Broer

#241 EIGHTEEN

IMG_0107 Het was de laatste keer dat we voor hem zouden zingen. Hij was achttien en volwassen, dus hierna mocht het wel afgelopen zijn met dat ge-hiep-hiep-hoera. Voor mij de reden om ditmaal des te harder te klinken, natuurlijk. Ook officieus is het geen jongetje meer, besef ik steeds vaker. Wanneer hij met zijn ochtendafro en weekendbaard aan het ontbijt komt, als ik in de bijrijdersstoel naast hem zit, als ik hem zie met zijn vrienden, stuk voor stuk koppen groter dan ik ben. Dat besef laat me automatisch terugdenken aan hoe het eerst was. Martje die in elk straatnaambordje klom. Martje met wie ik ruzie maakte om de Nintendo DS, de badkamer en de dekens van een tweepersoonsbed. Martje die mijn hand pakte en me meenam op avontuur, met zijn pikachu-rugzak in de aanslag. Ik hoop dat het een beetje zo zal blijven. Ik denk dat ik gewoon blijf zingen. Hiep, hiep, hoera. Schermafbeelding 2014-09-07 om 19.58.56

Deze wilde ik jullie niet onthouden.

#93 DOTS

IMG_3410

De kaart die je hierboven ziet, hangt bij mijn broer op z’n kamer. Een wereldkaart, waar hij, telkens als hij op een nieuwe plek is geweest, een stipje plakt. Een dotje. Sinds Mart en ik wat ouder zijn, reizen we best veel met onze familie. Nu is het perfecte moment om dat samen te doen. Iedereen van de familie geniet er heel erg van. De reizen die ik heb gemaakt, de dingen die ik heb gezien zal ik niet snel meer vergeten. Ik ben al op best wat plaatsen geweest – er staan heel wat dotjes op mijn kaart. Nu was Mart jarig gisteren. En nadat ik deze foto maakte, bedacht ik: op zijn levenskaartje staan ook al heel wat dotjes. Volwassen dotjes, die altijd heel ver weg leken. Dingen die we ooit zouden gaan doen, die ooit zouden gebeuren. ‘Ooit’ blijkt in sommige gevallen ‘nu’ te zijn geworden. Eerste rijles. Dot. Eindexamenjaar. Dot. Serieus moeten gaan nadenken over je studiekeuze, je eerste pak kopen, bijna je vader voorbij groeien. Dot, dot, dot. Natuurlijk is hij nog steeds dezelfde broer. De broer die me helpt spelletjes op mijn grafische rekenmachine te zetten. Die af en toe zonder klagen mijn geklaag aanhoort. Die naar me knipoogt als ik hem op school tegenkom, die me achterop zijn scooter meeneemt. En dat vind ik heel fijn. Lieve Mart, gefeliciteerd. En succes met stippen.

#62 CAPTURED

IMG_7369

Het zijn vaak grote gebeurtenissen waar je naar uitkijkt. Een vakantie, groot feest. De uitvoeringsweek van het schooltoneel, zeilkamp. Maar het zijn de kleine dingen die ik het leukst vind om te onthouden. Van vroeger weet ik bijvoorbeeld nog hoe fijn ik het vond om in slaap te vallen bij het geluid van de stofzuiger beneden. Of wat voor geluid de grasmaaier maakte wanneer er een dennenappel in terecht kwam, en hoe het na het maaien zo heerlijk rook naar gras.

Het zijn die kleine dingen die me het gevoel van een bepaalde tijd terug kunnen geven. En al helemaal wanneer ik ze heb vastgelegd. Ik heb er denk ik al een hoop gehad. De gedimde dashboardlichtjes tijdens nachtelijke autoritjes naar Zuid-Frankrijk. De eerste fietstocht van het jaar waarbij de winterjassen over de sturen gedrapeerd zijn. Een lieveheersbeestje dat bijna over het hoofd was gezien, mooie lichtval tijdens een natuurkunde les, de eerste pepernoten van het jaar.

