Gala

PRAGMATISCH

Dit jaar ben ik geïntroduceerd met het fenomeen ‘studentengala’. Ik droeg dezelfde jurk als op het gala van mijn middelbare school, maar verder was het anders. Misschien te wijten aan de open bar en het feit dat je moeder je niet meer om twee uur op hoeft te komen halen.

Volgens mij zijn er ruwweg drie soorten. Het ene is chique, met diner, overnachting en voor wie het aankan een ontbijt, dit alles bij voorkeur over de grens. Het andere is gewoon een borrel in een kroeg, maar dan in een lange jurk. Ten slotte is er een middenweg, het gala waarvoor een mooie locatie wordt afgehuurd, waar je met een bus naartoe wordt gebracht. Zo ook zaterdag. Wat er binnen gebeurde mogen jullie zelf verzinnen, maar over de heen- en terugreis heb ik wel het een en ander te vertellen.

Ten eerste moest je bij de bus zien te komen. Op Facebookfoto’s lijkt het heel wat, maar we blijven studenten en zuunige Hollanders, dus ook in galakledij stap je gewoon op de fiets. Ik weet niet of je het had meegekregen, maar het was nogal koud die dag. Temperaturen tot min acht, dat soort ongein. Onder mijn jurk droeg ik dan ook een yogalegging en laarzen, eroverheen nog een vest, jas, sjaal, muts en handschoenen. Op mijn rug een tas waar ik alle laagjes later weer in kon stoppen. Vaak ben ik weinig pragmatisch in mijn kledingkeuze, maar nu was het te koud om modieuze eisen te gaan stellen.*

Ook de buschauffeur verkoos praktisch boven passend. ‘Ik zet jullie niet helemaal voor de locatie af, want dan kan ik straks makkelijker wegrijden. Dat scheelt me een hoop tijd.’ Moesten we alleen nog even de snelweg oversteken. Gingen we dan, met tachtig man over een viaduct, zeker de helft op wiebelige hakjes over het glad bevroren asfalt. Maar eenmaal daar was alles goed, stonden de kapsels, glitters en rokkostuums in groot contrast met de trui-spijkerbroek-mentaliteit die meestal heerst op onze boot annex bruine kroeg.

Dan hier zo’n vijf uur aan onvertelde verhalen.

En toen was er nog de terugreis. Daar had ik niet al te beste dingen over gehoord, maar gelukkig heb ik er dwars doorheen geslapen – met vriendelijke dank aan de schouder van mijn buurvrouw. Eenmaal uit de bus viel mijn oog op een vriendin die enige assistentie nodig zou hebben om thuis te komen. Van haar eigen vaardigheden om een fiets recht te houden verwachtte ik niet al te veel meer. Daarbij mompelde ze iets over sleutels en de onbestemde locatie daarvan. Ze ging bij mij achterop.

Na een enigszins wiebelende start hadden we wat snelheid. ‘Het is zó koud!’ klonk het ongeveer om de twintig seconden. Ik kon haar geen ongelijk geven, maar de enige manier waarop ik daar verandering in kon brengen was hard doorfietsen, zodat ze snel thuis zou zijn. Helaas kwamen we na zo’n vijfhonderd meter tot stilstand.

‘Wat doe je nou?’ vroeg ik enigszins geïrriteerd. ‘Ik doe niks!’ Het was inderdaad niet zij, maar haar jurk die de zaak aan het compliceren was – de donkerblauwe stof had zich ineengevlochten met mijn kettingkast. Na wat trekken en vloeken bleek er niets anders op te zitten – ik moest haar losknippen. We waren gestrand vlakbij een restaurant waar licht brandde. Het personeel was nog aan het naborrelen. (Let wel, om half vier ’s nachts – het was voor hen vast ook een heftige avond geweest.) Ik kreeg een medelijdende blik, een geamuseerde glimlach en een botte schaar te leen.

Daar stonden we dan, op de ijzige klinkers van de Westerkade. Ik op mijn knieën bij het achterwiel, mijn voeten besmeurd in mijn hooggehakte sandalen. Zij met ontblote benen, haar hoofd in ellende rustend op het stuur. Midden op de weg knipte ik haar jurk aan stukken.

*Bonusfoto speciaal voor jullie.

IMG_1423.JPG

EEN AVOND ZONDER PLAN

9R7A8349

We staan in de rij, met mooie auto’s tussen nog mooiere auto’s. De wind blaast langs mijn blote rug. Kippenvel, ondanks de aangename temperatuur. Donkere wolken naderen ons steeds dichter. Het is een haast tropische avond – helaas wel in het regenseizoen. Cabrio’s gaan open en weer dicht, open en weer dicht. Buienradar wordt herhaaldelijk bekeken, in de hoop dat die handeling op zich de buien sneller zal doen overwaaien.

We rijden. Langzaam, maar we rijden. Zo nu en dan wordt er een boze blik uitgewisseld wanneer er voor de zoveelste keer niet al te subtiel wordt voorgedrongen. Ons maakt het niet zoveel uit. Meer tijd voor foto’s. Met onze jurken iets omhoog lopen we enigszins wiebelend over de klinkers van de Kanaaldijk. De meest geschikte plek blijkt een steeg vol vuilcontainers – een klein stuk witte muur volstaat als achtergrond.

