Toneel

IK HEB WEER EENS WAT TE VERTELLEN

9R7A3603

Daar ben ik weer, na wat officieel gezien de eerste week van mijn zomervakantie was. Vorige week zat ik nog niet volledig in de vakantiemodus. Regelmatig had ik het gevoel dat ik nog van alles moest doen, terwijl dat helemaal niet het geval was. (Op één enkel dingetje na. Maar daarover zo meer.) Het is een kwestie van wennen, denk ik; zoals ik na een vakantie weer op gang moet komen op school, moet ik na een schooljaar ook even ‘afkicken’.

9R7A3576

De week begon samen met Lizzy, die jullie misschien kennen van mijn foto’s en verhalen over het schooltoneel. Afgelopen schooljaar speelden we voor het eerst samen in een stuk. Zo hebben we elkaar veel beter leren kennen en inmiddels kan ik zeggen dat ik er een goede vriendin bij heb. Tijdens een repetitie ontstond het plan om samen naar de Parade te gaan. Voor wie er niet mee bekend is: de Parade is een theaterfestival dat dit jaar voor de vijfentwintigste keer plaatsvindt. Het reist in de zomer langs Den Haag, Rotterdam, Amsterdam en Utrecht. In die laatste stad waren Lizzy en ik maandagavond. Het was voor ons allebei de eerste keer, maar zeker voor herhaling vatbaar. Alle voorstellingen vonden plaats in tenten, waardoor telkens een speciale sfeer ontstond. Zo was er een tent behoorlijk klein, waardoor je heel dichtbij de acteurs zat. Een andere was rond en heel hoog, waardoor er van alles boven en achter je gebeurde.

We zagen drie voorstellingen die avond en ik kan ze eigenlijk alle drie aanraden: ‘Shadows in the Cloud’ (cool & grappig), ‘Idiotorisch gestoord’ (absurd & grappig) en ‘Hallo Zomergast!’ (prettige chaos & fijne muziek). Mocht je ook willen gaan: de Parade staat tot en met 2 augustus in Utrecht, en daarna van 7 tot en met 23 augustus in Amsterdam.

9R7A3560

Hoewel ik ‘tiener’ een stom woord vind, was ik deze week blij dat ik er één was. Ik kon als tiener namelijk voor 33 euro drie dagen door Nederland toeren. Met al die tripjes naar Amsterdam en Utrecht kwam dat heel goed uit. Ik voelde me wel een behoorlijke sukkel toen ik online kaartjes besteld had die al verlopen waren, waardoor ik zo’n irritant servicenummer moest bellen om dat recht te zetten. De mevrouw aan de lijn was niet bepaald in een opperbest humeur. Het leek haar doel om aan mij duidelijk te maken dat ik inderdaad een behoorlijke sukkel was. Toen kon ik het weer niet laten te zeggen dat ik het vreemd vond dat er kaartjes werden aangeboden die niet meer geldig waren. Voor haar humeur werkte het niet erg bevorderend, maar ik kreeg wel mijn geld terug.

Eenmaal met Lizzy in de trein bleek trouwens na drie minuten al dat zij precies hetzelfde meegemaakt had, inclusief het gesprek met (waarschijnlijk dezelfde) vrouw van de servicebalie. We waren nog maar net onderweg en hadden al enorm de slappe lach. Dat beloofde veel goeds voor de rest van het weekend.

(Ik schrijf weekend, maar het was helemaal geen weekend. Als je niet meer weet welke dag het is, nou dan is het echt vakantie.)

9R7A3558

Die belofte werd waargemaakt. We crosten op de fiets Amsterdam door, genoten dinsdag van het heerlijke weer en kletsten tot diep in de nacht. We besloten dat dit maar het begin van een Paradetraditie moest worden.

9R7A3589

Verder sprak ik nog met vriendin Ilme af om bij te kletsen en vierde ik het begin van de vakantie met allemaal lieve mensen.

