Portugal

YES FORGET NU MAAR MIJN NAME

Processed with VSCO with f2 preset

‘Ladies! That way to the beach!’ Een Portugees op leeftijd houdt ons met licht doorrookte stem staande. Ik begrijp hem wel. Zes jonge meisjes, allen in bikini en weinig verhullende strandjurkjes. Twee van ons dragen een blauw-witte koelbox, gevuld met literflessen water, watermeloen en prosciutto. Over mijn schouder hangt een Aldi-tas met daarin handdoeken en zonnebrand. We zijn blond, verbrand, en ogenschijnlijk verdwaald. Maar wij weten beter. ‘Oh, we know. But thank you so much!’

Albu

Al een paar dagen zijn we in Albufeira en we zijn er inmiddels al aardig vertrouwd. We gaan een dag naar Gale beach, een strand wat verder uit het centrum. Bepakt en bezakt trotseren we op slippers de zanderige paden. We klimmen over rotsen heen, om zo de verlaten baaien te ontdekken die Gale beach zo bijzonder maken. Met onze handen plakkerig van de watermeloen zitten we in de zon, kijkend naar de golven die tegen de rotsen omhoog spatten.

Albu3

We doen verscheidene pogingen tot koken. Of ja, ‘koken’. Dingen maken in de keuken, laten we het daar op houden. Bij poging één laat ik een zak magnetronpopcorn aanbranden – wat heus niet zo stom is als het nu klinkt. Normaal ben ik wel visueel ingesteld, maar wanneer het aantal watt aangegeven wordt met één, twee of drie vlammetjes, haak ik toch af. Bij poging twee gaat het enigszins mis met de pasta-sausratio. Bij de derde poging lukt het ons (lees: Marre) om een paar fatsoenlijke eitjes te bakken. De kleine keuken staat blauw van de rook, maar het smaakt prima.

Albu5

Het zal je niet verbazen dat we vaak buitenshuis hebben gegeten. We belanden bij een Portugees restaurant dat er wel héél authentiek uitziet. Sommigen van ons hebben zo hun twijfels bij het zien van het interieur, dat overeenkomt met dat van een bruin café, maar dan met tl-verlichting. Toch besluiten we naar binnen te gaan. Een stevige jongen zet ons met een eindeloze glimlach borden met eten voor. Verse vis, vlees en kip die wel héél erg ‘piri piri’ is. Vanuit de keuken roept zijn moeder (?) af een toe iets vanachter de pannen.

De laatste avond zitten we op een terras op de eerste verdieping, met uitzicht op het strand. Maar de grootste ontdekking van de week is, geen grapje: de supermarkt – Pingo Doce, om precies te zijn. Naast de ingrediënten van de gemiddelde buitenlandse supermarkt (vissenhoofden ter grootte van een voetbal, watermeloenen ter grootte van drie voetballen), heeft deze supermercado nog iets extra’s te bieden. Het laat zich het beste omschrijven als een superkantine. Je kan kiezen uit verschillende soorten  vis, vlees, of pizza met daarbij zoveel rijst of aardappeltjes als ik normaal in een week zou eten. Het wordt voor je neus gebakken en is super lekker. Kosten: zo’n vijf euro. Aanrader.

Albu1

Al deze adressen hebben we te danken aan onze host Veronika, die ons via Airbnb het appartement verhuurt. Zij is niet de enige vriendelijke Portugees die we treffen deze week. Er is het meneertje dat ons ongevraagd de weg wijst. Het mevrouwtje aan wie we vragen of er in dat ene blauwe pakje inderdaad kookroom zit. In volzinnen antwoorden lukt haar niet, maar een enthousiast ‘yes, yes, yes!’ is voldoende. De chauffeur die ons van en naar het vliegveld rijdt. Hij gaat volgend jaar in Delft studeren. We leren hem wat over Nederland (‘Your fiets will get stolen at least once.’) en we voeren heuse filosofische discussies. Er is de willekeurige man bij wie we in zijn witte busje stappen, omdat hij ons wel naar het strand wil brengen. Gratis. (Sorry mam. Ik weet wat je altijd zei. Maar alles is goed. We zijn niet verkracht.)

Albu6

Wat betreft uitgaan slaan we het advies van Veronika wel in de wind. Zij raadt ons het oude centrum aan, maar daar treffen we vooral bejaarde Britten. In het nieuwe centrum zijn meer mensen van onze leeftijd (maar ook nog genoeg bejaarde Britten). Het is één groot Nederlands feest in de café’s, waar het dringen is tussen de honderden eindexamenleerlingen, hun polsen behangen met felgekleurde toegangsbandjes.

Albu4

Het liedje van de week is al vlug gekozen. ‘Forget my name’ van Side2Side, ook wel ‘de jongens van Streetlab’. Er is ook geen ontkomen aan; op een gemiddelde avond wordt het minstens drie keer gedraaid. Binnen een dag kennen we de tekst uit ons hoofd* en ik weet al snel: die gaat er voorlopig niet meer uit.  Later in de avond verhuizen we naar Heaven, meer club dan kroeg, meer dance dan Top-4o meezingers. We dansen tot we onze voeten niet meer voelen. Op weg naar huis zien we het licht worden. Twee van ons slaan af richting het strand, om de zon op te zien komen. De rest loopt door, langs een stad die allang slaapt. Twee jongens staan in hun tuin nog een sigaret te roken. Ze steken hun hand naar ons op. ‘Welterusten.’

