Foto’s

GOUD

IMG_9617.JPG

Gisteren stuitte ik op goud. Goud omhuld door aluminium; een verzameling enen en nullen die samen de herinneringen vormden aan zo’n drie jaar van mijn leven. Foto’s van elf, twaalf, dertien, herontdekt op een gereanimeerde laptop.

Waarschijnlijk behoor ik tot de eerste generatie kinderen die een telefoon met camera had. Kwaliteit waar we nu om lachen, maar toen voldeed het. Het twijfelende begin van volwassen worden, een uitdijende wereld, mijn meisjeslijf inruilen voor rondingen waar ik eigenlijk niet op zat te wachten – vastgelegd, bewaard en nooit gemist. Maar nu kon ik ik het niet bekijken zonder te glimlachen. Er moest tijd overheen – als zestienjarige word je niet graag geconfronteerd met het kinderlijke zelf waar je juist vanaf probeert te komen. Nu is er genoeg tijd verstreken, leid ik zo’n ander leven, dat het bijna lijkt alsof het om een ander gaat.

Een gelukkig meisje in groep acht. Het was een zalig laatste jaar – mijn herinneringen bevinden zich op de gang, waar de kinderen verzamelden die niets meer te doen hadden. We waren klaar, af; alles was ons geleerd. De volgende uitdaging bevond zich zo’n zeven kilometer en drie maanden verderop.

Ergens in mei werden we uitgezwaaid door plakkerige kleuterhandjes. Tweeëntwintig kilometer fietsten we – ik had geen idee waarlangs of waarheen. In dat opzicht is er niets veranderd. Ook mijn liefde voor (bewegend) beeld was al aanwezig, zo ontdekte ik. Het hele groep acht kamp bleek ik te hebben vastgelegd. Filmpjes in donkere slaapzalen, voorzien van hoge stemmen die ik haast niet herkennen kon. Foto’s van watergevechten en middagen in het gras, omringd door klasgenoten. Het voelde af, klaar. Ik wist wie ik was en wat ik wilde – al was het maar omdat ik er eigenlijk niet te veel bij stilstond.

Zeven jaar later, een achtertuin in Utrecht. Het is een ander soort goud dat over mijn blote benen kruipt, de plekken onthult waar ongeduld het van mijn scheermes won. Diezelfde zon blondeert de resterende stoppels en bruint mijn schenen. (Met een beetje geluk. Voor hetzelfde geld kleuren ze rood.) Een blok huizen sluit onze tuin in, laat de geluiden van de stad buiten. Ik hoor slechts verre kinderkreten en het tollen van de wasmachine vanuit het kelderraam. Een geplastificeerde bloemengeur verspreidt zich door de zinderende lentelucht.

’s Avonds koelt het af. Ik verruil mijn shorts voor een joggingbroek en neem een laatste supermarktsprint, vlak voor sluitingstijd. Met het nodige ontbijt en onnodige chocola kom ik mijn kamer weer in. Mijn in slippers gehulde voeten zijn nog op Jumbo-temperatuur.

(Als boodschappen doen je rillingen bezorgt, weet je dat de zomer er echt aankomt.)

Op tv het songfestival, op bed een van mijn huisgenoten met wie ik besloot-te-kijken-maar-eigenlijk-niet-keek. Ze draagt witte pumps. Trouwschoenen van haar moeder, of eigenlijk de nooit gedragen back-ups. Ze moeten nog worden ingelopen, maar hopelijk vormen ze zich liggend ook enigszins naar haar voeten.

We wonen nu zo’n twee maanden samen en zijn enige schaamte wel voorbij. Moe, melig, ziek, of ultiem relaxed – in de meeste toestanden hebben we elkaar al aangetroffen. Tegelijkertijd kennen we elkaar nog niet écht, en dus is er van alles te bespreken. Van de houdbaarheid van witte schoenen op een studentengala, tot het mysterie van het leven. Dat je soms denkt alles te doorgronden, de gouden formule te hebben gevonden. Om, kijkend naar oude foto’s, te ontdekken dat je ideeën niet bepaald bestendig waren.

En zo blijft het gaan, in een voortdurende afwisseling van zoeken en vinden. Misschien is de essentie wel dat je van beide probeert te genieten. (Dat denk ik nu dus. Dat dat de essentie is. Maar in lijn met mijn verhaal: vraag het me over een jaar nog maar eens.) Genieten van de zoektocht naar hoe het zit, omdat alle opties dan nog open liggen. En genieten van vinden wat je zocht. Dat laatste spreekt misschien voor zich – maar juist daarom moet je het niet voor lief nemen.

