Kamer

JE EIGEN LEVENTJE

FullSizeRender

Eind januari besloot ik dat het tijd werd om mijn eenpersoonspaleis in te ruilen voor een kamer in een studentenhuis. Door een combinatie van kieskeurigheid en een overvolle markt, heeft het even geduurd. Achttien mails, negen Facebookmessages, zeven berichten via Kamernet. Negentien uitnodigingen, elf afmeldingen, acht hospiteeravonden. Acht kamers vol glimlachjes, giechelende meisjes en chips waarvan nooit iemand eet. Zes keer een sms krijgen. ‘We vonden je supergezellig, maar helaas niet gezellig genoeg.’ Soms balen, soms niet echt. Maar sowieso denken: ik houd er leuke verhalen aan over. Bij deze.

FullSizeRender-1

‘Huize *** is op zoek naar een nieuwe huisgenootje! Per 30 februari komt er een kamer vrij in het allerleukste huis van Utrecht. Wij zoeken een meisje van minimaal 19 jaar – maar liever ouder – die weet wat het is om in een studentenhuis te wonen. We willen namelijk geen jonkie die we nog moeten leren koken of schoonmaken en bovendien moet je wel lekker op tempo mee kunnen zuipen. We zoeken iemand die enthousiast, gezellig, spontaan, sportief, knap en hilarisch is. Je drinkt graag wijntjes, doet graag drankjes en dansjes en je bent een beetje verslaafd aan Netflix. (Verder heb je hopelijk nog wel een authentieke hobby die jou er op de hospi uit laat springen, anders zijn we je aan het einde van de avond alweer vergeten.) We zijn een heel hecht huis met elke week een huisavond, maar ook huisweekenden, tripjes naar Berlijn en een kerstdiner in maart. We zoeken dus iemand die hiervoor in is, maar ook al écht haar eigen leventje heeft opgebouwd in Utrecht.’
FullSizeRender-4

In de voorstelronde probeer je een balans te vinden tussen deze ideale huisgenoot en de persoon die je echt bent. Want je danst inderdaad graag tijdens het uitgaan, liefst op foute hitjes die je hard en vals kan meezingen. Maar soms heb je het om twee uur wel gezien, val je half in slaap in een wc-hokje en besluit je maar naar huis te gaan. Daar heb je vrede mee. Je hebt geen pertinente hekel aan studeren. De favoriete huisseries heb je niet gezien. Prison Break niet. Breaking Bad niet. House of Cards niet. Je volgde wel trouw Wie is de Mol en van Modern Family kan je sommige afleveringen meepraten. Een deel vertel je, een deel besluit je strategisch te verzwijgen, afgaand op het soort avond waar je terecht bent gekomen. Om je een idee te geven:

Het onderonsje. Iedereen kent iedereen en anders op zijn minst één iemand. (‘Bij wie zit jij in de club dan? Bij Annabel? Nouuuu, wat toevallig! Ik heb met haar op de basisschool gezeten!’)

Het huis waar de overloop (3m2) ook de keuken en de woonkamer blijkt te zijn.

Het ongemakkelijke half uur. Na tien minuten loopt de secuur geprepareerde vragenlijst ten einde en beginnen er stiltes te vallen. Een zeldzaamheid op een hospiteeravond vol meiden. Maar hier is de helft niet komen opdagen. Er staan geen bierflesjes in de hoek, geen teksten op de muur, geen vaat op het aanrecht. Er is geen muziek – het enige geluid komt van de hamster die rondrent in zijn kooi. Je denkt wel kans te maken op de kamer, maar zegt het af, omdat je het gevoel hebt dat je anders bij twee veertigjarigen komt te wonen.

FullSizeRender-3

Het feest. Iedereen neemt bier mee, van kennismaken komt het niet echt – daarvoor staat de muziek te hard. Wie de kamer krijgt, wordt bepaald middels een rietadtcompetitie.

De bovenverdieping met de huisbaas die daaronder woont. (‘Hij heeft oorsuizen, dus je mag niet te veel met de stoelen schuiven. Hij wil alleen meisjes, omdat de toonhoogte van onze stemmen hem beter bevalt. Soms staat hij ineens in de gang. Wil ‘ie even babbelen. Ja, hij is echt heel geïnteresseerd in onze levens. Daarom wil hij ook eerst uitgebreid met je praten, voordat je hier komt wonen. Oh, en vanuit jouw kamer zie je hem soms halfnaakt yoga’en op het balkon. Maar verder is hij heel oké hoor. Echt.)