9R7A3583

Er was nog één hobbeltje dat genomen moest worden voordat ik echt van al mijn verplichtingen verlost was. Donderdag stond namelijk mijn praktijkexamen gepland. Voor mijn gevoel had ik tijdens de lessen zo’n beetje elke mogelijke examenroute gereden. Toch kreeg ik die dag een andere route voorgeschoteld – dat zal je altijd zien. Ik had geen idee waar ik me bevond en niets kwam me bekend voor. Maar het was gelukkig rustig op de weg, en ik werd niet over hectische verkeerspleinen of onoverzichtelijke kruisingen gestuurd.

Toen ik voor mijn gevoel pas tien minuten gereden had, werd mij gevraagd de navigatie in te stellen richting het CBR. Op de snelweg haalde ik even wat vrachtwagens in, waarna ik de afslag nam. Vanaf daar kende ik de route maar al te goed en wist ik dus ook waar de eventuele moeilijkheden nog zaten. Dat was het moment waarop ik dacht: misschien ga ik gewoon in één keer slagen! Ik had me daar niet per se op ingesteld, omdat ik niet wist in hoeverre ik mijn zenuwen in bedwang zou kunnen houden. Maar voor mijn gevoel was alles goed gegaan, dus zou het zomaar kunnen lukken.

En het lukte. De examinator vertelde me zuinigjes dat het ‘voldoende’ was. Ik daarentegen was redelijk euforisch en er viel een behoorlijke last van mijn schouders. Donderdag kan ik als het goed is mijn rijbewijs ophalen en dan kan ik lekker kilometers gaan maken.

9R7A3326

En zoals beloofd: nog wat foto’s van het Holifeest op mijn school. Een paar dagen geleden deelde ik al de aftermovie. Ik was in eerste instantie aanwezig om die te maken, maar kon het natuurlijk niet laten ook wat foto’s te schieten. Het was ondanks het slechte weer een hele leuke middag en avond. De feestcommissie bestond uit allemaal mensen uit mijn lichting, net als de mensen die op de dag zelf kwamen helpen, dus dat was heel gezellig.  De dag erna kon ik met wattenstaafjes het gekleurde poeder van mijn camera poetsen, maar het was het waard.

In verband met privacy wil ik niet alle foto’s zomaar op mijn blog gooien, zonder toestemming van de gefotografeerden in kwestie. Er zijn er dus niet zo veel die ik hier kan plaatsen. Voor onderstaande mensen maak ik graag een uitzondering, omdat ik weet dat ze het waarschijnlijk wel prima vinden.

9R7A32959R7A33379R7A3344 9R7A3400

En dan ben ik wel weer uitverteld, denk ik zo.

9R7A3591

NIETS OM AAN TE DENKEN

Collages3

Het was weer even stil hier – ik moest vorige week mijn stem ergens anders laten horen. Mijn eigen stem, andermans woorden.

Er is geen aandacht meer voor grote lijnen. Het betreft nu details, die onze regisseuse telkens opschrijft in een turquoise notitieboekje. Het was ooit slechts gevuld met horizontale strepen, nu staan er duizenden letters die samen ideeën en aandachtspunten vormen. We volgen de lijst: een verwarrende blik, een verkeerd geplaatste pas, een handgebaar dat meer aandacht trekt dan het zou moeten doen. Het zijn zaken die op zichzelf niemand zullen opvallen. Echter, samen maken ze een verschil.

We verkennen de ruimte en wennen aan het fellere licht. Het toneel verandert langzaam in een kleedkamer. Er staan wat tafels en stoelen die stiekem uit het biologielokaal komen. De spiegels die erop staan worden omringd door delen van scripts, toitjes, grimespullen en allerhande prullaria.

Door een verlaten school loop ik naar het laatste verlichte lokaal. Morgen zullen hier weer brugklassers razen. Nu sluit ik de ramen en doof ik het licht.

Toneel 20151

De avond van de première, mijn hoofd is leeg. Het is iets wat ik regelmatig wens – dat ik eens een moment nergens aan zou kunnen denken. Juist nu komt die wens uit. Soms herinner ik me een enkele zin of handeling, die in een flits voorbij komt. Het biedt me geen houvast, omdat ik ze niet kan combineren tot een lopend geheel, zoals ik dat straks wel hoop te kunnen. We eten (of eten niet). Ik probeer mijn rode wangen weg te poederen, maar tevergeefs. Ieder bereidt zich voor. Sommigen lezen hun teksten. Ik durf niet meer naar mijn script te kijken, bang voor alle woorden die ik ben vergeten.

