Kleuren

#50 RAINBOW WINDOW

IMG_7142

De dag begon heel vroeg vandaag, zeker omdat ik inmiddels helemaal in het vakantieritme zit (waarbij dagen niet beginnen voor acht uur ’s ochtends. Nooit). Ik zou willen kunnen zeggen dat ik voor een leuk doel mijn bed uit kwam, maar helaas. Vandaag was de dag van reizen richting huis. Ik ademde nog een laatste keer de zeelucht in en verruilde die toen voor de geur van een nieuwe auto. (We hadden er een gehuurd met, zo bleek, pas 11 kilometers op de teller.) (Ben ik de enige die vindt dat nieuwe auto’s stinken?) Een kleine twee uur zou de rit duren. Gelukkig was er genoeg te zien onderweg. Eerst reden we via een brug over zee, zee en nog meer zee, met af en toe een eilandje voor de afwisseling. Vervolgens door een soort jungle, met palmbomen en grote struiken in het groenste groen. Daarna een soort savanne in Afrika (maar dan dus in Amerika): geel gras, sporadisch een boom. Langzaam maakte de natuur plaats voor steeds meer bebouwing: we waren aangekomen in Miami. Of eigenlijk, het vliegveld. Ik wierp nog één keer een blik op een regenboogkleurige stad en verdween toen in de wolken.

PICTURE THIS: COLORFUL SIGNS OF LIFE

IMG_6791

De mensen op Curaçao zijn vaak kleurige verschijningen in mooie jurken, felle t-shirts en lange nagels met ieder thema wat je maar kan bedenken. Niet alleen de mensen zelf zijn kleurrijk – ook de sporen die ze achterlaten, in een al net zo gekleurde omgeving. Vlakbij de blauwe zee groeit knalgroen klimop met felroze bloemetjes. Daartussen vind je een oude boot, vergeten vlaggetjes en een verzameling geverfde houten huisjes – je zou het ook wel troep kunnen noemen. Maar daarnaast zijn het tekens die laten zien dat er ooit mensen waren. Die de omgeving kleuren en tot leven brengen zonder dat er ook maar één iemand aanwezig hoeft te zijn.

Klik verder voor foto’s!

(meer…)

#90 LIKE WE USED TO DO

 

Uren kon ik ermee vullen. Op school, thuis, met vriendinnetjes of alleen. Het begon met een leeg wit vel en eindigde met een puinhoop van potloden, krijtjes, mislukte tekeningen en stiftvlekken op de muur (maar dat is eigenlijk een ander verhaal. Laten we het er op houden dat Inge en ik de wedstrijd ‘wie schudt het hardst met een viltstift’ deden. We hadden natuurlijk niet verwacht dat die zouden lekken en de pasgeverfde muren daarna niet meer wit waren). Ik heb het heel lang niet meer gedaan. Kleurplaten zijn nou eenmaal niet de nummer één bezigheid voor een meisje van veertien. Maar vandaag viel er een bonuspunt te scoren met het inkleuren van een boekje voor gym. Dat leverde een pauze vol ijverig kleurende vriendinnen op. Terwijl ik ze fotografeerde namen ze ook mijn boekje onder handen. ‘Wel binnen de lijntjes hè!’ Net zoals vroeger.