Tekenen

WHAT’S UP

scan0001

Ik was bezig met het tikken van een blogje. Over vakantieplannen, schoolbezigheden en andere persoonlijke dingen. What’s up? wilde ik het noemen. Wel raar dat ik deze term gebruikte, terwijl er toch wat vragen bij heb. Twee jaar geleden was ik op vakantie in de Verenigde Staten. In winkels en hotels werd het door allerlei mensen gevraagd: ‘What’s up?’ Heel aardig bedoeld natuurlijk, maar ik kon in zo’n situatie niet veel anders dan een beetje stamelen. Want wat moet je in hemelsnaam antwoorden op zo’n vraag? ‘Not much’? Komt ook nogal onverschillig over, als je het mij vraagt. ‘I’m fine’ lijkt me niet helemaal de goede reactie – de vraag was niet ‘how are you?’ (al komt het natuurlijk wel op hetzelfde neer).  Ik heb het wel eens gegoogled. (Want dat doe ik met een vraagt waarop ik het antwoord niet weet!) En ik bleek niet de enige te zijn die met dit ‘probleem’ zat.

Schermafbeelding 2013-04-23 om 16.46.26

 

Er waren niet alleen veel vragen, maar ook veel antwoorden. ‘Some clouds, at this moment’ vond ik wel leuk gevonden.

Rest mij nog één vraag: what’s up with you?

VIDEO: ANIMATION

Voor het vak Cultuur ben ik bezig geweest met het maken van een animatie. Het uitgangspunt was een gezicht, en de animatie moest een vervreemdend effect hebben. Afschrikwekkend hoefde het niet per se te zijn, maar gaandeweg is het dat wel een beetje geworden. Het begin van de animatie moest ook het einde zijn, zodat je hem kon herhalen (wat ik in de montage ook gedaan heb). Ten slotte hebben ik zelf allerlei geluiden opgenomen, met wat hulp van twee klasgenootjes. Getik op een spiegel, een muisklik, een zenuwachtig deuntje op een keyboard en natuurlijk de gil. Stonden we dan, met z’n drieën op het toilet (want daar heb je geen last van achtergrondgeluiden. Althans, als er niemand anders is). Ik drukte op record en we gilden uit volle borst. Een paar minuten later liepen we het lokaal weer binnen. ‘Waren jullie zo aan het schreeuwen?’ vroeg de docent. ‘We hoorden het helemaal hier.’ Tussen de toiletten en ‘helemaal hier’ zaten nog zeker zes andere lokalen. Waar het dus ook allemaal te horen was geweest. Oeps…

Animatie Cultuur

Ik was zeker enthousiast over de opdracht. Ik vind tekenen heel leuk en bij ‘vervreemdend effect’ schoten er meteen allerlei ideeën door mijn hoofd. Maar pfoe…. wat een werk! Op een bepaald moment was ik er behoorlijk klaar mee. Je moet namelijk al die tekeningen apart maken, blaadje voor blaadje. Dat lijkt heel simpel, aangezien je op overtrekpapier werkt. Zo krijg je telkens precies dezelfde tekening die je een klein beetje aanpast. Dit zorgt voor de beweging. Het is dus vooral overtrekken, maar ook dat kost veel tijd.

IMG_8924

Na het tekenen moesten alle 67 tekeningen ingescand worden. Onze scanner is niet geheel geluidloos, dus na twintig minuten ‘TUUUUUUM. IE – UU – IEEEEEM.’ gehoord te hebben, begonnen er toch vragen te komen. ‘Milou, wat ben je allemaal aan het doen, joh?’ ‘Cultuuropdracht!’ riep ik door het trapgat. Nou heb ik wel meer opmerkelijke dingen gedaan voor cultuur. Zagen in een boek, een zwevend meubel ontwerpen, iemands gezicht beschilderen met groene verf en zo kan ik nog wel een paar dingen bedenken. Thuis zijn ze hiervan op de hoogte. Dus ook toen ik mijn animatiefilmpje aan het bewerken was, toonden ze begrip. ‘Waar ben jij nou weer naar aan het luisteren?’ ‘Cultuuropdracht.’ ‘Oh, oke.’

IMG_8923

#274 CAMERA EYES


Door het doen van dit project ben ik alles om me heen met andere ogen gaan bekijken. Het komt tegenwoordig vaak voor dat ik afgeleid word terwijl ik zomaar iets aan het doen ben: als ik in de klas zit, naar school rijd of met een vriendin aan het kletsen ben. In plaats van mijn aandacht te richten op datgene waar ik mee bezig ben – of zou moeten zijn, opletten in de les bijvoorbeeld – kan ik soms alleen maar denken: ‘Oh, wat een mooie foto zou dit zijn!’ Op de fiets denk ik: ‘Hé, ik zie een boom. Wat een mooie structuur heeft die bast eigenlijk als het licht er zo op schijnt.’ En dus niet: ”Hé, ik zie een boom, laat ik eens uitwijken.’ Met alle gevolgen van dien. Ook als ik naar films kijk kan ik genieten van licht dat mooi valt, een apart standpunt of mooie scherpte-diepte. Toen ik voor tekenen een serie zelfportretten moest maken besloot ik hier iets mee te doen. Om het vervolgens te fotograferen, natuurlijk.

