Vriendin

#59 CHIT CHAT

IMG_7269

Wanneer je elkaar vijf dagen per week ziet, en dan opeens vier weken niet, heb je veel te bespreken. Vakantieverhalen, leuke ideeën, nog uit te voeren plannen – van het ene onderwerp rol je in het andere. Wat Colette en ik vandaag dus deden: we kletsten, de hele dag lang. Op de bank, aan de keukentafel, op een handdoekje op het gras en ’s avonds voor de televisie. (Daar waren de medebewoners van het huis niet erg blij mee… Nou, dan zetten ze het geluid maar iets harder, hoor.) Verder deden we eigenlijk niets – het verbaast me soms dat je een leuke tijd kan hebben terwijl je in feite geen klap uitvoert. We maakten wel koekjes, trouwens, uit een geweldig Nutella kookboekje (dat de vorm had van een pot Nutella. Het had zelfs een klein wit plastic dekseltje). Kleine sidenote: het was een Fráns Nutella kookboekje. We kozen het makkelijkste recept uit, want als je niet weet wat ‘levure chimique’ is en je hebt het nodig in je recept, dan kom je natuurlijk niet ver. Onze koekjes leken in de verste verte niet op die uit het boekje. (Wij gingen er vanuit dat we een of ander Frans tovertrucje niet helemaal meegekregen hadden. ‘Meng al het beslag met een satéprikker en uw koekjes zullen er fantastique uitzien.’ Zoiets moet het geweest zijn). Geen modelkoekjes dus, maar lekker waren ze wel.

#308 MASTER CHEFS

Al een lange tijd hadden Babs en ik afgesproken om samen pepernoten te gaan bakken. Vandaag was het eindelijk zo ver. En als we dan toch bezig waren konden we net zo goed even ons eigen avondeten fabriceren. We begonnen met de pepernoten, dit ging eigenlijk best goed. We schoven wel vier keer een volle bakplaat de oven in en na zo’n vijftien minuten kwamen er heerlijk geurende pepernootjes uit. We moesten er af en toe een verbrandde tussenuit hengelen, maar over het algemeen waren ze prima gelukt. Toen volgde het avondeten: de succespizza van een paar weken geleden. Kant en klaar deeg uit een Danerol blikje, tomatensaus erop, beleggen met waar je verder zin in hebt… Daar kan niet veel mis mee gaan, zou je denken. Ik zeg één ding: verkeerd gedacht. De pizza paste niet op de ovenplaat, dus besloten we van het rechthoekige deeg gewoon één grote bal te maken en een ronde bodem te kneden. Maar bij kant en klaar deeg is blijkbaar geen ruimte voor experimenten. Het wilde maar niet plat worden! Telkens kromp het weer naar één grote homp. We eindigden met vijf kleine pizzaatjes die van binnen nog niet gaar waren en van buiten nogal verbrand. Op de achtergrond stond de televisie aan, waarop Junior Masterchef te zien was. Voor degenen die niet bekend zijn met dit programma: het is een kookwedstrijd voor acht- tot twaalfjarigen. En om deze wedstrijd te winnen bakken ze geen appeltaarten of pasta carbonara. Nee, er staan courgettekoekjes, buffelcarpaccio en zeeduivel op het menu. Je begrijpt dat Babs en ik ons nogal klunzig voelden dat we het zelfs met kant en klaar pizzadeeg hadden verprutst. We besloten om maar een diepvriespizza in de oven te schuiven. Dat ging nog wel.

