Portret

#294 PORTRAITS

IMG_4029

Vrijdagmiddag, kwart voor vijf, station Eindhoven. Ik spreek een wat oudere man aan.

‘Hallo, mag ik u misschien iets vragen?’

‘Dat mag.’

Tijdens dit antwoord wordt zijn slechte gebit zichtbaar. Zijn grijze, korte haar steekt af tegen zijn getinte huid. Hij draagt een lange, nette jas en voor hem ligt een bergje met plastic tassen.

‘Ik ben bezig met het maken van een documentaire, met als vraag: ‘Wat maakt je tot wie je bent?”

‘Hoezo weet je niet wie je bent? Je bent een meisje, een puber, een scholier.’

‘Nou, het gaat er niet om wie ík ben, het is meer een algemene vraag. En ik ben daarvoor mensen aan het filmen in de stad. Als een soort portret, maar dan bewegend. En nu vroeg ik me af: zou ik u misschien vast mogen leggen?’

‘Nee. Maar mijn hond wel.’

Geen hond te bekennen.

‘Maar die heeft u nu niet bij zich.’

‘Oh, jawel.’

De man graaide in de berg die aan zijn voeten lag en jawel: er kwam een hondentas onder vandaan. Met één hand greep hij er een klein beest uit.

‘Ik denk dat ik daar niet zoveel aan heb, eerlijk gezegd. De documentaire gaat namelijk over mensen, niet over honden.’

‘Maar dit is geen hond – dit is een chihuahua!’

(Ik zweer toch dat hij net zei dat hij een hond bij zich had.)

‘Alsnog denk ik…’

‘Ja, weet je, ik ben een BE’er.’

‘Sorry, ik weet niet wat dat inhoudt.’

‘Een Bekende Eindhovenaar.’

Ik bekeek hem nog eens goed, maar ik kende hem niet.

‘Oh, oké…’

Wat hij hiermee wilde zeggen was me niet helemaal duidelijk, maar het leek me beter dat niet te zeggen.

‘Dus wat doe je nou? Zit je op school?’

‘Ja, ik zit in de vijfde klas.’

‘Van wat?’

‘Het VWO.’

‘Oh, dus je gaat studeren neem ik aan.’

‘Dat is wel het plan, ja.’

‘En wat dan?’

‘Ik weet het nog niet zeker. Het liefst iets creatiefs, kunst- of filmacademie – als ik word toegelaten.’

‘Ja, dat is allemaal onzin, slechte baankansen, vreselijk. Noem eens een echte studie.’

‘Nou, in mijn ogen zijn dat echte studies. Maar ik overweeg ook Industrial Design, of misschien filosofie.’

‘Ja, kijk, filosofie. Daar houd ik nou van. Ik ben namelijk zelf een artiest, begrijp je. Maar nu moet ik gaan, ik moet mijn bus halen.’

Je kan je voorstellen dat ik enigszins verward achterbleef.

Gelukkig reageerde verder vrijwel iedereen positief op mijn vraag. De eerste paar keer was ik nogal zenuwachtig om hem te stellen, dat wel. En daarom was het zo fijn dat Mienke ook vandaag mijn partner in crime was. Ze kwam met goede ideeën en hielp met het dragen van alle spullen waarvan ik besloten had dat ze écht mee moesten. Maar vooral gaf ze me steeds een zetje in de goede richting. Wie gaan we aanspreken? Die mevrouw daar. Hop, hop, gewoon doen. En dan deed ik het. En daar werd ik dan weer blij van – zeker bij het zien van het resultaat op mijn laptop. Met een constante glimlach bewerkte ik de beelden. En dan is dit nog maar het begin.

En omdat ik het niet kan laten: een klein voorproefje. Waarvan weet ik zelf nog niet precies – het is een proces met momenteel nog behoorlijk wat wazig gedoe. Maar dat komt vast wel.