We doen nog een concentratie-oefening, waardoor je er van iedereen achterkomt wat zijn lievelingsdier is en wat zijn vader voor werk doet. Het werkt, ik vind mijn rust.

En dan is het ieder voor zich, alleen met de stilte of drukte in zijn hoofd. We worden omringd door duisternis, afgebakend door de zwarte vierkante vloer. Een zachte gloed beschijnt ons van onderen. Het warme licht strijkt langs mijn koude armen, waarop haren recht overeind staan. Alles in mij staat op spanning. Nog drie minuten.

Een laatste woord. We moeten genieten, vooral alles loslaten en de vrijheid nemen elkaar te verassen. (De nodige grappen worden gemaakt: ‘Zullen we gewoon iets heel anders spelen. Of de hele rolverdeling omgooien.’) We roepen heel hard ‘HOER’ bij wijze van een yell, want dat bekt lekker. Dan is het tijd.

Toneel 2015

De deuren gaan open. Het publiek zoekt een plaats in de zaal, wij hebben de onze op het toneel al ingenomen. Beide avonden verwacht ik vrienden en familie. Ik zoek hen en zij zoeken mij. Onze ogen zullen elkaar onvermijdelijk kruisen. Zij lachen en ik lach terug, maar dat valt niet op. Ik lach de hele tijd al, net als mijn tegenspelers. Mijn lip begint te trillen –  achteraf heb ik vernomen dat daar niets van te zien was.

Het lukt me alles los te laten. Al doende vallen de stukjes op zijn plaats. Als vanzelf weet ik waar ik moet zijn en wat ik moet zeggen. Spelen maakt plaats voor zijn, ik sta midden in het verhaal. En dan is er dat gevoel. Dat gevoel dat ik al eerder ervoer maar waar ik op dit moment pas van kan genieten: er is niets om aan te denken. Nu is alles wat er is.

Processed with VSCOcam with f2 preset

(En ziehier de reden dat ik normaliter de foto’s maak en er zelf niet op sta.)

Wij, vrienden!

Wij zijn rijker dan de zeeën diep.

Wij hebben alles wat er is.

Wij hebben — luister goed! — elkaar!

– uit ‘De Jossen’, Tom Lanoye (2004)

DIT WAS MIJN WEEKEND

9R7A0304Weekendmake-up

Het begin van mijn zaterdag is in drie woorden te omschrijven: school, school, school. Zo vlak na de testweek is er nog geen sprake van bulten huiswerk. Maar wanneer ik daadwerkelijk alles wil maken wat er wordt opgegeven (en dat neem ik me meestal wel voor, aan het begin van een nieuwe periode), ben ik toch twee uur bezig.

9R7A0314Weekendjurkje

’s Middags was ik in de stad te vinden, onder de terrasverwarming van een café op de Markt. Ik had afgesproken met een vriend die ik al even niet meer gezien had. Fijn dus om weer bij te kunnen kletsen. Hij is zo iemand waarmee ik nooit uitgepraat zal zijn. We hebben bijna drie uur op het terras gezeten en nog had ik het idee dat we elkaar een hoop te vertellen hadden. Maar dat is dan een goede reden om snel weer af te spreken.

9R7A0321Weekendactiviteit

De zaterdagavond besteedde ik heel avontuurlijk op de bank. Ik had wel iets leuks te doen, namelijk het monteren van beelden die ik de dag daarvoor gemaakt had. Eerder vertelde ik al dat het mij voor mijn filmproject belangrijk leek, om mijn hoofdvraag (‘Wat maakt ons tot wie we zijn?’) aan een heleboel mensen te stellen. De puberteit is een fase waarin je over deze vraag (bewust of onbewust) steeds meer na gaat denken. Daarom besloot ik verschillende klassen van mijn eigen middelbare school te interviewen.

