Natuur

DUIZEND

9R7A1891

Dit is het duizendste verhaal.

Een verhaal over smalle zandweggetjes die nergens naartoe leiden, afgezien van een weiland aan weerskanten.

We stapten uit, liepen richting de zon. We baanden ons een weg door takken en over sloten, tot we de rand van nog zo’n weiland bereikten. Mijn zwarte laarsjes zakten weg in de stoffige aarde. Voetstappen doorbraken nu het gestreepte patroon dat daarin zo zorgvuldig was aangebracht.

Over hoe we wachtten tot de zon verder zou zakken en de lucht roze zou kleuren. En dat we ons afvroegen hoe dat eigenlijk kon. Dat ik dat zou moeten snappen, maar niet deed.

(Over hoe het heel sereen had kunnen zijn, ware het niet dat er zich een puppyschool honderd meter verderop bevond. Maar dat kan je op de foto’s natuurlijk niet zien.)

Batterijen raakten leeg en het werd kouder, het was tijd om te gaan. We liepen terug, ik keek nog één keer om. De silhouetten van de bomen staken af tegen een voorzichtig roze lucht.

9R7A1906    9R7A18319R7A19119R7A19629R7A19609R7A1954

ZOALS HET IS

IMG_0980

De wind drijft donkere wolken naar ons toe. Ze onttrekken de gouden lucht aan het zicht. Het blijkt geen loze dreiging. Al snel klinkt het getik van duizenden druppels op de bladeren boven ons.

We lopen, met voor ons uit rennend een hond die denkt dat zij de route bepaalt. (We laten haar in die waan, maar weten beter.) De kou laat mijn wangen gloeien, regen koelt ze weer af. Mijn haar is inmiddels zo onstuimig als het weer. Er zit modder op mijn schoenen en een pootafdruk op mijn broek. Maar het maakt niet uit. Ik hoef alleen maar hier te zijn.

Dus dat is wat ik doe. Ik geniet, van de kou, van de wind – van de geur van de herfst, terwijl de lente al bijna begint.

En dat alles goed is zoals het is.

IMG_0982  IMG_0993IMG_0974IMG_0998

#249 COBWEBS

IMG_3103

Geef me tijd, geef me ruimte. Een scherpe blik en een camera, om de dingen vast te leggen die me daardoor opvallen.

Ook heb ik graag iemand aan mijn zijde. Als gezelschap, en voor de veiligheid. Want stel, ik wil spinnenwebben vastleggen, in het licht van de ondergaande zon. Dan kniel ik, klik ik, kom ik steeds een stukje dichterbij… En heb ik niet echt meer oog voor het stroomdraad dat mij van de glinsterende webben scheidt.

A LITTLE NATURE & SOME SHEEP

IMG_0113

Ik zat laatst op de fiets en kwam wat mooie dingen tegen. Daar maakte ik foto’s van. Kan ik er verder nog iets over zeggen… Nee, ik denk het niet. Maar ik wilde ze wel even laten zien.

IMG_0123

Ik vond dit een behoorlijk exotisch ogend tafereel. Naar de maatstaven van het Brabantse platteland, dan.

IMG_0125 IMG_0133

Dat ene schaap had me door, zie je?

IMG_0151

IMG_0149

‘Ja en nou is het wel weer klaar met die foto’s.’

Aldus de schapen in deze wei. Ze zeiden het niet. Maar aangezien ze behoorlijk demonstratief hun kont richting de lens keerden, weet ik bijna zeker dat ze het dachten.

PICTURE THIS: NEXT DOOR NATURE

IMG_8987Tussen dorpje X, waar ik woon, en dorpje Y zo’n vijf kilometer verderop bevindt zich een natuurgebiedje. Het is netjes omheind met hekjes, er staan paaltjes in de grond en er staan bankjes om op uit te rusten. Er zijn boompjes, heitjes en een meertje. Het klinkt allemaal schattig en kleinschalig. En dat is het ook. Maar als de zon fel schijnt, er geen wolkje aan de lucht is, je het warm hebt vanwege het ploegen door het rulle zand en je de geluiden van de nabijgelegen weg even wegdenkt, lijkt het verdorie net een savanne in Afrika. Er zijn dan wel geen tijgers die je aan kunnen vallen, maar er lopen wel twee Aberdeen Angus koeien rond en die lijken me ook behoorlijk angstaanjagend als ze op je af komen draven.

IMG_8945IMG_8946IMG_8956IMG_8957IMG_8969 IMG_8993IMG_8997

#302 KILLING TWO BIRDS WITH ONE STONE

Ik weet het, ik weet het: twee vogels met een steen vermoorden klinkt heel zielig, en dat deed ik dan ook niet. Maar twee vliegen in één klap slaan is nou eenmaal geen uitdrukking in het Engels. Dat was wel wat ik deed toen ik vandaag buiten foto’s ging maken. De testweek is weer in zicht. Even naar buiten gaan was dus een goed excuus om even niet te hoeven studeren. Daarnaast was het gewoon te mooi weer om de hele dag binnen te blijven zitten. Mijn portie frisse lucht voor vandaag had ik zo ook weer gehad. Ondertussen werkte ik aan de opdracht voor de fotografiecursus waar ik gisteren mee begonnen ben. Tot nu toe klooide ik zelf maar wat aan met mijn camera. Google was mijn beste vriend en verder was het een kwestie van alle knopjes uitproberen en hopen dat er niets mis zou gaan. Het idee van een fotocursus ontstond en na een leuke open dag bij de Fotoschool besloot ik me in te schrijven. Gisteren had ik mijn eerste les en bleek het een goed idee geweest te zijn. Vandaag begon ik aan een opdracht die we mee hadden gekregen en zo sneuvelde er nog een vlieg: ik maakte meteen de foto van vandaag.

#169 CAMOUFLAGE

De laatste tijd staat het naast het pad waar ik hardloop helemaal vol met gele, witte en paarse bloemetjes, wuivende rietpluimen en knalgroen gras. Iedere keer dus balen dat ik geen camera bij me heb als ik daar ben. Vandaag leek me een goed moment om daar verandering te brengen. Ik fietste naar het begin van de route die ik altijd loop en ging te voet verder. Muziekje op, de zon scheen, mooie foto’s gemaakt, ik was helemaal tevreden. Halverwege de terugweg keek ik in mijn tas. Nee. Ik rommelde paniekerig. Neeee! Tussen al dat hoge gras was ik mijn sleutelbos verloren. Met mijn hoofd ongeveer ín de berm liep ik terug naar huis, op zoek naar een glimpje zilver, maar ik vond niets. Dat werd dus met één hand mijn band omhoog tillen en naar huis lopen. Normaal vind ik het heel fijn dat mijn fiets zo stevig is – het is nogal vaak domino day in de stalling op school. Nu vervloekte ik hem erom, want dat ding is zwáár! Ik ging met mama terug en liep de hele route nog een keer, op slakkentempo. Nog steeds niets. Het feit dat mijn sleutelhanger groen is hielp ook niet echt mee, een lekkere camouflagekleur tussen al dat net zo groene gras. Eenmaal thuis hing ik een dik schaap aan mijn bos reservesleutels. Dat is voor tijdelijk: ik ga op zoek naar de fluoriserendste knalroze hanger die er maar is.