben, niet meer aan eten wil denken, erover praten, het op tv wil zien, laat staan het zelf doen… Dan is er toch echt iets mis. Ik had er flink de balen van. Ik had me zo verheugd op deze dagen in Amsterdam. Nu was ik er en kwam ik niet verder dan de hotelkamer. Tegen een uurtje of twaalf (’s nachts) was ik helemaal leeg. Daarnaast voelde het alsof er een deegroller over me heen was gewalst en ik daarna de marathon gelopen had… drie keer.  Om het positief te houden: na die 126,585 kilometer was ik zo moe dat ik als een blok in slaap viel, hopend dat het morgen allemaal over zou zijn.

#254 RANDOM

Bij het ontbijt voelde ik me redelijk, tijdens Frans steeds slechter en midden in de wiskundeles hield ik het niet meer: ik ging naar huis. Ik had het koud en warm tegelijk en was over het algemeen gewoon erg beroerd. Na een dagje in bed kwam ik er even uit om huiswerk te maken, waarna ik besloot om vandaag maar gewoon snel een foto te maken. Dan was ik daar niet ook nog een uur mee bezig. Want die dagen zijn er hoor, dat ik met veel plezier een uur foto’s aan het maken ben van puntenslijpsel, een glas thee of een vriendin. Ander licht, stukje naar links, beetje uitzoomen… Dan ben ik zo een uur verder, met als resultaat de perfecte foto en een enorme puinhoop. Vandaag dus even niet, een willekeurige foto en dan naar bed. Maar willekeurig, dat bleek zo makkelijk nog niet. Ik keek mijn kamer rond en overwoog de mogelijkheden. De theekopjes in mijn kast die ik nooit gebruik. Buiten zag ik mijn broer die op zijn scooter de oprit op- en afrijdt, maar niet verder, bij gebrek aan rijbewijs. Optie één keurde ik af bij gebrek aan een leuk verhaal. Optie twee ging ook niet door, voordat ik mijn camera gereed had hield Mart het voor gezien. En ik geef hem gelijk hoor, zo lang is die oprit niet en de hele tijd heen en weer rijden gaat op den duur natuurlijk ook vervelen. Uiteindelijk presenteer ik in de categorie ‘random foto’s’: ….eehm. Ja. Eigenlijk een hoop random dingen bij elkaar, met daaronder een net zo willekeurig verhaal.

#156 CHALLENGE OF THE DAY

Ik had de perfecte dag uitgekozen om ziek te zijn. Want hoewel er meestal pauzes zitten tussen regenbuien viel het vandaag als een onophoudelijk grijs gordijn naar beneden. Niet dat ik er veel last van heb gehad: ik bracht mijn dag in bed/bad door, afwisselend tv kijkend, tijdschriften lezend en doelloos rondsurfend op het internet. Het spannendste moment vandaag was het maken van bovenstaande foto. Ik probeerde namelijk én zo dicht mogelijk bij het water te komen, én mijn camera droog te houden. Ik weet het, dit is vragen om problemen, maar ik moet toch ergens mijn dagelijkse uitdaging vandaan halen.

#67 LUCKY CHARM

Nog maar een foto van het uitzicht vanuit mijn bed – mijn bed van half tien ’s ochtends tot ik in slaap val en mijn eigen mandje inrol. Omdat 1. deze mannetjes natuurlijk heel schattig zijn 2. er verder vrij weinig te fotograferen valt als je in bed ligt en 3. omdat ik wel wat geluk kan gebruiken. En nou mag ik natuurlijk niet zeuren. Ik heb een familie die goed voor me zorgt, een pianolerares die het niet erg vindt dat ik ben vergeten om me ziek te melden maar me heel lief beterschap wenst. Een moeder die een paar dvd’s voor me haalt omdat ze een lieverd is en nog steeds het fijnste bed ter wereld om in te liggen. Maar toch kan ik nog wel een beetje geluk gebruiken om weer beter te worden. Want, ondanks mijn optimisme van gisteren, ben ik nog steeds ziek en ik vind er geen bal aan.

#65 MASTER BED

 

Ik weet nog goed hoe Mart en ik op zondagochtend bij papa en mama in bed kropen. Dat was in de tijd dat we nog niet uitsliepen, maar zelfs op zondag al vroeg wakker waren. ‘Ik ben klaar met slááááápen!’ klonk er dan door het huis. ‘Ja..’ klonk er daarna op gedempte toon, vanuit een andere kamer. Dan werden we uit ons bedje getild en mochten we lekker tussen papa en mama in komen liggen. Een win-win situatie; wij konden lekker televisie kijken, zij konden nog even verder slapen (alhoewel, echt slapen lukte denk ik niet meer, met twee van die stuiterende kinderen tussen hen in. Laten we het snoozen noemen). Die tijden zijn natuurlijk al lang voorbij, no way dat onze hele familie nog in één bed past. Maar er zijn momenten dat ik toch nog in mijn ouders’ bed lig. Wanneer ik ziek ben bijvoorbeeld, zoals nu. Niets is dan fijner dan in dat grote bed kruipen, een beetje slapen, langs kinderprogramma’s en tell-sell spotjes zappen op tv en ‘ik ben ziek dingen’ eten (bouillion, mandarijntjes, crackers, druifjes..). Indien nodig de kuur nog een dag herhalen en je bent er weer helemaal bovenop.