Eerder ging ik al langs in een vierde klas, vrijdag was de brugklas aan de beurt. Naast dat ik merkte dat ze behoorlijk overvallen werden door deze vraag, zo vlak voor het weekend, vond ik ook dat ze met hele verassende antwoorden kwamen. Brugklassers zijn meestal nog onbevangen, ze zeggen wat ze denken en dat is in zo’n interview heel leuk. Met het monteren van de beelden was ik wel een avondje bezig, maar dat was, door het materiaal waar ik mee werkte, helemaal niet erg.

9R7A0311

Mijn – inmiddels enigszins gehavende – script

Zondag was een drukke dag, die gelukkig nog enigszins rustig begon. Ik kon lekker uitslapen – zoals dat eigenlijk iedere zondag zou moeten zijn. Om twaalf uur ging ik ergens heen waar eigenlijk niemand op zondag wil zijn, namelijk school. Het was om een goede reden, dat wel: de hele middag vonden er repetities plaats voor het schooltoneel. Meestal zijn die op dinsdagmiddag, maar naarmate de uitvoeringsdata dichterbij komen, is er af en toe ook een zondag ingepland.

Dat betekent vijf uur repeteren – klinkt heel lang, maar het is zo voorbij. We deden één of andere opwarming die enorm op mijn lachspieren werkte en gingen vervolgens aan de slag met verschillende scènes.

9R7A0317

En het awesome hoesje waar het in zit

Het stuk gaat over een groep mensen die elkaar al heel lang kennen. Het is een hechte groep, waarin iedereen het idee heeft alles van elkaar te weten. Alles loopt volgens een vast stramien. Echter, wanneer er eens iets anders loopt dan gewoonlijk, donderen alle verhoudingen in elkaar. Er wordt van alles opgebiecht en dit zorgt voor veel spanning. Ondertussen probeert de groep richting de buitenwereld de schijn op te houden. Ook eisen alle individuen zo nu en dan de aandacht op – ondanks de heftige gebeurtenissen hebben ze toch nog behoefte aan hun momentje in de spotlights.

Na een lunch met de hele groep was het tijd voor een doorloop – voor het eerst kwamen alle scènes die we tot nu toe gerepeteerd hebben, samen en lieten we het zien aan de andere groep. (Er zijn twee groepen die ieder een eigen stuk gaan spelen.) Voor mij is dat altijd een moment om naar uit te kijken. Enerzijds omdat ik altijd heel benieuwd ben naar het stuk van de andere groep, anderzijds… omdat het gewoon leuk is. Spannend, ook wel – je hebt opeens publiek, na twee maanden tegen een muur aangepraat te hebben. Ook is het inspannender dan een gewone repetitie, omdat je niet even een momentje voor je uit kan staren, tussen scènes door. Iedereen is tijdens het hele stuk op, dus moet je er constant bij zijn. Ook al heb je geen tekst, het is toch belangrijk te reageren op je medespelers. Al is het maar met een heel klein knikje of een geërgerde blik.

IMG_0868

Vanuit school ging ik vlug naar huis, om vervolgens door te gaan naar het Parktheater in Eindhoven. Om zes uur begon daar de uitvoering van Flexx’n, de dansschool waar mijn vriendin Carmen ook danst. Het was niet de eerst keer dat ik erbij was, maar ik ben telkens weer onder de indruk. Het ziet er altijd zo strak en snel uit – soms betrapte ik mezelf erop dat ik met open mond zat te kijken. Er was ook een groepje met kinderen, die allemaal niet ouder dan 5 geweest kunnen zijn. Er was er één met een superman-shirt, een ander had een zwart tutuutje aan. En dan stonden ze daar een beetje te zwaaien en te springen en gewoon schattig te zijn. Ik smolt, dat begrijp je.

Zo werd het het half tien en had niemand nog echt avondeten gehad. De show was afgelopen en iedereen had honger – McDonalds was de oplossing. En zo zat ik op zondagavond, tien uur, kipnuggets te eten. Moet kunnen. Om kwart voor elf was ik thuis en toen moest ik natuurlijk nog van alles doen. Spullen opruimen, spullen klaarleggen – ’s ochtends ben ik niet tot dat soort dingen in staat. En zo was het al lang maandag toen ik mijn ogen sloot.

