Over mijn blog

STADS

De fietsenmaker had geen pinapparaat en ik had geen fiets, dus liep ik afgelopen woensdag naar de ING-bank op de Nachtegaalstraat. Ietwat onwennig trok ik mijn briefjes uit de muur – wie doet er tegenwoordig nog aan pinnen? Op de terugweg sloeg ik een straat te vroeg rechtsaf. Wanneer je leeft zonder richtingsgevoel, ontdek je vanzelf dat dit je op verrassende plekken kan brengen. Ook nu ging ik er maar gewoon in mee.

Mijn misser bracht me in een knusse wijk, met smalle straten en lage rijtjeshuizen van rood baksteen. Er middenin stond een basisschool, die in Utrecht altijd aangekondigd worden met een reeks afwisselend rode en gele paaltjes. Er was geen sprake van een plein, dus de smalle stoepen stonden vol ouders die hannesten met fietszitjes en felgekleurde rugzakken. Er tussendoor schoten oudere kinderen, haastig op weg naar hun vrije woensdagmiddag.

Het was een herkenbaar tafereel, maar toch bestond er een groot contrast met mijn eigen ervaringen. Mijn basisschool stond op een groot terrein vlakbij een bos. Er waren struiken om je in te verstoppen, wortels om over te struikelen. Bomen om in te klimmen en weer uit te flikkeren. Er was zand en gras, er waren dorre bladeren en ontelbaar veel dennenappels. Onderweg kwam ik niet één stoplicht tegen.

(Het ene stoplicht dat het dorp telde, lag niet op mijn route.)

Ik probeer me voor te stellen hoe het is om in een stenen stad op te groeien. Leren fietsen tussen de gele bussen, die zelfs voor jou geen genade kennen; jij en je net-iets-te-grote-mensen-gazelle worden zonder pardon van de baan af getoeterd. Elke winkel is om de hoek, het park is je achtertuin. De bewakers van de coffeeshops werpen je vriendelijke knikjes toe terwijl je langs hen huppelt, broodtrommel in de hand. Op weg naar school kom je soms een plas braaksel tegen, waar je dan gedecideerd omheen loopt. In de Albert Heijn sluit je geregeld aan achter een stel twintigers in joggingbroek, op slippers. Zonder blikken of blozen rekenen ze twintig kratten bier af, samen met een lopende band aan chips. Je kijkt niet op of om van mensen zonder shirt, met groen haar, op blote voeten. Als vanzelfsprekend begrijp je welke straten te mijden. Het lukt je zwervers af te wimpelen, zonder schuldgevoel. Je weet al hoe wiet ruikt. Wat die slagroompatronen op jouw stoep doen.

Zo ben je achttien en heb je alles al eens gezien. Ik vermoed dat het zo gaat, althans. Ik denk het gemerkt te hebben, de afgelopen twee jaar – wie er uit de stad kwam. Iets grotere mond, wat minder bang. Geen ruimte of tijd voor twijfel.

Rond de zomer vierde de processierups hoogtij in Brabant. Van de ene op de andere dag waren alle eiken op het schoolplein met een wit weefsel omsponnen. Bomen als buitenproportionele suikerspinnen, minus de roze kleurstof. ‘Absoluut niet aanraken’, zo spraken de A4-tjes, die tegen de stammen geniet waren. ‘Je krijgt dan bultjes en die jeuken gruwelijk.’

Zo is kent elke jeugd haar eigen waarschuwingen.

FANTASIE

Ik schrijf wat ik weet. Over mijn eigen gedachten, gebeurtenissen uit mijn leven. Ik krijg daar regelmatig vragen over – is dat niet eng, zo privé? Voor mij steekt het anders in elkaar. Want wat je ook van mijn stukjes vindt – ze zijn waar. Dat vind ik een fijn idee.

(Oké, laten we zeggen, voor tachtig procent waar. Ik gun mezelf enige artistieke vrijheid.)

Vorige week schreef ik een verhaal waar ik veel reacties op kreeg. (Je kan het hier lezen.) Was dat echt zo gegaan? Het leek wel fictie! Ik heb veel nagedacht over waar ‘m dat in zat. Uiteindelijk wist ik het: de personages. De ene was ik, de ander was Bas: een mij compleet onbekend gast die ik midden in de nacht tegenkwam. Hem durfde ik wel mijn verhaal in te slepen. Ik kwam hem vast niet meer tegen en hij zou het al helemaal nooit lezen.

(Er werd een kleine zoektocht gestart, maar vooralsnog geen enkel spoor.)

Dat is anders vaak een probleem. Ik ken genoeg grappige, gekke of interessante mensen over wie ik kan schrijven – maar dat is niet altijd aan mij. Het is niet aan mij hen te citeren, hen als personage neer te zetten om in mijn verhalen te figureren. Dus laat ik het, en blijven ze vaak naamloos op de achtergrond. De verhalen over andere mensen, over hun gevoelens, levens, gedachten, blijven zo onverteld.

In dat opzicht is het handiger gewoon alles te verzinnen.