Desktop

PICTURE THIS: SCHOOL CONCERT

EIC1
Zoals je misschien wel, maar misschien ook niet weet, maakte ik woensdag- en donderdagavond in totaal 1152 foto’s tijdens het schoolconcert in de Effenaar. Zie hier een bescheiden selectie.IMG_0195

IMG_0177

IMG_0205

IMG_0175

‘Dit jurkje? Of toch die andere?’

IMG_0174

Deze stickers moeten wel een bepaalde aantrekkingskracht op mij hebben, want volgens mij heb ik vorig jaar precies zo’n zelfde foto gemaakt.

Wie erachter komt of dat waar is, krijgt een verassing.

IMG_0209

IMG_0217

Ja, deze foto heb je waarschijnlijk inderdaad al gezien. En de volgende ook. Maar ik vind ze mooi dus ik plaats ze lekker nog een keer. Hah.

EIC 2014

IMG_0214

IMG_0576

Mooie Merel.

IMG_0325

Ik baal baal baal dat deze foto niet helemaal scherp is, want ik vind het misschien wel de leukste van allemaal. Sowieso omdat dit een heel leuk meisje is, dat vlak voor het maken van deze foto een heel mooi lied gezongen had. Maar vooral vanwege de hoeveelheid plezier die ze hier uitstraalt.

IMG_0558 IMG_1241 IMG_1248

Houdoe hè.

IMG_1315

‘Beste artiest. Schrijf op deze kaart je naam bij de plaats waar je vandaan komt.’

En dat deden ze dus.

IMG_0164

Tenslotte nog even dit. Op dag één was er iemand die vond dat ik op de foto moest, nog voordat ik zelf nog maar een foto had gemaakt. Het heeft diegene veel tijd en moeite gekost om mij ervan te overtuigen dat dit een goed idee was. Uiteindelijk is het haar gelukt, zoals je ziet. Dan kan ik die foto hier net zo goed plaatsen.

#113 2-20-2

EIC 2014

Ik wilde beginnen met ‘De tweede avond in de Effenaar’, gevolgd door de dingen die er die avond gebeurd zijn, en toen bedacht ik me: een dag bestaat uit meer dan een avond. Wat had ik ’s ochtends en ’s middag eigenlijk gedaan? Deze vraag hield me een tijdje bezig en ik kwam tot de volgende conclusie: ik wist het niet meer. Waarschijnlijk werd het overschaduwd door herinneringen aan de vorige avond en enthousiasme vanwege de avond die nog ging komen.

(En daarnaast was ik eigenlijk ook gewoon heel moe. Dus het kwam niet meer helemaal helder binnen.)

Dus. De tweede avond in de Effenaar. De avond waarop ik weer genoot van zo’n twintig optredens en er van evenveel foto’s maakte. Ook maakte ik een ladder in mijn panty (‘Ah joh, maakt niet uit. Het is toch donker.’) en kwam ik er twee minuten voor het begin van het concert achter dat ik mijn jurkje achterstevoren aan had. De hele dag al. (‘Ah joh, maakt niet uit. Dat heeft vast niemand gezien.’) Soms stopte ik met fotograferen omdat ik alleen maar even wilde luisteren naar al het talent dat voorbijkwam. (En soms kon ik het niet laten om mee te neuriën. Maar heel zachtjes, hoor. Echt.)

Tenslotte nog even de totale score: 1152 foto’s. Twee rozen, zo’n twintig complimenten. En de herinnering aan twee heerlijke dagen.

Een bedankje voor Cat, dat ik deze foto hier mocht plaatsen!

#108 BELGIAN

IMG_0078

Carmen en ik wilden onze vrije zaterdagmiddag eigenlijk spenderen op het terras, maar omdat de rest van Eindhoven dit ook bedacht bleek te hebben, besloten we er maar een shopdagje van te maken. We slenterden wat rond, gingen af en toe een winkel in… We hadden alle tijd. Heerlijk. Toen we aan het eind van de middag op een bankje in de zon zaten, kwam er opeens een man voor ons staan. (Of een jongen? Het was lastig te zeggen. Ik bedoel, waar ligt die grens?) Hij hoorde bij een groep van acht mannen, één van hen gehuld in een roze konijnenpak. Vrijgezellenfeestje, waarschijnlijk.

