Vriendinnen

#159 ANY WAY

IMG_2363

Na een dag met vier lieve vriendinnen, wilde ik graag nog een foto maken. Onweer stond op het punt om los te barsten, het moest snel. Niemand vond zichzelf meer erg toonbaar, want zwembadhaar, mascaravlekken en meer van dat soort onzin. Dus dan maar van de achterkant. En het maakte ook niet uit hoe ze erop stonden. I love them in any way.

#128 TAKE IT SLOW

IMG_1521

Met drie lieve vriendinnen was ik vandaag in Den Bosch. Omdat één van ons herstellende is van een heel rottig virus genaamd pfeiffer, werd het een iets andere ervaring dan verwacht.

‘Ik voel me zo bekeken,’ zei ze, terwijl we met z’n vieren langzaam de stad in schuifelden. ‘Ik weet zeker dat die mensen denken: ze is pas vijftien, maar gedraagt zich als een oma.’ Ze had gelijk. Sommige mensen keken inderdaad verbaasd achterom wanneer ze ons inhaalden. ‘Maar weet je,’ zei ik tegen haar, ‘ze kunnen het wel raar vinden… Maar dan weten ze alsnog niet wie van ons zich aanpast, en wie daadwerkelijk de kracht even niet heeft om snel te lopen.’

We deden het dus allemaal rustig aan vandaag. We gingen met de lift in plaats van de trap, namen ruim de tijd om te lunchen en al vrij snel daarna streken we neer op het terras. Er brak een hevig onweer los, dat wij vanonder een luifel en in de nabijheid van warmtelampen konden aanschouwen. Gewapend met onze parapluutjes trotseerden we af en toe de regen, om dan vlug weer ergens naar binnen te gaan om even te kijken. Of gewoon om even uit te rusten. En dat was oké. We hadden het toch wel gezellig.

Of het nu komt door pfeiffer, liefdesverdriet of zorgen: niet in staat zijn om dingen te doen, is rot. Zeker wanneer je veel kan, veel wil en misschien ook wel veel moet. Van jezelf, of van anderen. Maar soms is het niet anders en moet je gas terugnemen. Dat is vaak moeilijk te accepteren, zeker wanneer je ziet dat anderen het vlotte tempo wel aankunnen. Op die momenten zal je erop moeten vertrouwen dat er mensen zijn die af en toe stoppen, je ondersteunen en met je mee schuifelen. Totdat je langzaam weer terug kunt naar hoe het was, of naar hoe je het graag zou willen.

#20 EFTELING

IMG_7200

Een dagje Efteling om de vakantie te beginnen, dat klonk als een prima plan. Mijn Weer-app gaf code rood voor de hele dag, maar hé, we zijn niet van suiker. En wanneer we dat wel waren geweest, hadden we het grootste deel van de dag geen enkel probleem gehad. In de Bobbaan, Vliegende Hollander en Joris en de Draak hielden we het allemaal droog (de druppels die bij de attracties horen niet meegeteld).  We besloten gewoon alle binnenattracties te doen: de Droomvlucht (erg ‘knus’, met z’n vieren op een driepersoons bankje), de Vogelrok, Villa Volta (‘Wij hebben tijdelijk last van een technische storing. Gelieve op uw plaats te blijven zitten.’) en de Pandadroom, waarvan we zeker waren dat hij was ingekort. De mensen die wél van suiker waren, hadden het park inmiddels al verlaten, net als de complete basisscholen, die om vier uur weer bij de schoolpoort verwacht werden. Zij misten echter het mooiste deel van de dag. Met de zon op ons gezicht verlieten we de Efteling, terwijl de muziek langzaam wegstierf. Maar wanneer je de Eftelingmuziekjes kent, weet je: in ons hoofd zou het nog wel even doorklinken.

