Weekend

DIT WAS MIJN WEEKEND

9R7A0304Weekendmake-up

Het begin van mijn zaterdag is in drie woorden te omschrijven: school, school, school. Zo vlak na de testweek is er nog geen sprake van bulten huiswerk. Maar wanneer ik daadwerkelijk alles wil maken wat er wordt opgegeven (en dat neem ik me meestal wel voor, aan het begin van een nieuwe periode), ben ik toch twee uur bezig.

9R7A0314Weekendjurkje

’s Middags was ik in de stad te vinden, onder de terrasverwarming van een café op de Markt. Ik had afgesproken met een vriend die ik al even niet meer gezien had. Fijn dus om weer bij te kunnen kletsen. Hij is zo iemand waarmee ik nooit uitgepraat zal zijn. We hebben bijna drie uur op het terras gezeten en nog had ik het idee dat we elkaar een hoop te vertellen hadden. Maar dat is dan een goede reden om snel weer af te spreken.

9R7A0321Weekendactiviteit

De zaterdagavond besteedde ik heel avontuurlijk op de bank. Ik had wel iets leuks te doen, namelijk het monteren van beelden die ik de dag daarvoor gemaakt had. Eerder vertelde ik al dat het mij voor mijn filmproject belangrijk leek, om mijn hoofdvraag (‘Wat maakt ons tot wie we zijn?’) aan een heleboel mensen te stellen. De puberteit is een fase waarin je over deze vraag (bewust of onbewust) steeds meer na gaat denken. Daarom besloot ik verschillende klassen van mijn eigen middelbare school te interviewen.

Eerder ging ik al langs in een vierde klas, vrijdag was de brugklas aan de beurt. Naast dat ik merkte dat ze behoorlijk overvallen werden door deze vraag, zo vlak voor het weekend, vond ik ook dat ze met hele verassende antwoorden kwamen. Brugklassers zijn meestal nog onbevangen, ze zeggen wat ze denken en dat is in zo’n interview heel leuk. Met het monteren van de beelden was ik wel een avondje bezig, maar dat was, door het materiaal waar ik mee werkte, helemaal niet erg.

9R7A0311

Mijn – inmiddels enigszins gehavende – script

Zondag was een drukke dag, die gelukkig nog enigszins rustig begon. Ik kon lekker uitslapen – zoals dat eigenlijk iedere zondag zou moeten zijn. Om twaalf uur ging ik ergens heen waar eigenlijk niemand op zondag wil zijn, namelijk school. Het was om een goede reden, dat wel: de hele middag vonden er repetities plaats voor het schooltoneel. Meestal zijn die op dinsdagmiddag, maar naarmate de uitvoeringsdata dichterbij komen, is er af en toe ook een zondag ingepland.

Dat betekent vijf uur repeteren – klinkt heel lang, maar het is zo voorbij. We deden één of andere opwarming die enorm op mijn lachspieren werkte en gingen vervolgens aan de slag met verschillende scènes.

9R7A0317

En het awesome hoesje waar het in zit

Het stuk gaat over een groep mensen die elkaar al heel lang kennen. Het is een hechte groep, waarin iedereen het idee heeft alles van elkaar te weten. Alles loopt volgens een vast stramien. Echter, wanneer er eens iets anders loopt dan gewoonlijk, donderen alle verhoudingen in elkaar. Er wordt van alles opgebiecht en dit zorgt voor veel spanning. Ondertussen probeert de groep richting de buitenwereld de schijn op te houden. Ook eisen alle individuen zo nu en dan de aandacht op – ondanks de heftige gebeurtenissen hebben ze toch nog behoefte aan hun momentje in de spotlights.

Na een lunch met de hele groep was het tijd voor een doorloop – voor het eerst kwamen alle scènes die we tot nu toe gerepeteerd hebben, samen en lieten we het zien aan de andere groep. (Er zijn twee groepen die ieder een eigen stuk gaan spelen.) Voor mij is dat altijd een moment om naar uit te kijken. Enerzijds omdat ik altijd heel benieuwd ben naar het stuk van de andere groep, anderzijds… omdat het gewoon leuk is. Spannend, ook wel – je hebt opeens publiek, na twee maanden tegen een muur aangepraat te hebben. Ook is het inspannender dan een gewone repetitie, omdat je niet even een momentje voor je uit kan staren, tussen scènes door. Iedereen is tijdens het hele stuk op, dus moet je er constant bij zijn. Ook al heb je geen tekst, het is toch belangrijk te reageren op je medespelers. Al is het maar met een heel klein knikje of een geërgerde blik.

