Regen

#291 I LOVE THIS CITY

Processed with VSCOcam with p5 preset

De mensen ontwaakten eerder dan ze gewild hadden – rustig dromend de ochtend in fietsen werd onmogelijk gemaakt door vlagen en buien. Capuchons veranderden in ballonnen, paraplu’s in levensgevaarlijke objecten – voor de eigenaar, maar vooral voor degene die ernaast liep. De lichtjes van de vroege morgen weerspiegelden in de druppels op de ruiten van waarachter ik de stad bekeek. Ik zag er fronsende gezichten, ietwat verbitterd door de kou. Maar toch kon ik zeggen: zelfs als het regent is Amsterdam mooi.

#230 BIG & PINK

IMG_0010

Vandaag was ik met Mienke en Julie. We vulden onze dag met het uitwisselen van verhalen en het kijken van foto’s – zoals die dingen gaan in de zomervakantie. Daarnaast kochten we een gieter voor Mienke’s moeder, want die was bijna jarig. (Al geweest inmiddels, dus geen zorgen: ik heb de verrassing hiermee niet verpest.) Bij de kassa bedacht ik me wat een hels karwei het wel niet zou zijn om dat ding in te pakken. ‘Succes daarmee,’ zei ik tegen Mienke. De vrouw achter de toonbank loste het voor haar op – knoop ergens een strik omheen en het ziet er ook feestelijk uit, nietwaar? Het was eigenlijk een beetje een lullig strikje, in verhouding met de gieter zelf, vonden wij. Maar ja, wat wil je ook met een ding van zo’n buitensporig formaat. Op de weg naar huis hing hij over mijn stuur, waar hij door de regen meteen gevuld werd.

Ik maakte hier best een leuke foto van, maar die is – vraag me niet hoe – spoorloos verdwenen. Onder het mom ‘beter iets dan niets’: een crappy telefoonfoto. 

#68 BAD WEATHER SAILING

IMG_3212

Tot twee jaar geleden had ik nog nooit gezeild. Nu zou ik het niet meer willen missen. Die hele week in Friesland is natuurlijk super, met allemaal leuke mensen en veel lol trappen tot behoorlijk laat. Het zeilen zelf is echter het allerleukst. Blij zijn als een bepaalde manoeuvre helemaal goed gaat, heel hard varen en vooral merken dat ik steeds beter weet waar ik mee bezig ben. Vorig jaar totaal niet het geval, dit jaar gaat het al best goed. En dat is gewoon heel leuk. Dit alles terwijl de zon op je gezicht schijnt en er een heerlijke wind waait. Meestal dan. Vandaag was het anders. Laten we zeggen dat de mooiweerzeilers binnen bleven. ’s Ochtends ging het nog wel. Niet de strakblauwe lucht van de vorige dagen, maar het was nog droog en de wind was aanwezig. Het werd Sloten vandaag, daar legden we rond een uurtje of één aan. Met drie boten naast elkaar, dus het duurde wel eventjes voordat alles helemaal strak lag. Eenmaal in Sloten aten we een frietje. (Dus geen patat, zoals onze roomies het noemen. Ik neem hun harde g en r een beetje over, maar friet blijft friet.) Vervolgens liepen we, in onze übercharmante zeilpakken, zoals ik gisteren al vertelde, naar de supermarkt. Daar kochten we wat lekkers, en een roze vliegenmepper. Je had ‘m misschien al gespot hierboven. Tot nu toe fungeerde Barbara’s slipper als dodelijk wapen voor die beestjes. Geen prettig gezicht, al die geplette insecten op je zool. Daarom kochten we die vliegenmepper. En deels ook omdat hij roze was. Het tweede deel van de dag was echt een beetje afzien. Het was gestopt met zachtjes regenen, onze zeilpakken waren doorweekt. En het was zo koud. Niet echt bevorderlijk voor de concentratie en al helemaal niet voor ons humeur. Onze instructeur is best een diehard (doorzeilen terwijl het sneeuwt, dat soort gekkigheid), maar toonde gelukkig begrip. Soms kwam er een lachbui opzetten, wanneer we even inzagen dat het niet echt erger kon worden dan dit. Niet natter, niet kouder. (Of eigenlijk wel, bedacht ik me na dat sneeuwverhaal). In ieder geval: het kwam allemaal wel weer goed. Eenmaal onder de douche, voelde ik alleen maar prikkels op mijn huid in plaats van warm water. ’s Avonds keken we in onze dikste truien een film. Iets teveel op mannen gericht, naar mijn smaak (vooral veel geweren, bloed en seks). Maar wanneer meer dan de helft van de kijkers ook man is, kan je natuurlijk niet met een chickflick aan komen zetten.