#299 FACETIME

Een paar dagen geleden lag ik net in mijn bed toen ik gebeld werd. ‘Papa wil Facetimen’ stond er op mijn scherm. Even fronste ik mijn wenkbrauwen en toen bedacht ik me dat hij op zakenreis was. Snel nam ik op, waarna zijn gezicht op mijn scherm verscheen. Natuurlijk wist ik dat dit zou gebeuren, maar toch verbaasde het me enigszins – dit ook weer tot mijn eigen verbazing. Ik had toch wel vaker gefacetimed? (Of ja… Iemand naast me ‘Hoi!’ horen zeggen en het twee seconden later uit mijn luidspreker horen en zijn mond op mijn scherm zien bewegen. Ik moest het toch een keer uitproberen, desnoods met degene die naast me zat). Op de één of andere manier blijf ik het iets wonderlijks vinden. Papa was aan de andere kant van de wereld en ik kon ik hem toch zien, live and in motion. Sterker nog: hij gaf me een kleine rondleiding door zijn kamer en filmde het uitzicht. Naast ouder-kind herenigingen is Facetime ook handig voor hele andere zaken. ‘Colette wil Facetimen’ stond er vandaag op mijn scherm. ‘Heee! Ben jij al met geschiedenis begonnen?’

#287 TO THE MOVIES

Het was typisch bioscoopweer: de regen kwam met bakken uit de lucht. Merel en ik trokken een sprintje naar binnen waarbij ik mijn best deed om mijn rokje naar beneden te houden en mijn haar droog. In de zaal zochten we op de tast naar onze stoelen. Even installeren: jas als een kussentje achter je rug, flesje rechts en popcorn op schoot (maar beter van niet: dan is het al op voor de film begonnen is). Ik checkte of mijn telefoon op stil stond, ook al staat hij dat eigenlijk altijd. Ik bespaar mezelf graag schaamtevolle momenten. (Is het je trouwens opgevallen dat de Pathé ook meegaat met de tijd? Eerst was het: ‘Telefoon uit a.u.b.’ Toen ze merkten dat tóch niemand dat deed werd het ‘Telefoon stil a.u.b.’ Vandaag de dag lijden veel mensen aan FOMO – fear of missing out. Ze kunnen niet zonder hun telefoon, óók niet als ze een film aan het kijken zijn. Hoogst irritant voor mede bioscoopgangers. Nu staat er dus ‘Telefoon niet gebruiken a.u.b.’ op de schermen voor de film begint.)  Zoals zo vaak wanneer ik met een vriendin naar de film ga, moesten Merel en ik elkaars blikken meerdere keren ontwijken. In mijn achterhoofd zag ik de sms’jes al binnenkomen bij de Pathé centrale: OVERLAST ‘hysterisch lachende meiden’ ZAAL 2. En dan nog zo’n typisch bioscoopding. ‘We moeten nog een half uur,’ fluisterde Merel. Van die zoute popcorn krijg je dorst. ‘dat ga ik echt niet volhouden!’ Nog een laatste sprintje dus, naar het toilet.

#252 LET’S TRY THE VIDEO FUNCTION

Vandaag testten Carmen en ik de filmfunctie van mijn camera. Van een stuk of vijftien boeken maakten we een statief. ‘Ik zou een stukje naar achteren gaan zitten schat, nu zie je je voorhoofd niet.’ ‘Ja, ik heb ook echt zo’n mooi voorhoofd!’ Geschuifel met stoelen, nog een keer. ‘Staat ‘ie aan? Staat ‘ie aan?’ ‘Ssht, hij filmt al!’ ‘Oh, hai. Vandaag gaan we een filmpje maken over…’ ‘Nee nog niet, mijn haar zat nog niet goed!’ ‘Oh. Nou, dat knippen we er wel uit.’ Zo ging dit nog even door. Als je drie keer alles opnieuw moet doen vergeet je op een bepaald moment dingen te vertellen. ‘Je vergat te zeggen wat je ervan vindt.’ ‘Huh, dat heb ik toch wel verteld?’ ‘Ja, maar dat was tijdens de vorige opname…’ Ook door de slappe lach werden onze filmpogingen nog wel eens onderbroken, net als door Carmens hond Rossi, of eerder gezegd het ontbreken van haar. Er zijn vijf minuten film waar ik een beetje voor me uit zit te staren of mezelf bekijk in het schermpje van de camera. Op de achtergrond klinkt Carmens stem. ‘Rooooossi! Rossi! Shit, ze is echt weg!’ (Vrees niet, we vonden haar uiteindelijk languit onder de tafel.) Na een lange tijd en vele MB’s aan film waren we eindelijk tevreden. Leuk hoor, zo’n filmfunctie, maar ik houd het toch maar bij de foto’s.