PICTURE THIS: AROSA

IMG_8056

De zon brak door op de piste

Op skivakantie heb je het druk. Aan het eind van de dag ben je altijd moe. Een lekkere soort moeheid, die ontstaat door kou, inspanning, vallen (en opstaan) en het feit dat je soms iets te veel gegeten blijkt te hebben. Een heerlijk soort moeheid. Het zorgt ervoor dat je aan helemaal niets anders denkt dan aan vakantie, hier en nu. Geen school, huiswerk, nog in te leveren formulieren, onopgeloste (onbenullige) problemen… Super. Je bent alleen maar bezig met het skiën (of sleeën) van bergen, met opperste concentratie zodat je niet valt. En verder doe je ook niet zo veel. Beetje eten, veel slapen. Een dag hier is al snel weer voorbij. Tussen de bedrijven door maakte ik foto’s in Arosa. Hier komen ze!

IMG_8018

IMG_7979

Deze is niet bewerkt naar zwart wit, het was echt een hele grijze dag!

IMG_8022

IMG_8039

IMG_8052

IMG_8050

Dat was het, ik hoop dat je het leuk vond!

THIS WEEK IN: SKIES

This week in skies3

Vorig jaar maakte ik iedere dag een foto, maar nu ben ik iets anders van plan hier op mijn blog. Elke week kies ik een thema, wat ik vastleg met foto’s, woorden, tekeningen, muziek, een filmpje… Het kan van alles zijn! Mijn ontbijtjes van die week, de leukste sms’jes per dag, zeven keer mijn uitzicht, of de sokken die ik draag. Deze keer: mijn week in luchten. (En dat klinkt best wel vreemd… Ach ja, je snapt wat ik bedoel.)

This week in skies

MONDAY – SWEET SKY

Een mooie blauwe lucht met wat zachte schapenwolkjes.

TUESDAY –  THREATENING

Strakblauw, lief wit, en dan… dreigend donker. Komen we nog droog thuis? Dat was de vraag van vandaag.

This week in skies1

WEDNESDAY – SKY IN REFLECTION

De lucht in de reflectie van mijn telefoon (zie ook deze post).

THURSDAY – SUNRISE

Dit vind ik één van de leuke kanten van de winter. Wanneer het zo koud is, is het vaak ook heel helder ’s ochtends, wat weer zorgt voor een super mooie zonsopgang.

ejr.

FRIDAY – PURPLE SKY

Vandaag geen mooie zonsondergang, maar wel een paarse lucht. Ook erg bijzonder.

SATURDAY – SKY FROM ABOVE

Dat is altijd zo leuk aan vliegen: je stijgt op in een grauw land, vliegt door de wolken heen, en dan schijnt altijd de zon! (Behalve als het nacht is, trouwens…)

IMG_2152

SUNDAY – SWISS SKY

Een strakblauwe lucht om onder te skiën, beter kan niet.

Dat was ‘m weer voor deze week! Zoals je kan zien aan de laatste twee foto’s ben ik op skivakantie, vandaar dat het misschien even wat rustiger is op mijn blog. Als ik thuiskom zal ik in ieder geval genoeg leuke verhalen te vertellen hebben! ;)

PICTURE THIS: …WHAT, ACTUALLY?

Collages

Mijn oog viel hierop en ik kon het natuurlijk niet laten om even een fotografisch experimentje te doen.

IMG_7901

IMG_7889

IMG_7905

Mocht je het niet snappen, kijk dan even naar de afbeelding hieronder. Als je het scherpstelpunt van je camera op een bepaalde manier instelt focust hij op de reflectie, in plaats van het voorwerp, en dan krijg je zo’n wazige weerspiegeling. Vandaar ook dat de bomen ondersteboven staan, ik heb de foto’s niet gekanteld ;).

Reflection

#280 LOOKING BACK

 

Meivakantie 2012. Samen met Merle, Colette en Babs ging ik een paar dagen naar Zeeland. We deden veel, sliepen weinig, waren de hele dag ontzettend melig, maakten een hoop foto’s… En besloten dat we daar iets mee moesten doen. Het plan van een fotoboekje was geboren. Het daadwerkelijk afspreken duurde iets langer. Er volgden testweken, de laatste schoolloodjes en daarna de zomervakantie. Vervolgens moesten we weer even in ons ritme komen, maar dit weekend was er eindelijk tijd: om zes uur bij Colette. We zouden eerst lekker eten en dan ‘dat boekje op de computer wel even maken.’ Dat liep dus iets anders. Het voorselecteren van de (563!) foto’s duurde al ruim een uur. ‘Oooh, die is erg! Die komt er niet in hoor!’ ‘Waarom hadden we ook alweer een foto gemaakt van een houten paaltje in het donker? Oh ja, daar stond die buffel achter, maar dat zag je niet.’ Herinneringen werden opgefrist, verhalen nog eens verteld en nieuwe anekdotes ontstonden. Tussendoor keken we met een schuin oog naar de tv, speelde Babs een liedje op de piano en bliezen we onze bedden op. (Behalve mijn bed, dat blies zichzelf op. Althans, dat hoorde het te doen. Nadat het een paar uur in de hoek van de kamer had gelegen merkte ik nog weinig verschil.) ‘Eventjes’ een boekje in elkaar zetten lukte niet. Pas om twee uur maakten we de foto voor op de laatste pagina. De begeleidende tekst: ‘Volgend jaar weer!’