Boot

#220 SUNSET/STORM

IMG_6471

Het was zondagmiddag, iets na tweeën. Twee koffers, een dekbed, een slaapzak en twee paar regenlaarzen werden in de kofferbak van de auto geduwd. Twee enthousiaste kinders op de achterbank, twee ouders voorin. Lange, rechte wegen. Een hoop windmolens, een hoop schapen. Bij de derde koe links. Na een jaar keerden Merel en ik terug naar Friesland.

We waren vroeg, maar dat was ook de bedoeling. Onder het genot van een muziekje pakten we onze spullen uit. Ik legde alles op nette stapeltjes in de kast, nog niet wetend dat ik die avond al, tijdens mijn zoektocht naar ‘die ene grijze trui’, alles overhoop zou gaan gooien.

(‘Die ene grijze trui’ die ik thuis in de kast had laten liggen, overigens. Duurde wel even voor ik daar achter kwam.)

Na een klein uurtje was de bende van ellende compleet. Dat wil zeggen: de meisjes met wie ik vorig jaar boot & bed heb gedeeld. (Nee, oké, boot & kamer. Maar dat klinkt minder leuk.) We wachtten in spanning af wie onze vijfde roomie zou zijn en vulden de tijd met ‘wat als’-scenario’s. Het juiste zat er niet tussen. (‘Wat als onze nieuwe kamergenoot een enorme lieverd blijkt te zijn?’) De vier meiden van kamer vier werden de vijf meiden van kamer twee.

In een jaar kan veel gebeuren, dus we hadden elkaar een hele hoop te vertellen. Het gesprek begon op de kamer, zette zich voort tijdens het eten en op de boot, toen we ’s avonds nog even het water op gingen. We ontmoetten onze instructeur voor de week, en ook hij leek heel relaxed. Wisten wij veel.

(Grapje.)

Er waaide een behoorlijke wind. Voor ons scheen de zon, achter ons pakten dikke onweerswolken zich samen. Eenmaal terug aan wal was de lucht donkergrijs. Terwijl we proostten op een mooie zeilweek brak de hemel open.

Ik voelde me heel snel weer thuis. Daar waar het ruikt naar zelfgemaakte soep en natte zeilpakken. Waar het geluid van rammelend bestek de eetzaal vult wanneer er op de tafels geslagen wordt, op het ritme van de luidkeels gezongen liedjes. Ergens in Fries weiland, waar alles altijd is zoals het was.

#209 HEAT

DSC00415

Tijdens zomers in Dubai leef je van airco naar airco. Warmte is fijn, temperaturen boven de veertig graden niet – dat is hitte. Verzengende hitte die, in combinatie met de felle zonnestralen, ervoor zorgt dat je een ei kan bakken op een motorkap en dat je het liefst zo snel mogelijk weer naar binnen wilt. Hoe stralend blauw de lucht ook is.

Die hitte hing niet alleen in de lucht, zo bleek vandaag. We gingen zwemmen in de zee. Het was nog vroeg, de zon had nog niet de kans gehad om alles te beschijnen met haar warme stralen. Ik liep het water in, voorzichtig, verwachtend dat mijn tenen zouden terugschrikken van de kou. Dat was niet het geval. Het water was niet koud. Het water was niet lauw. Het was warm – alsof je in een pas volgelopen bad stapte. Je kon nog niet zinken al wilde je het graag, zo zout was het water. Ik kon op mijn rug in de zee drijven, alsof ik op een luchtbedje lag, zonder daadwerkelijk een luchtbedje nodig te hebben. Met mijn hoofd achterover hoorde ik de onderstroom en het tikkelen van de schelpen. Dat geluid, daar wil ik wel een cd’tje vol van.

(Dit hierboven is niet de zee, overigens. Het is een fontein. Daar vaart inderdaad een bootje in. Want dit is Dubai en daar kan dat. Het verbaast me niet eens meer, dat zegt genoeg, toch?)

ROW YOUR BOAT

IMG_8342

Ik ben alweer bijna een week thuis, maar heb nog genoeg foto’s die ik met jullie wil delen. Ik heb in Curaçao namelijk een hoop gefotografeerd. Het internet liet echter wat te wensen over, waardoor ik niet alles heb kunnen plaatsen hier.

Op Curaçao zijn overal kleine bootjes te vinden. In de zee, op havens, het strand, of zelfs langs de weg. Vissersbootjes, roeibootjes en bootjes die eruit zien alsof ze al een hele tijd niet meer gevaren hebben. Sommige zien eruit alsof ze al eens (of vaker) gezonken zijn in de helderblauwe zee.

IMG_8349 IMG_8356 IMG_8358 IMG_8364