#251 MIENKE

Het is weekend, tijd voor een mini-party met Mienke. We negeerden GTST, keken de Voice maar gebruikten vooral onze eigen stem om er flink doorheen te kletsen omdat het nou eenmaal erg gezellig was. Dat was ook de reden dat Mienke nog eventjes naar huis moest bellen dat het iets later zou worden (en eigenlijk ook omdat ik nog een foto moest maken). Haar ouders bleken al te slapen. ‘Oh, dan moet ik misschien toch maar gaan,’ zei ze. We hadden het leuk gehad en wilden de volgende dag fris en fruitig weer op, dus stemde ik in. Die foto had ik inmiddels ook al gemaakt.

#217 INGE

Inge is van al mijn vriendinnen degene die ik het langst ken. Sinds de kleuterklas deden we alles samen: hockey, tekenles, ballet en daarnaast spraken we ongeveer elke vrije middag met elkaar af. Na de helft van de basisschool vielen de eeuwige duo’s en trio’s uit elkaar en ontstond er één grote groep. We kregen meerdere vriendinnen en gingen met velen naar dezelfde middelbare. De kennismakingsdag hiervan viel samen met het kamp in groep acht, waardoor we enorm hyper en melig waren. Achteraf bedacht ik me pas dat dit misschien erg raar overkwam op al die nieuwe mensen. Wat had ik gedaan? Achteraf bleek het allemaal wel mee te vallen. Inge en ik ontdekten in het eerste jaar dat er meer was dan het werelddorp waarin we woonden. Dit betekende een hoop nieuwe mensen, binnen en buiten de klas. Op woensdagmiddag was er geen tijd meer voor elkaar. Ook niet voor anderen trouwens, die periode was voorbij. In de klas was er genoeg tijd om lol te trappen: we hadden themaweken, werelddagen en tijdens de les viel er ook altijd wel iets te klooien. Na de eerste viel onze superklas uit elkaar. Inge en ik ook. Zij koos voor de accusativus en nominativus, ik vulde mijn tijd liever met het zagen in boekenkaften en fotografie. We hockeyden in een ander team, waren gestopt met dansen en zaten na negen jaar niet eens meer bij elkaar in de klas. Er veranderde een hoop, we zagen elkaar alleen nog in de pauzes. En soms ook een tijd niet, maar dat maakt niet uit. Als je al tien jaar bevriend bent gaat dat nooit zomaar over.

#149 MEREL

Dit weer op een vrije dag is natuurlijk heerlijk, maar het heeft ook zo zijn nadelen. Na te hebben gezwommen en in de zon te zijn opgedroogd waren Merel en ik nogal duf en besluitloos. Wat gingen we doen met onze vrije tijd? Die moest natuurlijk niet verspild worden, aangezien we morgen weer braaf in de schoolbanken zouden zitten. Vroeger was het makkelijk: je ging met de poppen spelen, knutselen, koekjes bakken… Keuzes genoeg. De besluitloosheid liet zich ook zien toen we foto’s gingen maken. Merel wilde (na licht aandringen) wel mijn model zijn, maar hoe die foto eruit zou komen te zien, daar hadden we geen idee van. Daarbij komt dat ze nogal een stuiterbal is. We probeerden wat actiefoto’s, maar Merel was steeds al het beeld uit voordat ik kon knippen. Toen een portret, wat in eerste instantie ook niet zo geslaagd leek. Toen we de foto’s gingen bekijken was ik er toch wel tevreden mee, en wist ik Merel ook over te halen. Niet dat dat heel moeilijk was. Ze vond het eigenlijk wel prima, en sinds ik meer mensen fotografeer ben ik daar absoluut beter in geworden.