Project

GENIETEN

9R7A5427

Vrijdagmiddag. De school was stil, de gangen verlaten. Ik bouwde een natuurkundelokaal om tot mijn eigen studio. Daar creëerde ik een enorme puinhoop, plus een video voor mijn toelating.

Het werd dus een chaos, want dat werkt het prettigst. Ik sleepte met stoelen, wisselde van standpunten, lenzen, aanwijzingen, ideeën. Ik maakte het donker en weer licht, zette projecties aan en weer uit. Ik stond op meerdere tafels, zat op de grond, leunde met één been in de wasbak. Ik keek op mijn scherm tijdens het filmen en zag ontstaan waar ik op gehoopt had. Vriendin Tessa stond model en deed dat super. Ze dacht met me mee en was gewoon haar prachtige zelf, zoals je hier kan zien.

Twee uur later, thuis. Ik zit stuiterend achter mijn computer het resultaat te bekijken. Mijn spullen op bed gegooid, mijn jas nog aan. Ik weet weer precies waar ik het voor doe: dit gevoel. Dit moment, waarop de ideeën die in mijn hoofd al lang bestaan, werkelijkheid worden. En dat ik daar zo niet normaal blij van word.

9R7A5430

Het was niet mijn week – dat heb je soms. Maar dit soort projecten doen stress en verdriet vervagen. Waar ik soms het idee heb dat alles me tegenwerkt, werkt dan alles mee. Of eigenlijk: iedereen.

Tessa die model voor me staat. Mijn oom die me een hele ochtend over een eiland rijdt, continu in zijn geheugen gravend naar geschikte locaties. Mijn ouders en broer die nooit te beroerd zijn op me te wachten, me ergens heen te brengen, mijn ideeën te bekijken. Mijn vriendinnen die me geruststellen wanneer bestanden onvindbaar zijn, hun vertrouwen uitspreken dat het gaat lukken.

Mensen die mijn doel includeren in hun nieuwjaarsbericht. ‘Een geweldig 2016, met hopelijk jouw toelating tot de kunstacademie.’ Mijn mentor die me zegt dat ik school maar even op een lager pitje moet zetten, ook al is het bijna testweek. Dat ik me beter kan richten op mijn toelating, omdat dat voor mij nu belangrijk is.

Onafhankelijk of het lukt, of het zal zijn zoals ik me had voorgesteld – dit gevoel, deze mensen, maken dat ik van de weg ernaartoe al enorm kan genieten.

9R7A5424

BALCONY SCENES

IMG_7761

Toen ik de eerste dag in Lissabon was, vielen me een paar dingen op. De Harry Potter studenten natuurlijk, en de kastanjes die overal verkocht werden. Maar ook de enorme hoeveelheid balkonnetjes, én de vele mensen die daar op stonden. Vaak stonden ze gewoon maar wat voor zich uit te turen, nadenkend over het leven, wat ze gingen eten die avond. Of misschien wel heel andere dingen, ik zeg ook maar wat. Ijsberen, een sigaretje roken, de was ophangen, praten met de onderburen – het gebeurde allemaal op de balkons van Lissabon. Ik besloot het vast te leggen, et voilà: een kleine fotoserie was geboren.

IMG_7546

IMG_7591

IMG_7653

IMG_7759

IMG_7806

IMG_7821IMG_7827IMG_7839IMG_7879IMG_7539IMG_7818

#332 ALMOST FORGOTTEN

Er zijn dagen geweest waarop ik geen zin had om een foto te maken. ‘Oh ja, dat moet ik nog doen.’ schoot er dan door mijn hoofd. In plaats van op te staan en iets vast te leggen, schoof ik het dan lekker voor me uit, onder het mom van ‘dat doe ik straks wel.’ Na het nog een paar keer uitgesteld te hebben kwam er vaak een idee, of een moment waarop ik naar bed wilde en het toch maar ging doen. Zin of geen zin. Vandaag was het anders. Het was al laat, ik rolde mijn gordijnen omlaag. Meestal lag ik nu al in bed, maar ook dat was anders vandaag. Ik had het druk, was niet moe, moest nog veel doen – zo kwam het ongeveer. Ik denk dat dit ook nog in iets anders resulteerde dan een korte nachtrust. Er was een kort moment van besef: ik heb nog geen foto gemaakt! Toen schrik: shit, ik heb nog geen foto gemaakt! Een blik op de klok – opluchting: het is kwart voor elf. Het kan nog, gelukkig. Want hoe vaak ik het ook uitgesteld heb, ik was – nee, ben – het nog nooit vergeten.

#274 CAMERA EYES


Door het doen van dit project ben ik alles om me heen met andere ogen gaan bekijken. Het komt tegenwoordig vaak voor dat ik afgeleid word terwijl ik zomaar iets aan het doen ben: als ik in de klas zit, naar school rijd of met een vriendin aan het kletsen ben. In plaats van mijn aandacht te richten op datgene waar ik mee bezig ben – of zou moeten zijn, opletten in de les bijvoorbeeld – kan ik soms alleen maar denken: ‘Oh, wat een mooie foto zou dit zijn!’ Op de fiets denk ik: ‘Hé, ik zie een boom. Wat een mooie structuur heeft die bast eigenlijk als het licht er zo op schijnt.’ En dus niet: ”Hé, ik zie een boom, laat ik eens uitwijken.’ Met alle gevolgen van dien. Ook als ik naar films kijk kan ik genieten van licht dat mooi valt, een apart standpunt of mooie scherpte-diepte. Toen ik voor tekenen een serie zelfportretten moest maken besloot ik hier iets mee te doen. Om het vervolgens te fotograferen, natuurlijk.

PS. Ja, het zou kunnen dat je deze foto al eerder hebt gezien. Maar ik speel niet vals: ik maakte ‘m vandaag gewoon opnieuw.