We creëren een heel nieuw ritme. Om zeven uur ’s avonds liggen we nog aan het zwembad,  om kwart over negen schrikken we wakker van een middagdutje. Misschien maar eens gaan eten. Om half zes ’s ochtends schuiven we een intens smerige diepvrieslasagne in de oven. Die op dat moment intens lekker smaakt.

Albu7

We leren elkaar goed kennen, deze week. Sarcasme voert de boventoon, de meest gehoorde uitspraak is ‘doe het lekker zelf’. (‘Wil iemand even mijn rug insmeren?’ ‘Doe het lekker zelf.’) Wanneer ik op de wc zit denk ik: dit is de eerste keer dat ik alleen ben vandaag.

Het is precies zoals ik verwacht had. Ja, het is een puinzooi. Je moet op slippers douchen omdat de badkamervloer onwijs plakt. Vanaf de helft van de week is er niemand meer die de moeite neemt de afwas te doen. We liggen in bed tot we er van de hitte uitzweten. Er is vaker niet dan wel een plan. Maar ik kan ervan genieten.

Albu2

Op het vliegveld worden al die zelfstandige tieners toch braaf door hun ouders opgehaald. We eten koude pizza, zittend op de warme stoep voor de aankomsthal. We zijn vrij stil – eindelijk uitgepraat. Eenmaal thuis slaap ik dertien uur aan een stuk. Ik had gedacht dat ik graag op mezelf zou zijn na zo’n week, maar niets is minder waar. ’s Avonds zitten we alweer met elkaar op de bank. Om langzaam weer te wennen aan het ritme van het gewone leven.

IMG_6201

* Mocht je dat nu ook willen, dan moet je even hier klikken en het liedje luisteren! Instant vakantiegevoel gegarandeerd.

LISSABON DAY #3 AND #4

Dag drie en vier van mijn tripje naar Lissabon heb ik even samengevoegd in één post. Zo veel foto’s zijn het namelijk niet. Ik heb wel nog wat andere dingen vastgelegd tijdens deze twee dagen, maar die zien jullie later nog voorbijkomen!

IMG_7809 IMG_7814 IMG_7829

Ik kan het niet laten om nu te zeggen… Ik zei het toch!!! Lijkt verdorie wel Zweinstein hier. Ze hebben zelfs puntige capuchons aan die capes hangen. Puntcapuchons!

IMG_7844

En dan hangt de stad ook nog eens in de rook, bij wijze van special effects. Deze is afkomstig van de kastanjes die op elke straathoek verkocht worden. Bij de bereiding hiervan komt dus een heleboel rook vrij, en daarnaast een geur die door heel Lissabon te ruiken is.

IMG_7848

Het station, ook gehuld in rook

IMG_7849

Lissabon van bovenaf. We bezochten op de laatste dag nog een oud kasteel dat bovenop een heuvel staat, waardoor je de hele stad kan zien.

IMG_7853

En ook het kasteel en alles daaromheen was erg mooi

IMG_7860 IMG_7873 IMG_7875

En een tuk tuk om mee af te sluiten! Dit waren mijn Lissabon verslagjes, ik hoop dat jullie ze leuk vonden om te lezen. Maar zoals ik al zei: er komen nog twee andere Lissabon-gerelateerde dingetjes aan. Als je daar benieuwd naar bent zou ik zeggen: neem zeker nog een keer een kijkje!

LISSABON DAY #2

Keeping it short wat betreft een intro, ik heb namelijk heel veel foto’s die ik wil laten zien! En als ik dan hierboven ook nog een heel end weg ga kletsen wordt het wel een erg lang verhaal.
IMG_7593

Een mooie begin van de ochtend in het prachtige trappenhuis van het hotel waar we verblijven. De trappen zelf zijn helemaal van marmer, en al heel oud – te merken aan het feit dat hij hartstikke scheef is door slijtage.

IMG_7610 IMG_7615 IMG_7623

Voordat ik toch rond de 23e verdieping aan een touwtje zou gaan bungelen… Nou ja, heb je in ieder geval geen suf baantje.

IMG_7626

Weerspiegelingen. Deze foto maakte ik vanuit een bus. We hadden besloten om, lekker toeristisch, een tour door de stad te maken. Dat is een goede manier om veel te zien als je niet zo veel tijd hebt, je krijgt al snel een indruk van een stad. Klein nadeel: die bussen stoppen niet als je even een foto wilt maken. Dit kan vervelend zijn (wanneer je, net als je je camera gereed hebt, aan je onderwerp voorbij rijdt), maar het is ook wel weer een uitdaging.

IMG_7628 IMG_7631 IMG_7648

De trammetjes die overal in Lissabon rijden. Of ja, overal… In bepaalde (vaak ietwat vervallen) buurtjes zie je soms  sporadisch nog een stuk rails liggen. Van een vaste verbinding is dan geen sprake meer, lijkt me.