Een fijne week gewenst!

#82 CHAOS

Schermafbeelding 2014-03-23 om 21.09.15

Ik denk dat het voor iedereen een korte nacht geweest was. Niet hebben kunnen slapen vanwege enthousiaste drukte of überhaupt pas om vijf uur je bed in gedoken na een dolle avond stappen. Dat verschilde per persoon. Maar iedereen was moe.Toch was ik om twaalf uur weer present op school. Niet meer om te spelen, helaas. Nee, vandaag gingen we het toneeljaar afronden met een evaluatie en een laatste gezamenlijke lunch. Maar eerst, niet geheel overbodig: opruimen.

Dit protestdoek hing er nog van de vorige avond. Het opschrift was pijnlijk kloppend. Wat een puinhoop. Ten eerste: spullen overal. Hoeden, tassen, kleding, schoenen en sieraden. Lampen, kabels, steigers en microfoons. Stoelen en tafels op hopen in de gang. En natuurlijk – daar zijn ze weer – hoopjes gesmolten raketijs. De andere groep gebruikte van die schuimzoenen in hun stuk. Om de één of andere reden waren ze door het hele gebouw op de vloer te vinden.

(Ik gok iets met een achtervolging, schuim in haren, op gezichten… En op de vloer, dus.)

(Oh ja, nog een tip: mocht je er ooit een laten vallen: meteen opruimen. Anders worden ze helemaal hard en taai en… bah.)

We ruimden het klaslokaal weer in. We hadden er negen keer ons stukje gespeeld, en het was echt een beetje ‘ons’ lokaaltje geworden. We lieten nog een boodschap achter voor de wiskundedocent die het als zijn lokaal beschouwde, en trokken de deur achter ons dicht.

Vervolgens was er taart. Wel drie, zelfs. Iemand had er met slagroom ‘Fuck’ (taart 1) ‘you’ (taart 2) ‘!’ (taart 3) op gespoten. Niets persoonlijks – gewoon een flauwe inside-joke van onze toneelgroep. Zoals we er waarschijnlijk wel meer zullen maken, als we elkaar straks in de gangen tegenkomen. In deze week heb ik weer gemerkt hoe leuk ons clubje is. Ik zal het missen. Maar aan de andere kant zijn er zo veel redenen om te zeggen: ‘Volgend jaar weer.’

#81 FINAL

Schermafbeelding 2014-03-24 om 20.42.32

Als de eerste voorstelling de première heet, noem ik de laatste de finale. En die speelden we vandaag. Het werd de avond die we met de hele groep begonnen om gezamenlijk te eten. (‘Hé, maar jongens, we hebben helemaal geen tafels.’) In een kring, met pizzadozen op schoot. Ik maakte een hoop filmpjes, want we hadden genoeg tijd. We hoefden niets meer te oefenen of herhalen – vanavond gingen we alleen maar genieten. Ik wilde op mijn allerbest spelen, er was tenslotte geen volgende keer meer.

Het werd de avond waarop er tijdens de ijzige stilte die wij als spelers veroorzaakten, iemand in het publiek een boer liet. Wat ik eigenlijk heel grappig vond, maar dat kon ik natuurlijk niet laten merken op dat moment. Ik wist dat mijn vriendinnen in de zaal zaten terwijl ik ze niet eens kon zien. Maar ik hoorde hen zo hard lachen dat het al snel duidelijk was. Ook was het de avond van met je voet in een emmer water gaan staan, van het tiende paar nepwimpers opplakken (ik mag mezelf inmiddels een pro noemen. En dat na één week, die begon zonder enige wimper-ervaring). De avond van in de coulissen je lach inhouden, van dansen op het feest en de avond waarop ik wel tien keer dacht: ‘Oh ja, dit is de laatste keer.’ Maar het dan nog steeds niet helemaal beseffen.