‘Zo,’ zei de jongen/man, ‘ik ga even zitten.’ Wat hij niet zei, maar waar het eigenlijk wel op neerkwam: schuif eens op. Geen probleem. Hij ging zitten, wij vervolgden ons gesprek. Na een minuut of twee vroeg hij naar onze namen. Die vertelden we hem, want hoewel we de indruk hadden dat hij al behoorlijk wat Juupjes gedronken had, was hij erg vriendelijk. Het verbaasde me niet; hij kwam uit België en vriendelijkheid is volgens mij Belg-eigen. Hij vroeg of we uit Eindhoven kwamen, en of er hier ’s avonds wat te beleven viel. ‘Nou,’ antwoordde ik, ‘dat weten we eigenlijk niet zo goed, want we mogen nog niet uit.’ Het gebruikelijke ‘huh-moment’ vond plaats toen hij naar onze leeftijden vroeg, en wij antwoordden met ‘vijftien’ en ‘zestien’. Waarschijnlijk was dat ook het moment waarop het gesprek voor hem een iets ander doel kreeg. Vonden wij niet erg.

En zo kletsten we nog even over Eindhoven, wanneer we er weg zouden gaan en het wilde leven dat we dan zouden gaan leiden.

(Grapje.)

(Nee, misschien ook niet.)

(Ach… We zien het wel.)

#50 THE GIRL BEHIND THE CAMERA

IMG_9380

Vandaag was een leuke dag. Waarom? Ik kon me een hele middag bezighouden met één van de dingen die ik het liefste doe: fotograferen. (Ook verpeste ik mijn wiskundetest en liet ik mijn telefoon heel hard vallen… Maar daar had ik het even niet over.) Ik maakte foto’s voor de theatervoorstellingen die deze week te zien zijn op mijn school. ‘Huh, Milou, maar je zit toch zelf ook bij het schooltoneel?’ Klopt, klopt, maar: toneel en theater zijn twee verschillende dingen. Op mijn school tenminste. Waar er bij theater zo’n 10 groepen zijn die elk een kort stuk spelen, zijn er bij toneel drie groepen die elk een wat langer stuk opvoeren. De meeste mensen die meedoen met theater zijn ook wat jonger, aangezien je voor toneel minstens in de derde klas moet zitten. Goed, genoeg uitleg!

Ik werd dus gevraagd voor het maken van foto’s, en zei meteen volmondig ‘ja’. Hallo, fotograferen onder schooltijd, hoe leuk is dat? En weer anders dan de dingen die ik normaal doe qua fotografie. Kan ik  weer nieuwe dingen leren en uitproberen. De foto’s maakte ik niet tijdens de voorstelling zelf. Ze waren geënsceneerd. Op die manier heb je wat meer tijd om na te denken over hoe je een bepaalde foto wil maken. Als je dat tijdens het toneelstuk zelf uitgebreid zou gaan doen, is het moment alweer voorbij. Nu kon ik dus iets meer de tijd nemen om te kijken hoe ik het allemaal wilde hebben. Leuk, maar soms ook best lastig.

Om een voorbeeld te noemen: ik kende de spelers niet bij naam. ‘Ehm, het meisje achteraan? Zou je misschien…? Het meisje met het roze vestje? Ja, jou bedoel ik! Echt waar! Zou je misschien een stapje naar links kunnen doen? Dankjewel!’ Nog zoiets: soms hadden de regisseurs een beeld bedacht, dat naar mijn idee niet zo goed werkte voor een foto. Maar dat durfde ik dan niet altijd te zeggen. Want zij hadden het al druk genoeg, en waren al een beetje gestrest (begrijpelijk: zo’n voorstelling brengt nou eenmaal veel last-minute problemen met zich mee). Dus dan wilde ik niet ook nog aan komen zetten met mijn fotografische opmerking.