Slechts de helft van wat ik schrijf, komt hier terecht. De rest verdwijnt in een map diep in mijn laptop, genaamd ‘hier mag je echt niet in kijken nee nee nee serieus maar echt niet doen’. Het bevat documenten vol onsamenhangende scenes,  fictieve stukken die ik waarschijnlijk nooit zal delen. Verhalen die spelen in een wereld zoals ik die voor me zie, met geen enkele verplichting naar de realiteit. Want dat vind ik dan privé: mijn fantasie. Mijn fantasie en de mensen, plaatsen, zinnen die eraan ontspringen.

Ergens is het raar, dat juist de verhalen die niet over mij gaan, zo persoonlijk voelen dat ik ze niemand ooit laat lezen. Verbeelding is een vreemd fenomeen, een mengeling van onbewuste gedachten, herinneringen, ideeën. Dat mensen daar iets van zullen gaan vinden, houdt me tegen. Met fictie valt het enige argument weg dat mij helpt wanneer ik twijfel over een verhaal: wat je er ook van vindt, zo is het nu eenmaal gegaan.

WHAT ARE YOU SEARCHING FOR?

f00002821

Pas geleden had ik het nog over wie mijn bezoekers nou eigenlijk zijn. (Dank voor de lieve reacties!) Vandaag houd ik me bezig met de vraag: hoe zijn jullie hier terecht gekomen? Sommige mensen kennen mij persoonlijk, anderen komen hier terecht via een andere blog. En dan is er nog een deel dat via Google op mijn blogje belandt. En laat het nou zo zijn dat de woorden waarop gezocht wordt, netjes op een rijtje staan in het behind the scenes gedeelte van mijn site. Helemaal bovenaan die lijst staat ‘picture this by milou’. Logisch dat je dan hier uitkomt. Maar sommige zoektermen verbazen me behoorlijk. Ik er hier al eerder een aantal met jullie gedeeld, maar er zitten nu weer nieuwe bij waar ik hard om heb moeten lachen.
scan0014

Iemand die  alvast even in de vakantiestemming wilde komen, denk ik. Binnenkort zou hij naar een Caribische strand gaan. (Of misschien toch een Caribisch strand?) Ik kan je een hoop vertellen over de bountystranden van Curaçao. Maar die geuren ga je vanachter je schermpje toch echt niet ervaren, lijkt me.

scan0014 kopie

Het is een ding nu, een legging als broek dragen, maar ik weet niet zo goed wat ik er van moet vinden. Ik zou er nog een rokje bij aantrekken.

scan0014 kopie 2

Bij het zien van sommige zoektermen, twijfel ik een beetje aan de Google-skills van de zoeker. ‘Eieren schilderen’, op zich niets raars. (Ook al is het nog lang geen Pasen. Maar hé, de eitjes liggen al wel in de winkel, dus moet kunnen.) En ik hoor diegene denken: ‘Ja, wat voor eitjes eigenlijk? En in welke kleur? En met welke patroontjes? Nou ja, van alles.’ Door die toevoeging ga je alles behalve je zoekresultaten verbeteren.scan0014 kopie 3

Met…? Had deze persoon geen tijd om zijn term af te typen? Achterop de fiets met…? Met wie? Ik denk dat we het nooit zullen weten.

scan0014 kopie 4

Ja, die kreeg ik eens bijna op mijn hoofd, tijdens mijn allereerste zeilweek.

scan0014 kopie 5

Deze persoon was al een tijd aan het zoeken. Naar foto’s, horend bij een project. Hij kwam een hoop tegen: projecten over heftige, zware onderwerpen. Hij was er klaar mee. Nog een laatste zoekpoging. Foto’s project – en nu iets positief. Ik voel me bijna vereerd dat hij bij mij terecht kwam.

scan0016

Ja.

scan0016 kopie

Anders dan de naam doet vermoeden, is het een suspensie.

scan0016 kopie 2

Lekker zappen op de bank. Ik kan me eigenlijk niet voorstellen hoe dit gelinkt is aan mijn blog. Flutweer, daar houd ik niet van. Dat klopt. De bank: prima plek om te vertoeven. Maar ‘lekker zappen’. Niet mijn ding. Er zijn maar weinig tv-programma’s die ik nog echt leuk vind, dus ik ga niet de hele avond heen en weer schakelen tussen zo veel pulp. Doe mij dan maar een film of serie.

scan0016 kopie 3

Misschien een circusartiest die Google raadpleegde voor ideeën voor een volgende act? Ikzelf ben nou niet echt lenig, en ook niet zo’n held als het om hoogtes gaat. Dus helaas kan ik hier niet bij helpen.

scan0016 kopie 4

Leer eerst mijn naam maar eens spellen.

scan0016 kopie 5

En dan klopt die naam, maar de rest van de zin niet.

scan0016 kopie 6

Dacht deze persoon dat Google zou weten wie de bezitter van dat adres dan is? ‘Mijn’ is natuurlijk een nogal subjectief begrip.

scan0016 kopie 8

Heb(ben) voetjegevrijd.

scan0016 kopie 10

Hier zet ik een groot vraagteken bij. Bedbaddoor, anyone?scan0016 kopie 11

Is Milou een plaats? Nu wordt het voor mij zelf tijd om te gaan Googlen. … Ja hoor, het ligt in Congo. Dus dan lijkt het me wel sterk dat daar sneeuw is gevallen. Momenteel is het er namelijk zo’n dertig graden.