PICTURE THIS: FRIENDS IN FALL

Friends in Fall

Toen ik door mijn foto’s scrollde kwam ik een serie tegen die ik afgelopen herfst maakte van Carmen, Babs en Ilme, drie vriendinnen van me. Het was voor een opdracht van de fotografiecursus die ik heb gevolgd. Misschien heb je er wel iets van voorbij zien komen, maar de volledige serie heb ik hier nooit laten zien. (Vraag me niet waarom, sommige dingen schieten er nou eenmaal bij in.) Het is denk ik drie maanden geleden dat ik deze foto’s maakte. Nu zou ik dan ook dingen anders doen, maar toch wil ik de foto’s hier plaatsen. Alleen al omdat we zo er enorm veel kou voor hebben geleden. Aan de andere kant hebben we ook enorm veel lol gehad die middag. Van die kou is op de foto’s niets te zien, maar de lol, die spat er vanaf. Klik verder voor de foto’s!

(meer…)

#335 PLAYING DICE

IMG_6133

Na een zeer geslaagde logeerpartij vonden ik en vijf vriendinnen het al snel tijd voor een tweede keer. Het werd 30 november. Dat is bijna vijf december en dus besloten we te gaan dobbelen voor Sinterklaas. Het begon allemaal heel gezellig en lief. ‘Oke, ik gooi…. vijf. Wat is vijf?  Oh, dan mag ik een cadeautje pakken. Oke, sorry, maar dan pak ik dat van jou. Sorry!’ Op een bepaald moment werden mensen fanatiek. (En ik zal niet ontkennen: ik ook.) ‘Jaaaa, vijf!’ Een triomfantelijke blik naar iemand in de kring. ‘Neeeee! Nee, niet mijn badschuim!’ ‘Jawel, pech gehad!’ Zo ging dit nog zeker anderhalf uur door. Sommigen eindigden met drie leuke cadeau’s, anderen met een WC-pot (je kent ze wel, die van plastic met van die jelly blubber erin), weer anderen met helemaal niets. We besloten om het gewoon even leuk te verdelen, en zo had iedereen iets waar ze blij van werd. En zo hoort het ook: het is tenslotte wel Sinterklaas.

#326 PROUD

Vanmiddag was ik lekker aan het puzzelen met mijn afdrukken. Hier en daar wat uitsnijden en ze zo rangschikken dat het een mooi geheel zou vormen. Na een tijdje lag het naar mijn tevredenheid en ik voelde me opeens zo trots. Trots op mijn mupkes, die daar toch maar drie uur in de kou gestaan hebben voor mij. Die precies deden waar ik om vroeg (‘kin een klein beetje omhoog,’ ‘één, twee,  drie, spring!’ ‘wil je nog één keertje de radslag doen?). Ze kwamen nog eens met een goed idee en klaagden geen moment (‘Verwijderen, verwijderen! Hier sta ik zooooo lelijk op!’ Dit zou ik dus zelf wel doen. Eén van de redenen waarom ik liever achter de camera sta in plaats van ervoor). Heel trots dus, op mijn lieverds. Dat heb ik ze laten weten! En ik zeg het niet vaak, maar nu toch: ik was ook wel een beetje trots op mezelf.

#321 FOTOSHOOT

Ik heb echt een supermiddag gehad. De eerste foto’s waren een beetje onwennig, daarna moesten we af en toe stoppen omdat er iemand, voor of achter de lens, de slappe lach had. We hadden geluk met het weer: er was mooi licht en geen wind, regen of storm. Maar oh wat was het koud. Op de helft namen we even een pauze om op te warmen. Even kletsen, theeleuten, socializen, koekjes eten (‘Hé, we hebben echt veel lekkere dingen in huis!’ ‘Ja, maar zometeen niet meer…’) En toen weer door, want rond vier uur zou het eigenlijk al weer te donker zijn. Leuk, winter. Ik klikte, probeerde het één en dan het ander – ik ben nou eenmaal niet snel tevreden. Vandaar dat onze shoot behoorlijk lang duurde – mijn modellen voor één dag deden het namelijk alsof ze niet anders gewend waren.