Gaandeweg ging het beter, en kon ik het iets meer naar mijn hand zetten. Ik zou wel wat zekerder mogen zijn op dat soort momenten. Kijk, ik ben geen gestudeerd fotografe, maar ik ben er wel veel mee bezig. Ik weet er best wat vanaf en ik doe het prima – anders hadden ze me hier ook niet voor gevraagd. En als ik de foto’s nu bekijk op mijn laptopje, ben ik er absoluut tevreden mee. 

Het is raar eigenlijk, dat dit zo loopt. Ik ben namelijk nooit bang om van me te laten horen, te spreken voor groepen of mijn ongezouten mening te geven. Dus dan moet dat in combinatie met fotografie toch ook kunnen. Morgen ga ik nog een paar groepen fotograferen, en dus iets meer van mezelf laten zien. Ik ben dan wel het meisje behind the camera, maar soms mag ik er echt wel eens achter vandaan komen. Mocht het morgen niet lukken, dan heb ik over een maand nog een kans. Dan sta ik namelijk, met mijn eigen toneelvoorstelling, letterlijk zelf in de spotlights.

Heel erg bedankt lieve Eline, dat ik bovenstaande foto van jou mocht plaatsen! Verder kan ik waarschijnlijk geen foto’s plaatsen die ik gemaakt heb vanmiddag, omdat ik altijd de toestemming wil hebben van alle mensen die erop staan. En aangezien dat er een stuk of 50 zijn… Gaat dat niet helemaal lukken!

#59 CHIT CHAT

IMG_7269

Wanneer je elkaar vijf dagen per week ziet, en dan opeens vier weken niet, heb je veel te bespreken. Vakantieverhalen, leuke ideeën, nog uit te voeren plannen – van het ene onderwerp rol je in het andere. Wat Colette en ik vandaag dus deden: we kletsten, de hele dag lang. Op de bank, aan de keukentafel, op een handdoekje op het gras en ’s avonds voor de televisie. (Daar waren de medebewoners van het huis niet erg blij mee… Nou, dan zetten ze het geluid maar iets harder, hoor.) Verder deden we eigenlijk niets – het verbaast me soms dat je een leuke tijd kan hebben terwijl je in feite geen klap uitvoert. We maakten wel koekjes, trouwens, uit een geweldig Nutella kookboekje (dat de vorm had van een pot Nutella. Het had zelfs een klein wit plastic dekseltje). Kleine sidenote: het was een Fráns Nutella kookboekje. We kozen het makkelijkste recept uit, want als je niet weet wat ‘levure chimique’ is en je hebt het nodig in je recept, dan kom je natuurlijk niet ver. Onze koekjes leken in de verste verte niet op die uit het boekje. (Wij gingen er vanuit dat we een of ander Frans tovertrucje niet helemaal meegekregen hadden. ‘Meng al het beslag met een satéprikker en uw koekjes zullen er fantastique uitzien.’ Zoiets moet het geweest zijn). Geen modelkoekjes dus, maar lekker waren ze wel.

#23 WAPPEREN

IMG_7219

Mooie oude panden, leuke terrasjes, beter weer dan de rest van Nederland. Babs en ik hadden het vandaag prima naar ons zin in Maastricht. In die stad heb ik altijd een beetje het gevoel dat ik in het buitenland ben. We waren wel toe aan iets anders dan Eindhoven, qua winkels en qua sfeer. (Uiteindelijk slaagden we bij Zara en H&M, maar dit terzijde.) We struinden wat rond, pakten eens een terrasje. En wel op perfect getimede momenten: telkens wanneer wij onder een luifel zaten, begon het te regenen. Aan het einde van de dag zaten we lekker te wapperen in de zon – onze lange haren werden alle kanten op geblazen, net als mijn jurkje (ja erg fijn). Ten slotte nog pizza en een ijsje. Vervolgens lieten we de heuvels en het mooie weer achter ons voor het vlakke, regenachtige maar vertrouwde Brabant.