Trampoline

#150 ROES

foto-10

Een van de docenten van mijn school had bedacht dat het handig was om een speaking exam in te plannen, op de dag na de Londen-reis. Er viel wat voor te zeggen, omdat je al vijf dagen Engels had gesproken. Maar gezien we voor het examen om kwart voor negen aanwezig moesten zijn (op een zaterdag), leverde het toch heel wat gefoeter op.

Ik kon er niet mee zitten; ik had een heerlijke week achter de rug en werd om half acht wakker met mijn hoofd vol fijne herinneringen, na een nacht slapen in mijn eigen bed. Ik was nog te suf om me druk te maken over dat examen, dus dat was alleen maar voordelig. Ik kletste me er doorheen: gewoon braaf de gewenste antwoorden geven en vaak thank you zeggen. Na een kwartier vol chitchat mocht ik alweer gaan.

Ik at de eerste kersjes van het jaar en sprong op de trampoline, wat bij mij nog steeds een soort instant happiness veroorzaakt. Daarnaast ook instant meligheid. En ik genoot ervan. Net als van het fijne weer, het uitzoeken van de foto’s en het monteren van het filmpje. Ik zat nog steeds in de Londen-roes – eigenlijk kwam ik vandaag pas langzaam thuis.

#147 JUMP!

Toen wij zelf een trampoline hadden bracht ik mijn dagen springend door. We speelden spelletjes, deden salto’s, schroeven en haalden af en toe een ouder iemand over om mee te springen omdat je dan heel hoog de lucht in gelanceerd werd. Toen we verhuisden bleef de trampoline achter en sindsdien dacht ik er niet meer vaak aan. Tot ik vandaag bij Carmen was en we na het eten besloten er nog even flink op los te springen. Sinds de laatste keer dat ik dat had gedaan ben ik behoorlijk gegroeid, en dus zwaarder geworden, maar daar hield ik niet echt rekening mee toen ik met volle kracht op de trampoline insprong… en dus met volle kracht weer naar boven kwam. Ik was sowieso al heel vrolijk omdat ik een heel fijn weekend had met Carmen, Yvonne en Frank, maar dit werkte nog eens extra op mijn lachspieren. Al springend kon ik over de schutting de buren verbaasd zien kijken, maar ik kon alleen maar springen en bedenken dat het de eerste keer was dat ik bijna in mijn broek plaste van het lachen.