De diepe teleurstelling. Alles klopt: gezellig, licht, schoon zelfs. Het klikt. Het lijkt te mooi om waar te zijn – en dat is het ook. Je eindigt als derde. Hierna wil je nooit meer hospiteren.

Het semi-verenigingshuis. (‘Eigenlijk is alleen Noor lid, maar wij vinden het ook superlachen allemaal. Als je onze HJ wordt moet je trouwens wel een jaar lang alle afwas doen. Vo.’)

De kamer die eigenlijk een kast is.

FullSizeRender-2

De laatste. Je probeert op niets meer te hopen, en dat bevalt eigenlijk wel. Ook hier is het mooi, schoon, nieuw – de woonkamer is nog een lege ruimte, de tuin (!) slechts een gat in de nacht. Ook de kamer is donker – met een telefoon wordt bijgeschenen, maar je vergeet hoe het er eigenlijk uitzag. Op tafel staan chips die daadwerkelijk gegeten worden. Je praat zonder al te veel na te denken. Over het fijnste park van de stad, over Barcelona, over creativiteit. Je geeft toe dat je geen biertje openkrijgt met een aansteker. Je vertelt dat je het belangrijk vindt om ook elkaars ochtendhumeur, studiestress of irritante verliefdheid de ruimte te geven. Je loopt naar buiten. Misschien is dit het – de plek waar je eigen leventje zich zal gaan afspelen.

Twintig minuten later word je gebeld. Ondanks het feit dat je Eline Iris noemde en Kelly Amber, ondanks je ietwat zweverige verhaal over filosofie en het feit dat je nooit weet wat je moet koken. ‘Je bent het geworden. We vonden je een topwijf.’

FALL BREAK

scan0001

Het was even bikkelen, deze laatste schoolweek. Iets met een verdunningsreeks bij biologie (waarna ik uit ervaring kan vertellen: natriumchloride is niet lekker), nog een paar so’s en een af te ronden project. Dan het laatste dagje – docent zijn op een middelbare school lijkt me al niet gemakkelijk, maar wanneer de vakantie voor de deur staat… Oei, oei, oei. De leraar met het kortste lontje was bij voorbaat maar vast thuis gebleven.

Toen ik vanmiddag, na een gezellig feestje, naar huis fietste, kon het nooit warmer zijn geweest dan tien graden en regende het aan één stuk door. Nu zit ik in m’n pyjama op de bank terwijl de regen op de ramen tikt, en heb ik een sterke neiging om de open haard aan te doen. Tel daar de extreem knusse lampjes op mijn kamer (echt, ik kan niet eens uitleggen hoe gezellig die zijn) en het feit dat ik mijn winterjas al meerdere keren heb gedragen bij op, en dan weet je: ja, het is nu echt herfst. En dit wordt dus een echte herfstvakantie.

IMG_7507

Wat houdt dat in? Een herfstslaap houden, ten eerste. Me als een soort egeltje me opkrullen in mijn bed, het lijkt me heerlijk. Ik ben er echt aan toe, ook. Het is gewoon zo’n gekkenhuis op school. Ik denk steeds: maar vorig jaar had ik het toch ook druk? Waarom is het dan nu zo’n probleem? Het zou kunnen liggen aan een matige planning, een tamelijk laag concentratievermogen en idem motivatie… Of misschien is de stof gewoon écht moeilijker, en is er wel meer werk dat gedaan moet worden. Ik gooi het maar op een combinatie van beide.

Ik ga natuurlijk niet de hele vakantie in mijn nest liggen – er staan absoluut dingen op de planning. Zaterdag een dagje Amsterdam, afspreken met leuke mensen en woensdag naar Lissabon! Ik ben heel benieuwd, want ik heb de stad nog nooit eerder bezocht, maar ik hoor er wel veel goede verhalen over. En, een fijne bijkomstigheid: de temperaturen in Lissabon liggen boven de 20 graden. Kan ik daar mooi even vitamine D aanmaken! (Misschien zelfs een voorraadje aanleggen. De tijd van in het donker naar school én naar huis fietsen komt er weer aan.)

Maar dat is niet het enige, natuurlijk. We gaan denk ik veel bekijken en bezoeken, een echte citytrip dus. Natuurlijk ben ik van plan om veel foto’s te maken, daar heb ik ook echt zin in! Ik merk dat, nu ik even geen project heb lopen, ik veel minder fotografeer, en dat is wel jammer. Maar straks heb ik genoeg tijd en bovendien mooie plaatsen om vast te leggen.