De entree nadert. De kriebel in mijn buik wordt heviger, tegelijk met de regenval. Gelukkig is mijn date Tim de rust zelve – hij heeft wat meer ervaring op galagebied. Hij belooft me niet los te laten voor ik veilig bovenaan de alom gevreesde trap sta. Het lukt. We poseren voor een foto, ik hoor mensen klappen en dingen roepen, maar registreer het maar half. Volgens mij knijp ik in Tims hand tot we binnen zijn – droog.

De Gatsby-sfeer is goed aanwezig en iedereen is op z’n mooist. Extra mooi in contrast met alle studeerknotjes en vermoeide hoofden van de afgelopen tijd. We bewonderen elkaar, constateren dat een smoking of goed pak vrijwel iedereen knapper maakt. Er zijn zwierende rokken, tikkende hakken, glimmende schoenen. (En wat later: afzakkende jurken, bevlekte hemden, loslatende tietentape. Geeft niks, hoort erbij. Op de foto’s zat alles nog goed.)

Na een uur gaan de pumps uit. Tijd om te dansen. Een aantal centimeters korter, mijn jurk sleept lichtjes over de vloer. De stof aan de onderkant kleurt alsmaar donkerder rood, onder invloed van het bier dat zijn bestemming nooit bereikte. De muziek wordt steeds beter, de sfeer steeds fijner. Op de wc voer ik gesprekken met meisjes die ik nog nooit eerder gezien heb. Ik spreek wat docenten, wat gezellig tot behoorlijk grappig is in deze… context.

(En ik ontwijk een aantal docenten die ik niet echt onder ogen durf te komen. Sorry Meneer Natuurkunde. It’s not you, it’s me.)

Het wordt later, leuker, wilder, warmer. We eindigen dwalend door de gangen van het hotel, mijn voeten zwart en plakkerig op de zachte vloerbedekking. De avond was een roes, die zowel heel lang als heel kort leek te duren. Een avond zonder plan, zoals een groot deel van mijn zomer nog zonder plan is. Als die zomer zal zijn zoals deze avond, belooft dat veel goeds.

IMG_5841

TOOK MY DANCE SHOES OF

IMG_7969

Gisteravond vond op mijn school het jaarlijkse Minikerstgala plaats, een feestje voor alle eersteklassers. Nu zit ik natuurlijk niet meer in de brugklas. Maar één van de privileges die je hebt als minimentor, is dat je bij het kerstgala mag zijn. Je bent op zo’n avond druk bezig met helpen, maar tegelijkertijd is het altijd heel leuk met alle bruggers en natuurlijk de andere mini’s.

Het feest is echt een gala, met bijbehorende kleding. Alle meisjes in mooie jurkjes, de jongens vaak in een overhemd, een jasje of zelfs een echt pak. (En er was één jongen in een rendieren onesie. Wat een held.) Ook wij mini’s hadden ons best gedaan. Alsof we het hadden afgesproken kwamen we allemaal in een zwart jurkje. Afgezien van de twee mannelijke minimentoren, natuurlijk, en behalve… Ik. Een felrood jurkje had ik aan. Alsof zwart was afgesproken – en ik het niet had meegekregen. Ach, maakt ook allemaal niet uit. Ik kon er wel om lachen.

Zo’n avond vraagt natuurlijk om de nodige foto’s. Naast een heleboel feestende kinders legde ik ook wat andere dingen vast, voor en na het feestje. Ik vond het wel een mooi serietje zo bij elkaar!

IMG_7973 IMG_8058

Terugkerend thema binnen deze serie: mensen op pantykousjes, sokken en blote voeten. De hoge hakken gingen uit op elk moment dat het maar even kon. Tijdens het helpen achter de bar, bij de garderobe en gelijk na het feest – alle schoenen op een grote hoop. Of je was zo iemand die überhaupt geen zin had om de hele avond op hoge palen te lopen, en had gewoon ballerina’s aangetrokken. Ikke dus! Comfort gaat voor. En bovendien was het die avond toch al niet zo moeilijk om groter te zijn dan het merendeel van de aanwezigen. Zelfs zonder hakken.

IMG_7989IMG_8060 IMG_8102IMG_8101IMG_8109

#349 CHRISTMAS PROM

IMG_6076

 

Ik weet nog dat ik het kerstgala in de brugklas heel leuk vond. Het is toch anders dan een gewoon schoolfeest. Al weken van tevoren werd er over gepraat. ‘Met wie ga je naar het kerstgala?’ ‘Heb je al een kaartje?’ en natuurlijk de allerbelangrijkste vraag: ‘Wat doe je aan?’ Als minimentor was ik ook aanwezig op het gala om te helpen en natuurlijk om mee te feesten. En ook dit jaar was er duidelijk veel aandacht besteed aan kleding – door meisjes én jongens. De mooiste jurkjes, kapsels, pakken en schoenen kwamen er voorbij. Veel van de meisjes een beetje wiebelig op hoge hakken, anderen gewoon op gympen onder hun nette jurkje. (En dit maakte het eigenlijk alleen maar schattiger.) (Oh, trouwens, ik wisselde mijn pumps ook na een half uurtje om voor flatjes. Door de garderobe sjezen op tien centimeter hoge hakken gaat niet echt lekker.) Ik hing wel honderd jassen op, hielp mee in de kantine maar een groot deel van de avond stonden Colette en ik te dansen met ‘onze wuppies.’ Het zag er naar uit dat ze een hele leuke avond hadden en als we het vroegen volgde er volmondig ‘Ja!’ En ook al was het gala bedoeld voor de brugklassers, hadden wij het ook prima naar onze zin.