IMG_0868

Vanuit school ging ik vlug naar huis, om vervolgens door te gaan naar het Parktheater in Eindhoven. Om zes uur begon daar de uitvoering van Flexx’n, de dansschool waar mijn vriendin Carmen ook danst. Het was niet de eerst keer dat ik erbij was, maar ik ben telkens weer onder de indruk. Het ziet er altijd zo strak en snel uit – soms betrapte ik mezelf erop dat ik met open mond zat te kijken. Er was ook een groepje met kinderen, die allemaal niet ouder dan 5 geweest kunnen zijn. Er was er één met een superman-shirt, een ander had een zwart tutuutje aan. En dan stonden ze daar een beetje te zwaaien en te springen en gewoon schattig te zijn. Ik smolt, dat begrijp je.

Zo werd het het half tien en had niemand nog echt avondeten gehad. De show was afgelopen en iedereen had honger – McDonalds was de oplossing. En zo zat ik op zondagavond, tien uur, kipnuggets te eten. Moet kunnen. Om kwart voor elf was ik thuis en toen moest ik natuurlijk nog van alles doen. Spullen opruimen, spullen klaarleggen – ’s ochtends ben ik niet tot dat soort dingen in staat. En zo was het al lang maandag toen ik mijn ogen sloot.

Een fijne week gewenst!

EEN FEESTELIJK WEEKEND

9R7A0244

Het is een feestelijk weekend. De testweek zit er weer op – dat is sowieso reden voor een feestje. Diezelfde testweek was ook de reden dat ik mijn verjaardag vorig weekend niet heb kunnen vieren en ik het dit weekend dus nog tegoed heb. Dubbel feest.

Eerst nog even over die testweek. Eigenlijk bestaat er een ongeschreven regel, die zegt dat je daar niet over moet praten, het weekend erna. Dan is het nog te vers, allemaal. Het enige wat de gemiddelde scholier dan wil, is heel veel slapen en vooral even alles vergeten. Dat klinkt erg dramatisch, inderdaad. Nou, dat was het niet.

Meestal beleef ik tijdens zo’n week minstens één ‘ik-word-gillend-gek-van-de-stress-kijk-uit-want-ik-ga-zo-dit-boek-door-de-kamer-gooien-moment’. Duurt nooit lang, hoor, maar het gebeurt. Ditmaal bleef dat moment echter uit. Ik was opvallend rustig – en het was heerlijk. Ook mijn cijfers die ik al terug heb zijn prima… Ik leer het wel! (Na vier en een half jaar. Maar toch.)

Wel ben ik tijdens zo’n week erg slecht in het opruimen van mijn rommel. Correctie: nóg slechter in het opruimen van mijn rommel. Wanneer mijn kookwekkertje gaat en ik mijn boeken dicht kan slaan, is dat ook het enige wat ik nog doe: ik sla mijn boeken dicht. Ik ruim ze niet op, leg ze niet op een stapeltje. Hetzelfde geld voor samenvattingen, kleding en tassen plus inhoud: het verzamelt zich allemaal in hoopjes op mijn kamer. Je kan je voorstellen hoe dat er na een paar dagen uitziet.

Mijn familie laat me maar een beetje begaan. Toen mama een keer voorzichtig binnenkwam om het slagveld waar te nemen, pakte ze vertwijfeld een deel van een scheikundesamenvatting van de vloer.  ‘Dat moet nog gearchiveerd worden,’ zei ik. Die houd ik erin.

9R7A0241

Met een paar vriendinnen vierde ik gisteravond mijn verjaardag. Ik heb zo genoten. De keuken stond vol kaarsjes en lieve mensen. Ik kletste met iedereen, er was fijne muziek, de sfeer was ontspannen. Zoals ik me een ideale verjaardag voor zou stellen.

Wel werd ik vanochtend enigszins gaar wakker – zoals die dingen gaan. Toen ik mijn bed uit rolde, zag ik dat het tijdens mijn korte doch prettige nachtrust gesneeuwd had. Sneeuw is niet mijn ding, kan ik je vertellen. Het ziet er wel mooi uit, hoor, daar niet van. Maar door de sneeuw naar school fietsen is een crime. Gelukkig kon ik met de auto vandaag.

