Rijles

EEN FEESTELIJK WEEKEND

9R7A0244

Het is een feestelijk weekend. De testweek zit er weer op – dat is sowieso reden voor een feestje. Diezelfde testweek was ook de reden dat ik mijn verjaardag vorig weekend niet heb kunnen vieren en ik het dit weekend dus nog tegoed heb. Dubbel feest.

Eerst nog even over die testweek. Eigenlijk bestaat er een ongeschreven regel, die zegt dat je daar niet over moet praten, het weekend erna. Dan is het nog te vers, allemaal. Het enige wat de gemiddelde scholier dan wil, is heel veel slapen en vooral even alles vergeten. Dat klinkt erg dramatisch, inderdaad. Nou, dat was het niet.

Meestal beleef ik tijdens zo’n week minstens één ‘ik-word-gillend-gek-van-de-stress-kijk-uit-want-ik-ga-zo-dit-boek-door-de-kamer-gooien-moment’. Duurt nooit lang, hoor, maar het gebeurt. Ditmaal bleef dat moment echter uit. Ik was opvallend rustig – en het was heerlijk. Ook mijn cijfers die ik al terug heb zijn prima… Ik leer het wel! (Na vier en een half jaar. Maar toch.)

Wel ben ik tijdens zo’n week erg slecht in het opruimen van mijn rommel. Correctie: nóg slechter in het opruimen van mijn rommel. Wanneer mijn kookwekkertje gaat en ik mijn boeken dicht kan slaan, is dat ook het enige wat ik nog doe: ik sla mijn boeken dicht. Ik ruim ze niet op, leg ze niet op een stapeltje. Hetzelfde geld voor samenvattingen, kleding en tassen plus inhoud: het verzamelt zich allemaal in hoopjes op mijn kamer. Je kan je voorstellen hoe dat er na een paar dagen uitziet.

Mijn familie laat me maar een beetje begaan. Toen mama een keer voorzichtig binnenkwam om het slagveld waar te nemen, pakte ze vertwijfeld een deel van een scheikundesamenvatting van de vloer.  ‘Dat moet nog gearchiveerd worden,’ zei ik. Die houd ik erin.

9R7A0241

Met een paar vriendinnen vierde ik gisteravond mijn verjaardag. Ik heb zo genoten. De keuken stond vol kaarsjes en lieve mensen. Ik kletste met iedereen, er was fijne muziek, de sfeer was ontspannen. Zoals ik me een ideale verjaardag voor zou stellen.

Wel werd ik vanochtend enigszins gaar wakker – zoals die dingen gaan. Toen ik mijn bed uit rolde, zag ik dat het tijdens mijn korte doch prettige nachtrust gesneeuwd had. Sneeuw is niet mijn ding, kan ik je vertellen. Het ziet er wel mooi uit, hoor, daar niet van. Maar door de sneeuw naar school fietsen is een crime. Gelukkig kon ik met de auto vandaag.

Nee, dat is niet waar. Zo ver gevorderd ben ik nog niet met mijn rijlessen. Ik zat vandaag wel achter het stuur, maar met mijn instructeur naast me. (En ik hoefde ook niet naar school, want het is zaterdag.) Wel kan ik zeggen dat het steeds beter gaat. Ik begin te wennen aan het feit dat je op een heleboel dingen tegelijk moet letten en dat gaat me ook steeds beter af. Daardoor heb ik minder stress, lukt het allemaal weer makkelijker et voilà: ik bevind me in een opwaartse spiraal.

(De sneeuw was overigens al gesmolten toen ik de weg op moest. Vond ik niet heel erg.)

9R7A0228

Altijd een heugelijk moment: weer make-up dragen na een testweek waarin ik het maar niet doe. Want het scheelt tijd, én ik kan lekker in mijn ogen wrijven tijdens het leren. (Dat wil zeggen: zonder er vervolgens uit te zien als een verzopen panda.)

Schermafbeelding 2015-01-24 om 17.50.09

Vlak voor de testweek kreeg ik opeens een heleboel ideeën voor het filmproject waar ik mee bezig ben. (Wat? Afleiding zoeken? Ik? Nee, joh.) Ook ontdekte ik dat ik al een behoorlijk beeldenarchief heb opgebouwd. Ik heb een aantal uur digitaal geknipt en geplakt en langzaam beginnen er wat dingen samen te komen. Dat geeft zo’n goed gevoel. Magisch bijna. (Ik ben me ervan bewust dat dit wederom erg dramatisch klinkt. Can’t help it.)

Een paar weken geleden beloofde ik dat ik het proces hier zou gaan delen. Dat wil ik nog steeds – echter weet ik ook nog steeds niet hoe. Ik ga erover nadenken, echt waar. Het lijkt me in ieder geval een goed idee om eens op te schrijven waar die film nou eigenlijk over gaat. Zelfs voor mij is dat nog altijd niet helemaal duidelijk, dus hoe wazig moet het voor jullie wel niet overkomen?

Tot die tijd: hier een foto waaruit je helemaal niks kan opmaken.

Schermafbeelding 2015-01-23 om 16.41.38

En een foto waaruit je misschien iets meer kan opmaken.

