HKU

IK KEEK 28 FILMS IN 7 DAGEN (EN VOND ER IETS VAN)

Processed with VSCO with f2 preset

Wat Nederlandse film betreft speelt alles zich af in Amsterdam. Daar zitten de makers, de acteurs, de productiehuizen en ook de festivals vinden daar plaats. Maar hét Nederlandse filmfestival (alleen al door de naam: Nederlands Film Festival) vindt plaats in Utrecht. En dat heb ik geweten.

Na twee weken als filmstudent denk ik enige routine gevonden te hebben, maar dat is gauw weer voorbij. Vanuit school dompel ik me een week lang onder in de wereld van de Nederlandse film, in de breedste zin van het woord. Ik kijk korte en lange films, documentaires, klassieke speelfilms en experimentele video’s. Welgeteld achtentwintig, in zeven dagen.

Processed with VSCO with f2 preset

‘Je bent geen consument meer,’ aldus mijn docente scenarioschrijven. In het kader van film betekent dat: ik kan niet meer in de bioscoop gaan zitten, een bak popcorn wegwerken en achteraf mijn mening beperken tot een ‘goed’ of ‘slecht’. Ik moet begrijpen, interpreteren en vooral iets vínden.

Soms is dat gek. Om na te praten over bijvoorbeeld de openingsfilm, die niet ongeschonden uit de discussie komt. Er wordt gestrooid met minpunten, losse eindjes en slordigheden die de film tot niet bepaald geweldig maken. Ook mij heeft het niet gegrepen. Maar temidden van die discussie denk ik toch ook steeds: wat weet ik er nou van?

Want wat weet ik ervan, als filmstudent van drie weken oud? Ik heb er zelden problemen mee mijn mening te geven. Maar wanneer het gaat over kunst, is het toch ook een kwestie van smaak. En om dan mijn mening als ‘juist’ te zien… Dat klopt volgens mij niet.

Dat ook daarover de meningen verschillen, wordt snel duidelijk. Naast films bezoek ik filmcolleges, waar studenten uit Utrecht en Amsterdam de gelegenheid krijgen vragen te stellen aan de makers. Het is nogal een slagveld. Studenten wiens mening wél heilig lijkt grijpen de microfoon, waardoor de vragen vragen variëren van kritisch tot ronduit bot. Een hilarisch hoogtepunt wordt verzorgd door een jongen die spreekt over make me careEr is niet genoeg sprake van make me care in de film, volgens hem. Hoe denkt de regisseur zijn publiek te laten caren om het verhaal? Een belangrijkere vraag wordt ondertussen gesteld in de HKU Whatsappgroep: wat in hemelsnaam is mekiniqair? 

Processed with VSCO with f2 preset

En er valt nog meer te lachen. Met Fleur bekijk ik een documentaire over Siberië, een verplicht nummer. Op het scherm verschijnt ‘deel één’, ‘deel twee’, ‘stil intermezzo’ en zo zijn we een uur verder. Fluisterend vraag ik aan Fleur hoeveel delen er eigenlijk zijn. ‘Vierentwintig,’ probeert ze met een strak gezicht te antwoorden. Voor mij genoeg om gigantisch de slappe lach te krijgen. Zo’n vijf minuten moet ik mezelf verbijten, terwijl de rest van de zaal uiterst serieus kijkt naar een zwerfkoe die op een plastic zak staat te kauwen. Wat het er natuurlijk niet beter op maakt.

Ik verlaat één keer voortijdig de zaal, val één keer in slaap. Ik zie mooie, lelijke, irritante en uiterst saaie films. En ik vind er iets van. Wat daarbij zeker helpt, is dat ik me als filmstudent serieus genomen voel. Het is makkelijk om in gesprek te raken met regisseurs en producenten, ik kan vragen wat ik wil. Vanwege de kleinschaligheid wordt er regelmatig lacherig gedaan over de Nederlandse filmindustrie. Maar dat maakt het voor mij mogelijk om niet steeds te denken: wie ben ik nou? In deze week heb ik de sfeer geproefd en ontdekt in wat voor wereld ik terecht ga komen. Soms heb ik zelfs het gevoel dat ik er al middenin zit- al is het maar vanwege dat professioneel ogende pasje om mijn nek.

Processed with VSCO with b1 preset

Na al dat filmgeweld kan ik jullie natuurlijk niet zonder aanraders achterlaten. Daarom hier mijn drie favorieten:

  • Vincent, een Vlaamse speelfilm. Donker maar hilarisch.
  • Beyond Sleep, naar het boek van W.F. Hermans. Traag, prachtig, intrigerend – en de regisseur bleek een enorm leuke man.
  • Nature: All Rights Reserved, een HKU afstudeerdocumentaire. Strak, grappig en het zet je aan het denken.

WAT JE (NIET) ZIET

‘Wat je (niet) ziet’ gaat over wat er zich allemaal kan afspelen in je hoofd, terwijl dit voor de buitenwereld niet zichtbaar is. Het kan gaan om gedachten, gevoelens, twijfels, herinneringen of ideeën waar je door in beslag genomen wordt. Met deze video heb ik die onzichtbare binnenwereld geprobeerd in beeld te vatten.

