Mart

#62 CAPTURED

IMG_7369

Het zijn vaak grote gebeurtenissen waar je naar uitkijkt. Een vakantie, groot feest. De uitvoeringsweek van het schooltoneel, zeilkamp. Maar het zijn de kleine dingen die ik het leukst vind om te onthouden. Van vroeger weet ik bijvoorbeeld nog hoe fijn ik het vond om in slaap te vallen bij het geluid van de stofzuiger beneden. Of wat voor geluid de grasmaaier maakte wanneer er een dennenappel in terecht kwam, en hoe het na het maaien zo heerlijk rook naar gras.

Het zijn die kleine dingen die me het gevoel van een bepaalde tijd terug kunnen geven. En al helemaal wanneer ik ze heb vastgelegd. Ik heb er denk ik al een hoop gehad. De gedimde dashboardlichtjes tijdens nachtelijke autoritjes naar Zuid-Frankrijk. De eerste fietstocht van het jaar waarbij de winterjassen over de sturen gedrapeerd zijn. Een lieveheersbeestje dat bijna over het hoofd was gezien, mooie lichtval tijdens een natuurkunde les, de eerste pepernoten van het jaar.

Vandaag werd het tijd om iets nieuws vast te leggen, namelijk het kijken van de serie New Girl samen met mijn broer Mart. In Amerika begon het, al snel werd het een kleine verslaving. (Vooral omdat de afleveringen maar zo kort duren. ‘Oké, nog eentje dan.’) Nu we weer thuis zijn, zien we elkaar een stuk minder dan wanneer we samen een kamer deelden op vakantie. Hij ging naar Frankrijk en is de hort op met vrienden, ik zie mijn vriendinnen ook weer en ga volgende week zeilen. Maar tussen de bedrijven door is er tijd om op zijn perfect opgemaakte bed neer te ploffen, een mini Magnum te eten en samen te lachen om New Girl. (Ze zeggen dat meisjes netter zijn dan jongens… Bij ons is dat niet helemaal het geval – het lijkt wel een hotelbed, met opgeschudde kussens en een teruggeslagen deken. Ook zeker iets wat ik me nog lang zal herinneren) Om na afloop te zeggen: ‘Oké, nog eentje dan.’

#177 HE CAN STILL DO IT

Zonder Mart als broer was ik een behoorlijk watje geweest, denk ik. Bomen klimmen bijvoorbeeld, was niet echt mijn ding. Veel te hoog, eng en gevaarlijk. Mart daarentegen deelde bomen niet op in soorten, maar in ‘beklimbaar’ of ‘onbeklimbaar’. Als hij het kon moest ik het ook kunnen, dus klom ik meestal toch maar achter hem aan, al deed ik het wat langzamer en ging ik minder hoog. En zo zijn er nog veel meer dingen te noemen. Als ik skivakantie zeg weet je waarschijnlijk genoeg. Na dag één had ik het helemaal gezien met skiën, maar aan het eind van de vakantie daalde ik zonder te vallen een piste af, met dank aan Mart. Hij kent nog steeds geen angst, heeft alles zo onder de knie en is eigenlijk nog net zo’n aap als vroeger. Niet dat hij nog steeds in straatnaambordjes klimt om iemand uit te zwaaien. Maar, zo bleek vandaag, hij kan het vast nog wel.

#140 FIRST DIVE

Het is ieder jaar weer een belangrijk moment. Eerst moet de beslissing genomen worden: wanneer gaan we er weer aan beginnen? Vervolgens worden de weekenden gevuld met schrobben, hengelen, zuiveren en kikkers uit het water vissen. Ten slotte wordt Robbie, onze decadente zwembadrobot, nog ingezet en dan is het wachten op die ene mooie dag… en op het goede moment. Vlak nadat ik mijn haren gestijld had kondigde Mart aan de eerste duik te gaan nemen. Voor mij blijft het dus nog even bij pootje baden.

#134 WEEKEND PART ll

Om half negen begon het tweede deel van ons weekend met een gezamenlijk ontbijtje. Op weg naar Amsterdam (ja, we hebben vooral veel gereden dit weekend) bedachten we dat het misschien wel gezellig was om met mama koffie te drinken. Ze was daar toch ook, en het was natuurlijk moederdag. We spraken af in het hotel en dronken daar koffie en chocomel waarvoor de cacaobonen nog geplukt moesten worden. Ook speelde ik in de lobby een stukje op de piano die daar stond (‘Ah, toe nou. Een klein stukje maar!’) terwijl dat niet echt de bedoeling was. ‘Ik had niet gedacht dat je dat zou doen’ zei Elles achteraf. Ik ook niet. We bezochten het Olympisch Stadion voor nog een vast onderdeel van ons weekend, namelijk een museum. Daar lagen we ook nog even op de middenstip en toen reden we naar Wijk aan Zee om te blowkarten. De tweepersoonskar stond al klaar voor als ik het te eng zou vinden in mijn eentje, maar dat was niet nodig. Ik vond superleuk, ook al ging het soms hard, en ben niet eens omgevallen! We aten we bij Loetje in Oudekerk aan de Amstel en reden toen in een strakke tijd weer naar huis. Kan ik nog fijn mijn tas inpakken voor school morgen…

#133 WEEKEND

Dit is alweer het derde jaar dat we ons weekendje vieren. Het begon met papa en mama die een weekend ergens naartoe gingen en Elles vroegen of wij bij hem konden slapen. Nu is het andersom: wij houden ons weekend en daarom gaan zij weg. Wat we zoal doen is niet in één zin te beschrijven. Waar we zin in hebben, dat vooral. Verder kijken we altijd een film (One for the Money in Pathé Eindhoven), kiezen we een nummer (Lloyd – Dedication to my Ex). Tot zo ver het vaste programma, de rest doen we morgen. Na de film maakte ik deze foto, want dat is natuurlijk deel van mijn vaste programma. Toen hadden we eigenlijk de hele avond nog… en besloten we naar Amsterdam te rijden om even hoi te zeggen tegen papa en mama, en dan weer terug te rijden. In Amsterdam troffen we twee zwaar verbaasde ouders, een prachtig uitzicht vanuit het restaurant waar zij zaten en ook nog alcoholcontrole. Gelukkig mochten we doorrijden en bemachtigden we nog een vast onderdeel van ons weekend: een BOB sleutelhanger als souvenir.