Slaap

SLAAPSTAND

Na twee weken in tropisch klimaat ga ik er bij terugkomst stug vanuit dat de lente wel ingezet zal zijn. Dat blijkt een prima recept om dag na dag enigszins teleurgesteld wakker te worden, bij het zien van… Niks. Buiten slechts duisternis, het eerste licht van de dag is noodzakelijk kunstmatig. Ze zeggen dat je ’s avonds niet meer op je telefoon moet kijken vanwege het blauwe schijnsel, maar zo’n artificiële bak lumen op de vroege morgen doet volgens mij ook geen mens goed.

Ze zijn te plots, deze winterse ochtenden. Het contrast tussen donker en licht, warm en koud, het is simpelweg te groot. Het idee mijn benen onder de dekens uit te moeten steken, mijn ijsklompjestenen op het parket, vervult me met weerzin. Het liefst zou ik mezelf tot een bolletje oprollen, het leven voor nader te bepalen tijd begrenzen met die dekens, waarbinnen alles zacht en eenvoudig is.

Soms is dat hoe het gaat. Mijn lichaam stapt uit bed, maar in mijn hoofd brandt slechts een waakvlam. Ik sta op slaapstand, weinig ontvankelijk voor de wereld om me heen. Het uit zich in koude handen, klappertanden en een sjaal annex deken die ik overal met me meesleep. Een morgen gevuld met rillingen en knikjes, terwijl ik cirkel door mijn gedachten.

Er is maar één remedie, namelijk doen wat ik dan het allerminste wil: bewegen. Rennen, trekken, duwen en trappen tot het vuur haar weg tot mijn wangen weer gevonden heeft. Daarna douchen. Heet. Het water die gedachten laten meenemen tot ik weer mijn lijf ben, de duisternis in het putje laten verdwijnen. Terug in de realiteit, waar ik weet dat het gauw weer de zon zal zijn die ’s ochtends door mijn gordijnen komt kijken.

Beetje duister stukje, maar met mij alles prima! Na tien uur ’s ochtends al helemaal.

#79 BACKGROUND NOISE

Ik denk dat meer mensen dit wel eens hebben. Je ligt in je bed, en kan maar niet slapen. Ene zij, andere zij. Je kijkt eens naar het plafond, neemt een slokje water, luistert naar de geluiden om je heen… stilte. Iedereen slaapt al. Heel ongezellig vind ik dat, het besef dat ik als enige nog wakker ben. Een beetje het ‘alleen op de wereld’ gevoel. Vroeger had ik dat ook al: als er beneden een feestje was, met al het geroezemoes van dien, viel ik als een blok in slaap. Hetzelfde geldt voor het geluid van stofzuigers of het een televisie in de woonkamer. Als iedereen al slaapt creëer ik het achtergrondgeluid maar zelf. Oortjes in, televisie aan en ik slaap meteen. Al moet ik wel een beetje selectief zijn: CSI en dancemuziek zijn niet echt bevorderlijk voor mijn nachtrust.