ONDERTUSSEN

9R7A4827

Geduld I

9R7A4886

Geduld II

9R7A4903

Taxi

9R7A4930

Geduld III

9R7A4909

Geen geduld

9R7A5054

Gezelschap

9R7A5385

Bewaking

9R7A5377

Model

9R7A5910

Verveling

9R7A5301

Gids/tolk

9R7A4938

Afleiding

9R7A2839

Blik

IMG_3705

Geduld IV

9R7A4808

 Verlicht

Deze fotoserie vormt deel 2 van mijn toelating voor de HKU, richting Audiovisual Media, studiejaar 2016 – 2017.

BUITEN DE HOKJES

Processed with VSCOcam with b5 preset

Donderdagochtend, kwart over acht. De collegezaal stroomt vol met leerlingen die liever nog in bed lagen. Sterker nog: leerlingen die liever niet meer op de middelbare school zaten. Want dat is volgens mij algemeen bekend: in het eindexamenjaar zijn de meesten er wel klaar mee.

Omdat het me zinloos lijkt een heel jaar in die modus te hangen, wil ik het graag anders benoemen: ik ben er klaar voor. Klaar voor iets nieuws, iets creatiefs, en iets waar ik hoop al mijn passie in kwijt te kunnen: de kunstacademie, richting film/documentaire.

Natuurlijk ging er wat gepeins aan die keuze vooraf. Want zou ik goed genoeg zijn? Is het wel een goed plan? Het antwoord op vraag één blijf ik jullie schuldig, maar op die tweede vraag zeg ik volmondig ‘ja’. Want ik wil ‘wat als-situaties’ voorkomen. Dit is het moment waarop ik mijn leven kan gaan inrichten zoals ik dat wil. Wanneer ik die kans nu niet benut, blijf ik me misschien wel mijn hele leven afvragen: wat als ik het wel geprobeerd had?

Processed with VSCOcam with b1 preset

Ik heb dus besloten om alle twijfel opzij te zetten en ervoor te gaan. Toen het vanaf 1 oktober mogelijk was om je in te schrijven, heb ik dat direct gedaan. Dat lijkt misschien wat voorbarig, aangezien ik hoe dan ook pas in september 2016 zou beginnen. Maar er komt meer bij kijken dan een aanmelding via Studielink en het inscannen van een pasfoto. Ik moet namelijk toelating doen, waarbij er sprake is van verschillende rondes. Ik zie meteen Idols-achtige taferelen voor me, inclusief ellenlange rijen op de toelatingsdag, waar je een nummer krijgt dat je op je buik moet spelden. En dan maar hopen dat ik geen Gordon tegenkom.

Tot zover mijn fantasie. In werkelijkheid moet je een motivatiebrief schrijven, een opdracht maken, een portfolio laten zien, of op de academie zelf iets komen doen. De momenten waarop dat moet gebeuren, zijn nog niet bekend. Ook verschilt het per academie welke van die dingen je moet doen. Ik ben namelijk van plan me er bij twee aan te melden: de HKU (Utrecht) en de AHK (Amsterdam). Maar, zo bedacht ik me, het zou sowieso geen kwaad kunnen om veel creatieve dingen te gaan doen dit jaar. Ik vind het toch leuk om te doen, en daarnaast kan ik op die manier oefenen en een portfolio opbouwen.

Processed with VSCOcam with b1 preset

Wat er in zo’n portfolio hoort te zitten? Ik heb geen flauw idee. Ik weet niet wat ‘goed’ is, of ‘de bedoeling’. Ik denk ook niet dat die termen (kunnen) bestaan op zo’n opleiding. Tenslotte, wat de één kunst vindt, vindt de ander afschuwelijk. Ik weet niet wat ervoor zal zorgen dat ik toegelaten wordt, dat ik een vinkje krijg in alle hokjes. Of juist erbuiten – we hebben het immers over de kunstacademie.

Buiten de hokjes, daar bevind ik me graag. Later (als ik groot ben) wil ik geen films maken met als voornaamste intentie ‘dat iedereen het maar mooi vindt’. Ik wil datgene vastleggen wat voor mij belangrijk is en waar ik iets bij voel. Dat is misschien een geromantiseerd beeld, want je verkeert niet altijd in de positie waarin je precies kunt maken wat je zelf wilt. Maar ik denk dat het wel mijn uitgangspunt moet zijn. Alleen op die manier zullen het films worden die mensen iets doen: als het mij – degene achter de camera – ook iets doet. Bovendien laten zulke projecten het beste zien wie ik ben en waar ik voor sta. En aangezien ik op grond daarvan aangenomen hoop te worden, wil ik met die insteek mijn portfolio opbouwen.

En dus ben ik bezig met projecten die ik leuk vind. Waar ik veel energie insteek, maar minstens zoveel energie uithaal. Die als gevolg hebben dat er altijd een notitieboekje naast mijn bed ligt. En dat ik daar dan om twee uur ’s nachts iets in krabbel, en zo zeker weet dat het de volgende dag niet vergeten zal zijn. Waarna ik met een duffe glimlach in slaap kan vallen.

Donderdagochtend, kwart voor negen. In de collegezaal trilt mijn telefoon op de klaptafel voor me. Ik heb een mail van de HKU, waarin staat dat het eerste vinkje gezet is: mijn pasfoto is goedgekeurd.

IMG_3785