#28 COUSIN MEET UP

IMG_2979

 

Een weekendje Amsterdam, ik vond het een goed begin van de vakantie. En zeker als je de eerste avond afspreekt met je nicht, neef en zijn vriendin. We werden ’s avonds bij het hotel opgehaald – wat een service. Wel merkte ik dat ik écht iets moet doen aan mijn ‘bagagedragerprobleempje’, zoals ik het noem. Niet schuin achterop kunnen zitten en óók nog eens een jurkje dragen… Geen goede combinatie, laat ik het zo zeggen. Ach ja, gelukkig ken ik niemand in Amsterdam. We aten bij McDonalds (‘Waarom heb je hier altijd de neiging om zo enorm snel te eten?’). We hebben erg hard gelachen om Despicable Me 2 (‘Gru’s not here!’ ‘Are you sure?’ ‘Yes, he just told me!’). Het lijkt een film voor kinderen tot een jaar of tien, maar er zaten alleen maar volwassenen in de zaal. (Oké, en ik dan). Daarna wat drinken op het Leidseplein en door de regen weer terug naar huis gebracht. Het maakt niet zoveel uit wat we met z’n allen doen – het is altijd gezellig.

#356 IT WASN’T THAT HARD

IMG_6713

Vandaag was de laatste dag van 2012 die ik in Nederland doorbracht. Zo’n dag waarop ik me af vroeg of de zon überhaupt wel was opgekomen, laat staan of ik ‘m nog zou gaan zien. De kortste dag van het jaar, waarop je in het donker naar school moet fietsen – ook al heb je het eerste uur vrij. Zo’n dag waarop een continue stroom van druppels naar beneden valt en alles hult in een grijzige natte waas. Toch jammer, dat de dag waarop we met z’n allen zouden vergaan nou net zó’n dag was. Anderzijds: als je dit leest leeft iedereen blijkbaar nog, en maakt het allemaal niets uit. Er zouden nog genoeg zonnige dagen komen. Ooit. Over vijf maanden (want nee, als het lente is, is het niet per definitie meteen mooi weer. Ik spreek uit ervaring). Gelukkig had ik een fijn vooruitzicht, namelijk dat ik over één dag de zon alweer zou zien. Je merkt het wel – met afscheid nemen had ik weinig moeite.

#131 PURPLE RAIN

Het was zo’n warme, benauwde dag die meestal volgt na een periode van stralend weer ergens aan het eind van de zomer. Zo’n dag waarop je aan alles voelt dat op enig moment de hel losbreekt – en daarmee bedoel ik regen, onweer en storm. We fietsten naar school… en hielden het droog. We fietsten terug… en hielden het weer droog. We trainden… en hielden het nog steeds droog. Maar toen klonk er gerommel en flitste er ver weg iets aan de donkergrijze hemel. Zolang het niet bij ons was gingen we door. Einde training, iedereen stond bij de dug out. En toen was het zover: het begon kei- en keihard te  waaien, donderen en bliksemen, de regen raasde in striemen over het veld. En daar stonden we dan, met 21 gillende meisjes en één trainer onder een hutje van 2 bij een halve meter. Vijf minuten lang denderde alles op ons neer en toen was het plots afgelopen. Er scheen zelfs al weer een waterig zonnetje door de wolken heen. Het rook naar zomer, naar warm, natgeregend asfalt dat nog staat na te dampen van de bui. Samen met het feit dat ik mijn eerste muggenbult heb gesignaleerd kan dat maar één ding betekenen: het mooie weer laat niet lang meer op zich wachten.