Nee, dat is niet waar. Zo ver gevorderd ben ik nog niet met mijn rijlessen. Ik zat vandaag wel achter het stuur, maar met mijn instructeur naast me. (En ik hoefde ook niet naar school, want het is zaterdag.) Wel kan ik zeggen dat het steeds beter gaat. Ik begin te wennen aan het feit dat je op een heleboel dingen tegelijk moet letten en dat gaat me ook steeds beter af. Daardoor heb ik minder stress, lukt het allemaal weer makkelijker et voilà: ik bevind me in een opwaartse spiraal.

(De sneeuw was overigens al gesmolten toen ik de weg op moest. Vond ik niet heel erg.)

9R7A0228

Altijd een heugelijk moment: weer make-up dragen na een testweek waarin ik het maar niet doe. Want het scheelt tijd, én ik kan lekker in mijn ogen wrijven tijdens het leren. (Dat wil zeggen: zonder er vervolgens uit te zien als een verzopen panda.)

Schermafbeelding 2015-01-24 om 17.50.09

Vlak voor de testweek kreeg ik opeens een heleboel ideeën voor het filmproject waar ik mee bezig ben. (Wat? Afleiding zoeken? Ik? Nee, joh.) Ook ontdekte ik dat ik al een behoorlijk beeldenarchief heb opgebouwd. Ik heb een aantal uur digitaal geknipt en geplakt en langzaam beginnen er wat dingen samen te komen. Dat geeft zo’n goed gevoel. Magisch bijna. (Ik ben me ervan bewust dat dit wederom erg dramatisch klinkt. Can’t help it.)

Een paar weken geleden beloofde ik dat ik het proces hier zou gaan delen. Dat wil ik nog steeds – echter weet ik ook nog steeds niet hoe. Ik ga erover nadenken, echt waar. Het lijkt me in ieder geval een goed idee om eens op te schrijven waar die film nou eigenlijk over gaat. Zelfs voor mij is dat nog altijd niet helemaal duidelijk, dus hoe wazig moet het voor jullie wel niet overkomen?

Tot die tijd: hier een foto waaruit je helemaal niks kan opmaken.

Schermafbeelding 2015-01-23 om 16.41.38

En een foto waaruit je misschien iets meer kan opmaken.

(Misschien ook niet. Sorry, in dat geval.)

9R7A0220

En nog een bloemenfoto. Gewoon, omdat het kan.

Oh, en zoals je ongetwijfeld gemerkt hebt: ik heb mijn woorden dus gewoon weer teruggevonden. Het is nog steeds geen bijster samenhangend verhaal, maar ik moest toch ergens beginnen.

Een heel fijn weekend allemaal!

#1 ON THE ROAD

IMG_1478Naarmate de eerste van juni dichterbij kwam, kreeg ik steeds meer zin in dit nieuwe project. Er waren al veel dingen voorbij gekomen die schreeuwden om ‘de foto van de dag’ te worden. De grote vraag was natuurlijk: wat werd de allereerste? Deze keer geen vuurwerk wat ik kon vastleggen op dag #1. Gelukkig had ik geen suf binnenzit weekend: ik ging weg met Elles en Mart. Er zou vast wel iets te fotograferen zijn, aangezien we een hoop leuke dingen gingen doen. Lekker eten (de Italiaan en De Drie Graefjes in Amsterdam), naar de film (The Great Gatsby), naar een museum (FOAM Amsterdam, met onder andere een tentoonstelling van Stephen Gill). We reden heen en weer tussen Son, Eindhoven, Amstelveen en Amsterdam. Ik op de bijrijdersstoel, Elles met zijn knieën op zijn kin op een naar voren geschoven stoel en Mart languit op de achterbank. Normaal houdt ik niet zo van autorijden. Het duurt soms eindeloos en ik word vaak misselijk. Maar tijdens ons jaarlijkse weekendje, vind ik het misschien wel het fijnst van alles. We draaien muziek, van Maaike Ouboter tot Armin van Buuren en weer terug. (Ik zing erg hard mee, of doe een poging tot.) We kletsen over van alles en nog wat, snoepen ons een ongeluk als we daar zin in hebben. De zon schijnt door de voorruit, verwarmt mijn gezicht (en de stoelverwarming mijn kont). De bestemmingen waar we heen gaan zijn altijd leuk, maar on the road vind ik het ook heerlijk.