(Misschien ook niet. Sorry, in dat geval.)

9R7A0220

En nog een bloemenfoto. Gewoon, omdat het kan.

Oh, en zoals je ongetwijfeld gemerkt hebt: ik heb mijn woorden dus gewoon weer teruggevonden. Het is nog steeds geen bijster samenhangend verhaal, maar ik moest toch ergens beginnen.

Een heel fijn weekend allemaal!

#315 LES 2

IMG_0577

Hoefde ik de eerste les alleen nog maar te gassen en te sturen, nu was het de bedoeling dat ik ook de koppeling en het rempedaal ging gebruiken. Naar verwachting ging dit niet gehéél soepel.

‘Eenentwintig, tweeëntwintig, drieëntwintig…’

VRRROOOEEEMMM

‘Ho, shit.’

‘Schakel maar door naar z’n twee.’

‘Ehm, even denken…’

‘Nee, niet denken, doen.’

‘Oké, oké.’

‘Wel blijven opletten, hè. Had je die auto gezien?’

(Nee.)

‘Rustig, rustig. Je mag hier maar vijftig. Schakel maar naar z’n drie.’

‘Ja, dat probeer ik! Hij doet het niet?’

‘Hoe zou dat komen?’

‘Oh, wacht, wacht. Ik moet eerst…’

(De koppeling intrappen, precies.)

VRRROOOEEEMMM

‘Zet de auto maar stil.’

‘Voet op de rem! Nee, nou heb ik het al gedaan. En rijd maar weer weg.’

VRRROOOEEEMMM

‘Naar z’n twee. Rijd maar lekker door, niet zo teuten. Had je die auto gezien?’

(Nee.)

‘Rustig, Milou! Rustig.’

Ik ben verdorie rustig!

Nee hoor, dat zei ik niet. Ik was vooral gewoon erg blij dat ik nog niet in mijn eentje in die auto zat en dus alle fouten mocht maken die ik maar wilde, zonder nare consequenties. En dat ik dus, in tegenstelling tot wat bovenstaande foto suggereert, nergens tegenaan geknald ben.

#307 THE REAL DEAL

IMG_4224

Er was sprake van een heus afscheidscomité. Slechts twee man sterk, dat wel, maar toch. Er werd gefilmd en gefotografeerd – ze hielden nog net geen spandoeken omhoog. Mogelijke teksten waren geweest: ‘GAS EROP’, ‘PAS OP, LES 1’, of simpelweg ‘GO TOETIE’ (na zestien jaar nog steeds mijn bijnaam). Na een proeflesje was het vandaag tijd voor the real deal.

Oké, niet écht the real deal, natuurlijk – mijn enige taken waren sturen en gas geven. Maar ik moet eerlijk bekennen: dat vond ik al een hele opgave. Op een leeg marktplein oefende ik met stuurtechnieken: doorgeven en overpakken. (‘Dus, wat heb je geleerd vandaag?’ ‘Doorpakken en overgeven.’ Juist, Milou.) Het werd al donker en begon zachtjes te regenen. Na een stuk of twintig achtjes te hebben gemaakt, ontdekte ik dat we niet helemaal alleen waren. ‘Die gasten zijn gewoon drugs aan het dealen daar,’ zei mijn instructeur, wijzend op twee auto’s die in een hoekje geparkeerd stonden. ‘Ja, zo ziet het er inderdaad uit,’ antwoordde ik lacherig, ‘net als in de films.’ Er werden ramen opengedraaid. ‘Nee, serieus. Dat doen ze hier altijd.’ Er kwamen twee handen naar buiten. Doorgeven en overpakken.

#251 LES 1

IMG_3192

‘Nou, stap maar in.’

‘Aan deze kant?’

‘Aan deze kant, ja. Ik kan jou wel rond gaan rijden, maar daar heb je niets aan, hè.’

 

‘Oké, Milou. Heb je wel eens eerder gereden?’

‘Nee, nog nooit.’

‘Ook niet stiekem, zo ergens op een parkeerplaats?’

‘Nee.’ ‘Nou, dat is niet erg, hoor. Je bent hier om het te leren.’

‘Ik vind het wel een beetje spannend.’

‘Ja, dat had ik al gemerkt.’

 

‘Probeer maar eens naar z’n twee te schakelen.’ ‘

Even kijken. Ehm.’

‘Gas los. Koppeling in.’

‘Ja. En dan..’

VRRRRROOOEEEEMMMM.

‘Ho.’

‘Geeft niks, geeft niks.’

 

‘Dan gaan we naar rechts.

Dat was links.’

(Nee, dat is niet echt gebeurd, hoor.)

 

‘Oh, nou rijden we zomaar een doodlopende straat in! Parkeer maar achter die auto, daar.’

‘Maar dan moet ik achteruit.’

‘Dan moet je inderdaad achteruit.’

 

‘Rechts, rechts, rechts. Blijven sturen. Sturen, sturen, sturen. Eennnn links, links, links. Ja, nog een beetje gas.’

Zucht.

‘Kijk eens even.’

Weer thuis legde ik dit stilleven vast. Autorijden en fotograferen gaat nou eenmaal niet zo goed samen.