#315 LAUGHING OUT LOUD

 

Een middagje afspreken eindigde in een logeerpartij die ik niet snel zal vergeten. Op sommige momenten was ik echt blij dat Carmens ouders niet thuis waren. En ik denk dat ook de buren van geluk mogen spreken, zij waren namelijk ook weg. We hebben behoorlijk wat lawaai gemaakt. Maar ja, wat wil je ook als je gaat trampolinespringen om één uur ’s nachts, hierna nog even je vriendin’s haar gaat föhnen (hierbij kwam Carmen tot de conclusie dat de kapper wel lang bezig moest zijn met mij. En dat is ook zo, meestal plannen ze twee keer zo veel tijd in.) en er spontaan een kussengevecht losbreekt. Ik heb letterlijk op de grond gelegen van het lachen en kon gewoon niet meer stoppen. Ik dacht even dat Carmen iets in mijn drinken gedaan had. Naast deze lachstuipen op de vloer lag ik nog een paar keer op de grond: tijdens het maken van deze foto (vraag me niet waarom), toen Carmen en ik even onze acrogym act van een jaar geleden wilden proberen (vraag me zeker niet waarom. Het leek heel logisch op dat moment) en toen ik na een hele lange tijd naast Babs op een luchtbedje in slaap viel.

#307 BLESSED AND RECORDED

Dat we inmiddels wel gewend zijn aan die testweken betekent niet dat het einde ervan niet meer gevierd hoeft te worden. Dus deden we dat gewoon wel vanmiddag. Lekker lunchen in de stad en daarna een goede shopsessie. Eigenlijk waren we van plan om ook nog naar de film te gaan, maar daar is door al ons gewinkel niets meer van terecht gekomen. Meteen toen we de fietsenkelder uitkwamen belandden we in een rare situatie – typisch gevalletje ‘hebben wij weer.’ Er stond een limousine midden op het stadsplein. Wij kijken natuurlijk, die staat daar niet iedere dag. ‘Dames,’ sprak een man die op ons af kwam lopen. ‘willen jullie sorry zeggen tegen iemand?’ We trokken onze wenkbrauwen op en de man legde het uit. We bleken in de opnames van ‘Het Familiediner’ te zijn terechtgekomen. Een contract werd getekend, en iedereen werd in de limousine gepropt. Het zou dus best kunnen dat je binnenkort een van de bovenstaande gezichten op televisie tegenkomt. Toen we even opsplitsten werden een paar van ons gezegend door een man die in Eindhoven het geloof verkondigt. Voortaan zouden ze veel meer geluk in hun leven hebben. Toen we naar huis fietsten kwam de regen met bakken uit de hemel en stond bijna ieder stoplicht op rood. Hadden we ons toch allemaal moeten laten zegenen. Ondanks dat hadden we een hele leuke dag met z’n allen. Misschien hadden we dat wel aan hem te danken.

#304 LONGBOARDING


Ook al is het testweek en weet ik in mijn achterhoofd dat ik beter kan gaan leren… is het toch belangrijk om af en toe iets anders (ook wel, iets leuks) te doen. Sterker nog: juíst in de testweek is dat belangrijk, anders word ik helemaal gek. Toen Mienke vroeg of Carmen en ik even de longboards van haar broertjes wilden uitproberen hoefden we daar niet lang over na te denken. Zonder dat Carmen me vasthield ging het niet helemaal soepel en ook toen ik moest remmen moest ik het board achterna rennen omdat het onder me vandaan was geglipt. Maar dat maakte allemaal niets uit. We werden met z’n drieën enorm melig, ik ben niet gevallen (maar toch eindigden we midden tussen de herfstblaadjes), en anders droeg ik altijd nog die oh zo charmante helm.