IMG_7655 IMG_7659

Chillend standbeeld

IMG_7673

Brug in Lissabon, gemaakt door dezelfde mensen die ook de brug in San Francisco bouwden. (Wat ook wel te zien is, zelfs de rode kleur is hetzelfde.) En net zoals in SF vaak het geval is, stond hij in de mist.

IMG_7686 IMG_7694

Uitzicht over Lissabon vanaf het monument voor de Portugese ontdekkingsreizigers.

IMG_7698

Klein haventje van bovenaf

IMG_7701

En het plein voor het monument. Je kan het niet zo goed zien, maar in het midden, waar al die mensen staan, is de wereld afgebeeld, met daarbij alle ontdekte plaatsen en bijbehorende tijden.

IMG_7702IMG_7705

Met Mart boven op het monument

IMG_7753

We bezochten een kerk, maar niet zomaar één. Je kan er naar binnen, maar toch ook weer niet… Want eenmaal binnen sta je nog steeds buiten! Jaren geleden is er brand uitgebroken in de kerk, waarna het dak is ingestort. Er is toen besloten om de puinresten weg te halen, maar de rest (muren en bogen), zijn blijven staan. Een soort openluchtkerk dus, inclusief kleine grasmatjes op de oude kerkvloer.

IMG_7746

IMG_7766IMG_7758

Vervolgens namen we de trap naar…

IMG_7764

Nog een uitzichtpunt! Hier nam ik vele foto’s voor een klein serietje waar ik hier in Lissabon mee bezig ben, die zien jullie snel!

IMG_7777IMG_7774IMG_7716

We bezochten nog een kerk…

IMG_7723

…dit keer één met een dak

IMG_7715IMG_7787

En we struinden nog wat door de kleine straatjes van Lissabon

IMG_7783 IMG_7780

Ik voel een overeenkomst tussen mij en de bewoner van dit huis. En dat baseer ik op de hoeveelheid zwarte was die er buiten hangt.

IMG_7794 IMG_7796

En nog een keer de tram! Nu gingen we er zelf mee naar beneden. Leuk detail: toen ik een foto van de voorkant maakte, checkte de conducteur nog snel even zijn kapsel. Als je haar maar goed zit!

IMG_7798

IMG_7799

 

Dat was het, hope you liked it!

LISSABON DAY #1

IMG_7548

Vandaag was het zover: Lissabon dag 1! Moesten we er wel eerst naartoe, natuurlijk. Op Schiphol aten we wat en haalde ik een Frappucinno bij Starbucks. Ze moeten daar echt een kindermaatje gaan invoeren, zelfs die kleine bekers vind ik veels te groot. Vervolgens gingen we door de douane. Self-service is dat voortaan. ‘Maar, dat heeft toch helemaal geen zin?’ Dat zou je zeggen inderdaad, maar hé, er zal toch wel iemand over nagedacht hebben. Ik legde mijn paspoort op een schermpje, lachte even naar een digitaal handje dat naar je zwaait vanaf een lcd-scherm. Er werd een foto van me gemaakt…. En toen gebeurde er niks. ‘Moet je soms terugzwaaien of zo?’ Nee, voor minderjarigen werkte het nog niet, dus kwam er nog een echte douanebeambte aan te pas.

Rond half één steeg ik op vanaf Schiphol. Drie uurtjes later landde ik op het vliegveld van Lissabon. Ondanks het feit dat ik al best vaak gevlogen heb, blijf ik me erover verbazen: na drie uur in een vliegtuig stap je een hele andere wereld binnen. En nu valt het bij Lissabon natuurlijk nog wel mee – het is gewoon een Europees land. Maar toch anders.

Ten eerste het weer natuurlijk. Lieve zon, ik heb je gemist! Zonder jas, sjaal of paraplu op het terras zitten, in Lissabon kan het gewoon. Heerlijk. De lucht was continu strakblauw en de zon scheen op de gekleurde gebouwen. Deze zorgen mede voor de superleuke sfeer die hier in Lissabon heerst. Een oude, statige stad is het, als je het mij vraagt. Lange straten vol met hoge bomen en prachtige huizen, pleinen met standbeelden en mozaïeken straten. Af en toe komt er een tram voorbij geklingeld.

We spotten een hoop studenten. Ik denk dat er ook hier een soort ontgroening plaatsvindt momenteel. De newbies allemaal gekleed in gele shirtjes, de ouderejaars in zwarte capes. Dat dragen hier alle studenten, aldus de taxichauffeur die ons de stad in reedt. Zijn die gewaden misschien het ‘jasje dasje’ van Lissabon? Ze deden mij stiekem een beetje aan Harry Potter denken…

Een echte planning was er vandaag nog niet. We hebben vooral veel gelopen – en dan maar kijken waar je uitkomt. En ik heb veel foto’s gemaakt! Heerlijk om daar weer tijd voor te hebben. Hieronder kan je ze zien!

IMG_7526 IMG_7532 IMG_7536 IMG_7539 IMG_7548 IMG_7550 IMG_7551 IMG_7557 IMG_7572 IMG_7577