 

 

#80 SECOND

IMG_9848

Avond nummer twee. De avond waarop het zaak was om nog een keer alles te geven. ‘Onthoud dat deze mensen het allemaal weer voor de eerste keer zien.’ Ik was eigenlijk helemaal niet meer zo zenuwachtig, maar dat vond ik niet voordelig. Zenuwen houden me scherp. We deden een opwarming met de hele groep, wat altijd gepaard gaat met veel geluid, gespring en gek gedoe. Dat je denkt: helemaal prima dat er niemand is die dit ziet. Toen het publiek binnen begon te druppelen voelde ik gelukkig toch die bekende kriebel in mijn buik. Ik zette mijn beste ‘jullie moesten eens weten-blik’ op. En daar gingen we weer.

Dit was ook de avond waarop mijn familie kwam kijken. Heel leuk natuurlijk, maar ik besloot om ze te negeren. Dat klinkt hard, ik weet het. Maar het leek me toch het beste, in verband met slappe lach en verpeste concentratie. Mijn strategie werkte – ik hield mijn gezicht in de plooi.

Ik merkte dat het steeds vloeiender liep allemaal. Iedereen had, op het toneel en achter de schermen, zijn eigen route. Scène spelen, aflopen, schoenen wisselen, haren doen, rekwisieten checken. Als je tijd over had nog even een raar dansje doen met je medespelers, en dan het toneel weer op. Tussen ons eigen stukje door hadden we ook steeds meer tijd, waardoor het mogelijk was om het stuk zelf telkens weer wat aan te passen. Kleine veranderingen in in timing, bewegingen, tekst of licht zorgden ervoor dat het steeds een beetje beter werd. Telkens weer konden we proberen onszelf te overtreffen.

De avond eindigde weer met een applaus en hele lieve reacties (en met het zingen van lang-zal-hij-leven, maar dat even terzijde). Eenmaal thuis kuste ik nog eens met mijn lippen op een papiertje, legde ik mijn wimpers erboven te rusten om vervolgens zelf ook heerlijk mijn bed in te duiken.

VIDEO: TONEEL 2014

Het is zondagavond. Precies en week geleden was ik op school, druk met de voorbereidingen voor de komende toneelweek. En wát voor een week. Jee, wat was dit leuk. Gewoon, alles. De mensen, de muziek, het publiek, het applaus, de domme dingen waar we om hebben gelachen. Het feest op zaterdagavond en zelfs het opruimen vandaag. En nu ben ik thuis en is het afgelopen voor dit jaar. Meh. Ik baal ervan en zou het liefst morgenavond weer spelen. En ik wil al helemaal niet denken aan al het schoolwerk dat ik de afgelopen week genegeerd heb… (Oeps.) Wat is er op dit moment dan fijner dan het monteren van het behind the scenes filmpje dat ik deze week maakte? Hope you like it!

#79 FIRST

Schermafbeelding 2014-03-22 om 00.31.29

Het publiek stroomde langzaam binnen. Ze kletsten, zochten een plekje. Bekeken de zaal. Bekeken ons. ‘Ons’ betekent hier twintig leerlingen die deelnemen aan het schooltoneel. Die zich hebben opgesteld voor het raamkozijn. Ze lachen. Omdat ze weten wat het publiek te wachten staat. En vooral ook omdat  het publiek dat zelf nog niet weet.

Ik ben één van die leerlingen. De zaallichten doven, in mijn hoofd tel ik tot tien. Dan begin ik te lopen, heel langzaam. (Deels omdat dat moet, deels omdat ik als de dood ben om te vallen door de hoge hakken die ik draag.) Midden op het toneel blijf ik staan. Ik wacht. Kijk nog een keer veelbetekenend de zaal in. En ik begin.

‘Kijk.’

Dat was mijn eerste zin. ‘Kijk.’ Wat er volgt, is een stuk genaamd ‘Het moest maar eens gezegd worden’. En dat geeft eigenlijk behoorlijk goed weer wat er constant in gebeurt. Er worden dingen gezegd over zaken uit de maatschappij. Zaken waar wij het niet mee eens zijn. We komen in opstand tegen de volwassenen. Vervolgens nemen we hen mee naar het heden, het verleden en de toekomst om hen drie lessen te leren.