Vandaag werd het tijd om iets nieuws vast te leggen, namelijk het kijken van de serie New Girl samen met mijn broer Mart. In Amerika begon het, al snel werd het een kleine verslaving. (Vooral omdat de afleveringen maar zo kort duren. ‘Oké, nog eentje dan.’) Nu we weer thuis zijn, zien we elkaar een stuk minder dan wanneer we samen een kamer deelden op vakantie. Hij ging naar Frankrijk en is de hort op met vrienden, ik zie mijn vriendinnen ook weer en ga volgende week zeilen. Maar tussen de bedrijven door is er tijd om op zijn perfect opgemaakte bed neer te ploffen, een mini Magnum te eten en samen te lachen om New Girl. (Ze zeggen dat meisjes netter zijn dan jongens… Bij ons is dat niet helemaal het geval – het lijkt wel een hotelbed, met opgeschudde kussens en een teruggeslagen deken. Ook zeker iets wat ik me nog lang zal herinneren) Om na afloop te zeggen: ‘Oké, nog eentje dan.’

#244 SWEET SIXTEEN

Er zijn een hoop dingen die plots mogen als je zestien bent. Sommigen zijn alleen handig als je op het platteland woont. Je mag namelijk tractor rijden, indien je het daarvoor bestemde rijbewijs hebt gehaald. Wel jammer als je van plan was om in zo’n gevaarte naar school te rijden, dat is sinds drie dagen verboden. Als je toevallig een zweefvliegtuig in de tuin hebt staan mag je ook blij zijn dat je zestien bent geworden. Hiervoor mag je voortaan een brevet halen. Ten slotte mag je een testament aanmaken en trouwen als je zwanger bent. Voor het eerste is het nog wel heel vroeg, en het tweede zal mijn broer hopelijk nooit overkomen. Voor alcohol en scooters komt hij wel in aanmerking (alleen niet tegelijk). Na het einde van een gezellige avond lag de cadeautafel dus vol met geld voor benzine, een meter bier en jerrycans met een lintje eromheen.

#177 HE CAN STILL DO IT

Zonder Mart als broer was ik een behoorlijk watje geweest, denk ik. Bomen klimmen bijvoorbeeld, was niet echt mijn ding. Veel te hoog, eng en gevaarlijk. Mart daarentegen deelde bomen niet op in soorten, maar in ‘beklimbaar’ of ‘onbeklimbaar’. Als hij het kon moest ik het ook kunnen, dus klom ik meestal toch maar achter hem aan, al deed ik het wat langzamer en ging ik minder hoog. En zo zijn er nog veel meer dingen te noemen. Als ik skivakantie zeg weet je waarschijnlijk genoeg. Na dag één had ik het helemaal gezien met skiën, maar aan het eind van de vakantie daalde ik zonder te vallen een piste af, met dank aan Mart. Hij kent nog steeds geen angst, heeft alles zo onder de knie en is eigenlijk nog net zo’n aap als vroeger. Niet dat hij nog steeds in straatnaambordjes klimt om iemand uit te zwaaien. Maar, zo bleek vandaag, hij kan het vast nog wel.

#24 PWW #2, HE’S ALSO IN IT

Voor de eindopdracht van fotografielessen op mijn school moet ik drie mensen portretteren. Als één van die mensen koos ik Mart, mijn broer (hij plakt wel goed op foto’s). Vandaag gingen we samen aan de slag. En het is nog best moeilijk zeg! Je moet a) weten wat je zelf wilt b) dit onder woorden weten te brengen en c) zorgen dat je model het ook nog doet en zich niet ongemakkelijk voelt! Nou is Mart de moeilijkste niet, en ken ik hem natuurlijk goed, dus kwamen we uiteindelijk tot drie goede foto’s. Deze hierboven is het niet geworden, maar alleen omdat hij niet binnen de opdracht past. Ik vind ‘m wel mooi namelijk. Eigenlijk past de foto hier ook niet echt, omdat het niets met mijn mini-projectje te maken heeft. Of misschien wel… Hij heeft ook testweek.