#251 MIENKE

Het is weekend, tijd voor een mini-party met Mienke. We negeerden GTST, keken de Voice maar gebruikten vooral onze eigen stem om er flink doorheen te kletsen omdat het nou eenmaal erg gezellig was. Dat was ook de reden dat Mienke nog eventjes naar huis moest bellen dat het iets later zou worden (en eigenlijk ook omdat ik nog een foto moest maken). Haar ouders bleken al te slapen. ‘Oh, dan moet ik misschien toch maar gaan,’ zei ze. We hadden het leuk gehad en wilden de volgende dag fris en fruitig weer op, dus stemde ik in. Die foto had ik inmiddels ook al gemaakt.

#134 WEEKEND PART ll

Om half negen begon het tweede deel van ons weekend met een gezamenlijk ontbijtje. Op weg naar Amsterdam (ja, we hebben vooral veel gereden dit weekend) bedachten we dat het misschien wel gezellig was om met mama koffie te drinken. Ze was daar toch ook, en het was natuurlijk moederdag. We spraken af in het hotel en dronken daar koffie en chocomel waarvoor de cacaobonen nog geplukt moesten worden. Ook speelde ik in de lobby een stukje op de piano die daar stond (‘Ah, toe nou. Een klein stukje maar!’) terwijl dat niet echt de bedoeling was. ‘Ik had niet gedacht dat je dat zou doen’ zei Elles achteraf. Ik ook niet. We bezochten het Olympisch Stadion voor nog een vast onderdeel van ons weekend, namelijk een museum. Daar lagen we ook nog even op de middenstip en toen reden we naar Wijk aan Zee om te blowkarten. De tweepersoonskar stond al klaar voor als ik het te eng zou vinden in mijn eentje, maar dat was niet nodig. Ik vond superleuk, ook al ging het soms hard, en ben niet eens omgevallen! We aten we bij Loetje in Oudekerk aan de Amstel en reden toen in een strakke tijd weer naar huis. Kan ik nog fijn mijn tas inpakken voor school morgen…

#133 WEEKEND

Dit is alweer het derde jaar dat we ons weekendje vieren. Het begon met papa en mama die een weekend ergens naartoe gingen en Elles vroegen of wij bij hem konden slapen. Nu is het andersom: wij houden ons weekend en daarom gaan zij weg. Wat we zoal doen is niet in één zin te beschrijven. Waar we zin in hebben, dat vooral. Verder kijken we altijd een film (One for the Money in Pathé Eindhoven), kiezen we een nummer (Lloyd – Dedication to my Ex). Tot zo ver het vaste programma, de rest doen we morgen. Na de film maakte ik deze foto, want dat is natuurlijk deel van mijn vaste programma. Toen hadden we eigenlijk de hele avond nog… en besloten we naar Amsterdam te rijden om even hoi te zeggen tegen papa en mama, en dan weer terug te rijden. In Amsterdam troffen we twee zwaar verbaasde ouders, een prachtig uitzicht vanuit het restaurant waar zij zaten en ook nog alcoholcontrole. Gelukkig mochten we doorrijden en bemachtigden we nog een vast onderdeel van ons weekend: een BOB sleutelhanger als souvenir.

#84 IN ACTION

Er zijn nou eenmaal dingen die niet tegelijk kunnen. Leren en muziek luisteren lukt me nooit, dan ga ik vanzelf meezingen. Lachen en blazen kan ook niet tegelijk (al is dat wel heel grappig, probeer maar eens). Hockeyen en foto’s maken gaat ook niet goed samen, en dat is best jammer. Het is namelijk wel hetgene waarmee ik veel zaterdagen bezig ben, en daarom vind ik dat het hier een keer voorbij zou moeten komen. Vandaag speelde ik weer een wedstrijd. Na onze wedstrijd speelden er nog een paar teamgenootjes mee met een ander team. Ik stond langs de lijn en kon eindelijk eens een actiefoto maken. Weten jullie ook weer wat ik uitspook op mijn vrije zaterdagen.

Op de foto zie je trouwens Ilja, in het rood-wit.