Onder het mom ‘het is ons feestje’, laten we het publiek zich constant verplaatsen, van lokaal naar lokaal. (Om diezelfde reden is de school gehuld in rook, liggen de gangen vol met tafels en stoelen en hangen er spandoeken voor de deuren.) Als de zoemer gaat is de les afgelopen en mogen de mensen even pauze houden. Of buitenspelen, als het weer het toelaat.

In die tijd moeten wij als een malle ons lokaal terugbrengen naar de originele staat. Dat houdt in: waterijsjes van de vloer halen, al het gesmolten ijs opdweilen, tientallen euro-biljetten bijeen rapen, de lippenstift van je mond (en soms neus) afboenen en zorgen dat je je eigen props weer bij elkaar hebt voor wanneer de volgende ‘klas’ komt. Ondertussen worden er dingen gezegd als ‘Ik ben een heel stuk vergeten te zeggen!’, ‘Oh god, dat was leraar X net, hij keek me heel raar aan!’ ‘Wie heeft mijn hakken kwijtgemaakt?’ ‘

‘Sssht, ze komen eraan!’

En dan gingen we weer. Drie keer op een avond, plus een gezamenlijke begin- en eindscène. Vanavond was de première, voor een uitverkochte zaal. We schreeuwden, renden, dansten en gaven alles wat we hadden, twee uur lang. Tenslotte bevestigde het applaus mijn vermoedens: het was goed gegaan.

En ik had ervan genoten. Van de voorbereidingen, van het wachten met een zenuwkriebel in mijn buik, van het enthousiasme van de groep. Van het spelen zelf, natuurlijk. En zelfs van het feit dat ik absoluut niet kon slapen die nacht, vanwege de aanwezige adrenaline. Maar dat maakte me dus niets uit – het was om een goede reden.

#78 DRESS REHEARSAL

IMG_5256

Deze dag begon met een heuse transformatie. Of ja – deze toneeldag. Het deel daarvoor heb ik eigenlijk niet erg bewust meegemaakt – te moe. Terug naar die make-over – de nepwimpers in het bijzonder: het is niet zo moeilijk als beweerd wordt. Ik dacht dat ik er minstens een half uur mee bezig zou zijn, maar binnen tien minuutjes was het gefixt. Gewoon lekker veel lijm gebruiken, dan blijft het allemaal stevig zitten. En het maakt niet uit als je daarmee knoeit, het droogt toch transparant op. Wel uitkijken dat je je oog niet dichtplakt. Want ja, dat kan gebeuren, weet ik inmiddels.

Wat ik wel gemerkt heb – maar nog nooit van wie dan ook gehoord: wat krijg je een arrogante kop van die dingen! Jeetje, ik schrok af en toe echt van mezelf. Eén opgetrokken wenkbrauw was al genoeg om met mijn blik te kunnen doden. En in combinatie met een kort, omhoog kruipend rokje op de fiets zag ik eruit alsof ik ook nog aan het werk moest ná de voorstelling.

Eenmaal op school aangekomen werden de laatste wijzigingen doorgevoerd, en was het vervolgens tijd voor de generale. Compleet met make-up, hoge hakken en glitterjurk – het was net echt. En het  ging goed, in tegenstelling tot wat ik eigenlijk verwachtte. Ons stuk steekt logistiek gezien nogal ingewikkeld in elkaar, namelijk.

Ik ging één keer onderuit. Maar dan ook letterlijk. Vandaar mijn volgende advies voor jullie: bestrooi nooit een linoleum vloer met briefgeld. Je zal erover uitglijden – of dat geld nou echt of nep is.

(Nep, in ons geval. Maar wel redelijk realistisch geprint, wat even later illegaal bleek te zijn.)

Ook zag ik de stukken van de andere twee groepen. Fijn was dat: even zitten en alles over me heen laten komen. Gewoon kijken wat er zou gebeuren in plaats van al drie stappen vooruit te moeten denken. Voor één keer publiek zijn in plaats van speler. Ik heb gelachen, en wat ik zag veraste me – op een hele positieve manier. Het was allemaal goed, allemaal leuk, en allemaal totaal verschillend.

Toen was het opruimen. Afschminken. En naar bed.

En dan morgen echt.