Tijd

INGEHAALD DOOR TIJD

Het jaar begon doorweekt op een parkeerplaats. Een tropische regenbui overviel ons op weg naar 2018. Het was zwemmen-met-kleren-aan-regen, we-doen-hier-niets-tegen-regen en zo liepen we om half twaalf haastig door de uiteen geweken menigte naar huis.

De weg was rustig, enkele mensen verplaatsten zich nog vluchtig naar hun bestemming.  Als het ene jaar het andere wordt, wil je tenminste zelf nog op één plek zijn. (Het is tenslotte al verwarrend genoeg, dat concept van tijd en ruimte en dat de aarde draait en dat het bij de één al een ander jaar is.) Je wil dat het klopt wanneer de klok slaat, al je geliefden bij elkaar en dat de champagne bruist, dat het feest gaat en de muziek het liefst een beetje leuk meedoet richting de climax van het jaar. Je wil dat alles even goed is, tijdens een einde en begin tegelijk. Zo wordt die ene slag van de klok vanzelf belangrijk.

(Terwijl ze er elke dag zo veel slaat.)

Wij werden ingehaald door tijd. 2018 begon – kippenvel, natte haren, uitgelopen mascara – doorweekt op een parkeerplaats. Maar memorabel was het zeker.

Lieve lezer, een heel gelukkig 2018 gewenst. Bedankt dat je – sinds 2012 of vorig jaar of vorige week – de tijd hebt genomen om mijn verhalen te lezen, mijn beelden te bekijken en te laten weten wat je ervan vond. Op naar een jaar vol nieuws om over te schrijven. Veel liefs, Milou.

#194 LOSING TRACK OF TIME

DSC00233

Tijdens lange reizen verlies ik ieder besef van tijd. Uren of zelfs dagen vervagen tot één wazige periode, die ik doorbreng in een coconnetje van dekens, films, flauw vliegtuigeten en de winegums die daarvoor in de plaats komen. Het lijkt er altijd nacht te zijn. Meereizend met de tijd is het buiten daadwerkelijk constant duister. Soms wordt deze duisternis echter gecreëerd, inclusief kunstmatige sterren op het vliegtuigplafond en een vijf minuten durende zonsopgang aan het einde van de vlucht. De gezichten van hen die niet kunnen of willen slapen, worden verlicht door blauwige schijnsels van de schermpjes waar ze zich toe richten.

Op grote luchthavens lijkt tijd sowieso een relatief begrip, met passagiers die uit elke mogelijke tijdzone komen, of er juist naartoe gaan. Niet zelden heb ik er mensen zien proosten met een biertje, terwijl ik nog moest ontbijten.
Momenteel bevind ik me op een vliegveld in Dubai, wachtend tot de reis voortgezet kan worden. Ik kan niet met zekerheid zeggen hoe laat het is.

Volgens mijn iPad is het 00.20
Volgens mijn horloge is het 01.22
Volgens mijn mobiel is het 02.20

Wat ik wel zeker weet, is dat het echt donker is, buiten. Waarschijnlijk is het al middernacht geweest. Toch zijn de immense gangen hier gevuld met mensen. Toch kan je hier nog gouden kamelen kopen, een waterpijp, of frozen yoghurt, ongeacht het tijdstip. Het ritme van de dagen lijkt niet meer onderhevig aan de opkomst en ondergang van de zon. Maar ik denk dat de zon – of eigenlijk haar afwezigheid – momenteel juist de verklaring is voor de nachtelijke activiteit in Dubai. Want het is ramadan, waardoor voor een heleboel mensen – op reis of niet – de nacht een beetje dag wordt.