PS. Ja, het zou kunnen dat je deze foto al eerder hebt gezien. Maar ik speel niet vals: ik maakte ‘m vandaag gewoon opnieuw.

#272 HOMEWORK ON FRIDAY (???)

Met fotografische zelfportretten maken heb ik na driekwart jaar aanklungelen redelijk wat ervaring. Ik zeg niet dat de resultaten er ook altijd zo uitzien, maar ik kan inmiddels erg creatief oplossingen bedenken voor het probleem: ‘hoe maak ik een foto van mezelf, zonder statief?’ Schoenendozen, kapstokken en spiegels – ik heb van alles gebruikt en er vaak behoorlijk wat tijd in gestoken. Ook voor een tekenopdracht besloot ik al mijn registers open te trekken. Als je de vorige nacht niet hebt kunnen slapen omdat je opeens zo’n goed idee hebt, dan kan je eigenlijk niet anders. Ik zat één uur, twee uur, drie uur voorovergebogen aan mijn bureau. Het enige wat ik zag waren mijn tekeningen, fel verlicht door een IKEA lamp. (Vanuit mijn ooghoek zag ik af en toe ook de groeiende puinhoop waardoor ik omringd was, maar daar maakte ik me nog even niet druk om.) Volgens mij is dit de eerste keer ooit dat ik op vrijdagavond huiswerk heb gemaakt. En ik deed het nog met plezier ook.

PS. Mocht je ook benieuwd zijn naar het resultaat, klik dan even hieronder!

(meer…)

#248 SELF PORTRAIT IN A DIRTY MIRROR

Bij tekenen begon het schooljaar met het maken van een zelfportret. Na heel wat schetsen, gummen en vegen staarde een behoorlijk goed lijkend gezicht me aan. Wel vraag ik me af of dit iets positiefs of negatiefs is. Het betekent dat ik redelijk kan tekenen, maar misschien ook wel dat ik mijn gezicht goed ken omdat ik iets te vaak in de spiegel kijk. Bij de huiswerkopdracht kwam daar geen verandering in. Zes kleine portretjes met verschillende emoties moesten er gemaakt worden en ook hiervoor staarde ik wel twee uur naar mijn spiegelbeeld. Bij de volgende les deelden we de resultaten met elkaar. Er kwamen een hoop boze, angstige en euforische gezichten voorbij. Ik stak mijn hand de lucht in. ‘Mevrouw, ik heb niet echt een emotie maar meer een gezichtsuitdrukking.’ Wat voor uitdrukking dat dan was. ‘Ja, hoe leg je dat uit,’ vervolgde ik mijn verhaal. ‘Het heet een duckface en was altijd erg geliefd voor profielfoto’s op Hyves. Het wordt ook wel omschreven als arrogant. Misschien kent u het wel. Nee? Het gaat ongeveer zo.’ Ik trok mijn gezicht in de befaamde pose – lippen getuit en wenkbrauwen omhoog. Dit praatte een beetje moeilijk en zag er blijkbaar behoorlijk lachwekkend uit. Een snelle blik in de spiegel maakte dat ik zelf ook erg hard moest lachen – toen herkende ik mezelf weer. Het was tijd om een emotie in het groot uit te werken. Al snel zat de hele klas ijverig lijnen te trekken. Vingers zagen zwart van uitgeveegde schaduwen en iedereen trok rare gezichten naar de smoezelige spiegel die voor hem stond. Of naar die van je buurvrouw, hè Carmen?

#170 CREATIVE EXPLOSION

Tussen alle kwadraten, abiotische factoren en mopeds door moet ik af en toe even iets anders doen dan leren. (Geen flauw idee wat een moped is trouwens. Ze doen niet aan vertalingen bij Cambridge Engels, we moeten het doen met definities die overwegend duidelijk of erg vaag zijn. Waarschijnlijk zal ik het dus nooit weten.) Hang ik te lang boven de boeken dan neemt mijn concentratie snel af, aan het einde van het jaar is daar sowieso niet veel van over. Ik verzamelde al mijn potloden, verf, krijtjes, en indische inkt om me heen en zette de radio aan. Naast een aardig gelukt resultaat leverde het ook een creatieve explosie op. Een definitie: creatieve explosie: een ophoping van puntenslijpsel, gumsel, teken- en verfmateriaal (op tafel en/of op de vloer) en stukken wc-papier volgedept met waterverf. Ik had net zo weinig zin om dit direct op te ruimen als om te gaan leren, maar besloot het laatste toch maar even te doen. Ik ging in de voorkamer zitten met alleen een boek, een pen en een velletje lijntjespapier, voordat ik ook nog een studie-explosie zou veroorzaken.