Lucht

OPEENS WAS ALLES ROZE

fullsizeoutput_e8a

De lucht lokte me naar buiten vanavond. Vanachter mijn laptop zag ik de dag starten, de lantaarns uitgaan, de zon draaien en weer verdwijnen achter de huizen aan de overkant. De lantaarns weer aan. En opeens was alles roze.

Een blauwe lucht verraadt zich middels een frisse morgen, een storm kondigt zich vaak onheilspellend aan. Maar wanneer de schemer roze zal zijn, daar valt geen pijl op te trekken. Juist dat maakt het zo fijn. Dat je niet weet hoe het komt, of hoe lang het zal blijven. Er zullen heus wel theorieën over zijn. Zelf heb ik liever dat de wereld af en toe een beetje magisch is. Alsof daarboven een potje pastelverf is omgegooid. Alsof iemand me wil zeggen: kom nou éven naar buiten.

Het maakt een doorsnee dag het herinneren waard. Het lukte nauwelijks de pracht ervan waarheidsgetrouw vast te leggen, dus moest ik zelf zien te onthouden hoe mooi het precies was.

Desondanks deed ik een poging – ik stond er toch, daar in de deuropening. Ik wilde het roze boven me voelen stralen, haar kou door mijn neus naar binnen laten kruipen terwijl ik ademde. Een paar foto’s, de boodschappen en toen was de wereld weer blauw.

Eenmaal thuis had ik bericht van m’n nichtje. ‘Heb je een roze lucht voor ons?’ Met een glimlach stuur ik het plaatje door. ‘Ja.’ Alsof ze me had zien staan, daar op de drempel. We zien elkaar niet vaak. Maar wanneer de lucht weer roze kleurt, denk ik vanaf nu ook aan haar.

#213 LOTTE

DSC00429

Mijn nichtje Lotte ken ik al zestien jaar. De eerste jaren was ik me hier niet erg bewust van, inmiddels des te meer. We zijn al op veel plaatsen geweest samen. Het Dolfinarium, Madurodam, de Apenheul. (Wat door een klein spraakgebrekje veranderde in ‘Apenlul’. En dat uit de mond van een zesjarig ventje. Vonden mijn neef en nicht natuurlijk heel grappig. ‘Waar zijn we geweest vandaag, Mart?’ vroegen ze constant.) Broers en ouders verdwenen langzaam uit beeld, en sinds een paar jaar houden we af en toe een nichtjesweekend. Ditmaal viel dit gelijk met de Amsterdam Gay Pride – de ironie was me niet ontgaan.

Naast veel kletsen en lachen, is er nog iets wat we elke keer wel doen: shoppen. Waar ik vroeger thuiskwam met oorbellen in de vorm van kersen/regenbogen/klavertjes, kocht ik nu een zwart-wit gestreepte top. Want die had ik nog geen. (Absoluut niet waar. Maar ik houd gewoon van streepjes. Ik denk dat ik ooit een matroos ben geweest, in een vorig leven of zo.) Naast de top vond ik ook nog een rokje. Eerst twijfelde ik, maar toen ik bij het passen een rondje draaide, was ik om. Hij zwierde zo leuk.

Ook films zijn eigenlijk wel onderdeel van het standaard programma, of het nu in de bioscoop is of thuis. (Of allebei.) Het werd Lucy, een film waarvan we eigenlijk blij waren dat hij maar negentig minuten duurde. Nee, geen aanrader. De gedachte ‘wat als de mens 100% van zijn hersencapaciteit zou gebruiken’ klonk er als één die kon leiden tot een interessante film, wetend dat de gewone mens slechts 10% benut. Helaas vond iemand het nodig om hierbij ook de Chinese maffia en drugswereld te betrekken, waarschijnlijk in de hoop dat veel bloed, geweld en kogels ook de mannen naar de bioscoop zouden krijgen. ‘Vergezocht’ dekt de lading.

(Bovendien ontdekte ik dat het hele 10%-verhaal ook maar een mythe is.)

We aten bij Wok Away, een soort McDonalds, maar dan met Aziatische eten. En vers. En best gezond. Nee, oké, niet zoals McDonalds. Het personeel leek de taak ‘sta nooit stil’ meegekregen te hebben: ze vlogen van links naar rechts de keuken door, intensief wokkend, bestellingen opnemend of gewoon… In beweging. Het kleine zaakje stond vol met etende en wachtende mensen, terwijl er telkens namen geroepen werden, zoals bij Starbucks. ‘Steve? Steeeeve! Steve, where are you?’ Volgens mij kwamen ze je gewoon halen, mocht je niet reageren. In tegenstelling tot Lucy, kan ik dit wél aanraden – lekker gegeten.

Bij Lotte thuis keken we nog een film en fotografeerde ik de lucht vanuit het zolderraam, waar de zon nog net niet onderging.

#109 EASTER

IMG_5519

 

Waar ik vroeger met neefjes en nichtjes naar eieren zocht bij oma, zaten we deze paaszondag met z’n allen om de tuintafel. Wel speelden we nog steeds spelletjes, zij het op iPhones in plaats van Gameboys. (‘White Tile’, mocht je je vervelen. Mijn highscore is 256. Veel succes.) Sommige dingen veranderen niet: zoals bijna ieder jaar was er een fijn zonnetje en een lieve oma die weer eens veel te veel eten in huis had gehaald. ‘Jongens, neem toch lekker! Het staat ervoor, hè!’ Ik zat echt te genieten daar in die achtertuin, alsof ik even op vakantie was. Aan het einde van de middag kondigde mijn vader aan dat we richting huis zouden gaan. Vroeger had ik me verstopt wanneer ik nog niet weg wilde. Ook dat is iets wat ik nu niet meer zou doen. Maar ik had best nog willen blijven.

#33 BIRDS

IMG_8933Daar waren ze weer. Zeker de zesde ronde was het voor deze vogels, cirkelend om een gebouw als dagjesmensen om de Primark op een koopzondag. Ik weet niet waarom ze het deden. Misschien stroomde de lucht in rondes waarop ze zich lieten meevoeren. Of de leidende vogel was even de weg kwijt, gedesoriënteerd door de drukte beneden hem en de overal even strakblauwe lucht. Wat het ook was – ik vond het niet erg. Het duurde even voordat ik mijn foto had, maar dat maakte nu dus niet uit. Want daar waren ze weer.