En ik ga jullie hier op de hoogte houden. Ik moet even kijken hoe het gaat met internet daar. Maar ik heb hoogstwaarschijnlijk veel om te vertellen (in tegenstelling tot wanneer ik gewoon naar school ga…), dus ik wil graag m’n verhalen met jullie delen.

Als je zelf ook vakantie hebt: geniet ervan! Ga ik zeker ook doen.

#60 SHIFT AND STYLE

IMG_3146

Vandaag stond in het teken van een kleine verbouwing, namelijk die in mijn kamer. Ik wilde mijn bed naar beneden hebben. Het stond eerst op een soort zoldertje van ongeveer een meter hoog. Mijn kamer is niet extreem groot, dus een creatieve indeling was vereist. Het bij jullie misschien bekende ‘fotomuurtje’ (de zwarte muur waarvoor ik outfitfoto’s maak) moest natuurlijk vrij blijven. (‘Ik vind het wel een beetje een handelsmerk.’ aldus mama.’) Na even meten en schetsen waren we eruit. Schuiven maar. Bureaus en kasten waren vlug verplaatst, maar toen kwam het serieuze werk: mijn bed moest naar beneden, zo’n tweeënhalve meter via een ijzeren ladder. Gelukkig hadden we twee erkende verhuizers tot onze beschikking (a.k.a. Mart en vriend), met iets meer spierballen dan ikzelf. Het bed kwam veilig beneden, maar laten we hopen dat het nooit meer naar boven hoeft. Vervolgens iets waar geen testosteron bij nodig was: het inrichten van de kamer. Ik herschikte mijn plankjes en groepeerde mijn frutseltjes tot alles naar wens was. Er moet nog een stuk van mijn bureau afgezaagd worden (dit klinkt dramatischer dan het is), een spiegel opgehangen en ik ga kijken of ik mijn vader zo gek kan krijgen om de televisiekabel zo om te leggen dat ik vanuit mijn bed kan kijken (dus dan weet je dat die vraag komt, pap). Maar voor nu was het helemaal prima. Tevreden plofte ik neer op mijn bed. Ik weet dat dit het voor de meeste mensen heel normaal is, zo normaal dat ze het waarschijnlijk nooit doen. Maar aangezien ik vier jaar lang op een soort zoldertje heb geslapen (wat heel knus was maar betekende dat ik niet op mijn bed ging chillen/springen/leren/een film kijken op een regenachtig moment) voelt mijn kamer nu als een soort hotel, waar je op bed kan zitten met je laptop, al is het midden op de dag. Een klein verschil met een echte hotelkamer: mijn bed wordt niet opgemaakt door een onzichtbare schoonmaakster, dat zal ik toch echt zelf moeten doen. En dat is dan weer een verschil met mijn vorige slaapplaats: vanwege de hoogte hoefde ik mijn bed niet op te maken (van mezelf) – ik was toch de enige die het zag.

#61 STAIRWAY TO BED

 

De voor- en nadelen van ‘een soort hoogslaper met wiebelige krakende trap’ op een rijtje:

Voordeel: ik heb een heel knus ‘holletje’ daarboven, zoals het door gezinsleden vaak genoemd wordt, waar ik kan lezen, tv kijken en slapen natuurlijk.

Nadeel: het ‘wiebelige krakende trap’ gedeelte. Die echt behoorlijk wiebelig en krakend is, en ook nog eens bijhoorlijk glad. Er is al eens iemand vanaf gevallen (ik noem geen namen). Het zag er stiekem best grappig uit, maar het slachtoffer hield er toch een paar grote blauwe plekken aan over.

Nadeel: er is niet zoveel ruimte daarboven. Kom iets te snel omhoog en je begint de dag met een flink ei op je voorhoofd.

Voordeel: ik kan eigenlijk niet nog een voordeel bedenken. Maar ik ben iemand die van knusheid houdt, dus voor mij weegt dat wel op tegen de nadelen.

#11 OFF DAY

Soms heb je zo’n dag, dat alles verkeerd gaat. Maar dan ook echt alles. Een doordat alles verkeerd gaat wordt je chagrijnig, doordat je chagrijnig bent gaat er nog meer verkeerd en zo is het cirkeltje rond. Vandaag was zo’n dag voor mij. Ik viel half van de trap, had nergens zin in, deed daarom dus ook niks en schoot daarna in de stress omdat ik nog veel moest doen. Ik vergat ook nog mijn pianoles, maar gelukkig lukte het me wel om een goede foto te maken (die niets te maken heeft met vandaag, ach ja..). Om even positief te eindigen: na zo’n dag volgt sowieso een betere.