Dat waren de opvallendste van de laatste tijd. Ik zou zeggen, wees creatief, misschien staat je zoekterm er de volgende keer bij!

#40 WHO ARE YOU?

IMG_4896

 

Laats kreeg ik van WordPress een berichtje: ‘Congratulations on the 2 year anniversary of your blog!’ Wauw, twee jaar alweer. Dat is best een tijd. Het is echt een hobby van me geworden, waar ik veel in kwijt kan. In die twee jaar is er veel veranderd. Over de tijd is mijn schrijfstijl veranderd, en mijn foto’s ook. (Thank God. Ik schaam me soms een beetje voor enkele foto’s die ik helemaal in het begin maakte.) Ook heb ik wat meer lezers gekregen, al is het nog steeds niet booming. Maar hé, daar doe ik het niet voor. In het begin had ik maar één lezer (en dat was mijn moeder) en toch deed ik het met plezier. Ik doe dit omdat het me uitdaagt en ik op deze manier creatief bezig kan zijn. Ik steek best wat energie in mijn blogje. Maar ik krijg er ook zoveel energie door terug.

‘Zou je het wel willen, meer bezoekers?’ werd mij vandaag gevraagd. Nou ja. Dat is niet echt een keuze, denk ik. Als ik absoluut niet zou willen, had ik maar een dagboek moeten kopen of zo. Dit is nou eenmaal hoe het internet werkt: iedereen kan alles zien. 

Maar soms vind ik het toch raar. Dat er überhaupt mensen zijn die dit alles wíllen lezen. (Al weet ik dat er ook mensen zijn die alleen maar naar de plaatjes kijken hoor. Geen probleem.) Mijn schrijfsels en foto’s zijn af en toe namelijk best vaag, en vaak behoorlijk willekeurig. Ik kan gerust 500 woorden tikken over een raadsel met negen stipjes, een biologieproefwerk of iets anders dat nou niet bepaald spannend te noemen is. Daarnaast ben ik vaak nogal sarcastisch, soms chagrijnig, soms inspiratieloos.  Wat ik hier plaats zijn de dingen die ik interessant vind – mooi of de moeite waard. Ik ben niet bang om soms behoorlijk persoonlijk te worden. Daar denk ik dan wel nog een keertje extra over na, hoor. Mijn criterium is: zolang ik een verhaal ook in het echt tegen iemand zou durven of willen vertellen, kan ik dat hier ook doen.

Maar eigenlijk is het wel een beetje oneerlijk. Jullie weten behoorlijk veel over mij, maar ik weet maar heel weinig van jullie. Kunnen jullie een keer een reactie achterlaten misschien? Een paar dagen geleden bijvoorbeeld, had ik opeens een bezoeker uit Rusland. Zit er iemand in Sotsji, misschien? Zo ja: hoe is het daar? Al gewapperd met regenboogvlaggen? (Ik had trouwens ook een bezoeker uit de Verenigde Staten. Maar dat is papa op zakenreis – dat weet ik dan weer wel.) Wie je ook bent, vanaf waar je mijn site ook bezoekt: ik ben benieuwd naar je. Jij weet waarschijnlijk: ik ben Milou. Maar wie ben jij?

En als je nou nog even terugkijkt naar de foto boven deze post, snap je misschien wat ik bedoel met ‘willekeurig’. Zie jij het verband tussen die foto en mijn verhaal? Ik niet, namelijk. 

.COM

scan0008

Misschien was het je helemaal niet opgevallen. Misschien bekijk je dit bericht via Bloglovin’, via een email of heb je het adres gewoon tussen je favorieten staan (hoi mam). Maar als je mijn website hebt ingetikt, letter voor letter in het balkje van je browser, heb je het misschien gezien: ik heb voortaan een .com adres!

Als je niet helemaal kan bedenken waarom ik daar zo blij mee ben, vind ik dat niet raar. Ik zal even uitleggen wat de gevolgen zijn voor jou als lezer: die zijn er niet. Ja, het scheelt je 1,2,3…. 9 letters en een punt, wanneer je mijn website intypt in het vervolg. Het is dus iets makkelijker om te onthouden, en het staat gewoon wat mooier, als je het mij vraagt.

Er zijn wel een paar andere dingen die je kan gaan merken. Ik ben van plan wat te gaan veranderen aan mijn lay-out. Ik ben bezig met het om leren gaan met CSS, waardoor ik, mocht ik erin slagen om het onder de knie te krijgen, straks het uiterlijk van mijn blog helemaal zelf kan gaan bepalen. Ik word nog wel eens een echte computernerd.

Mocht je dus opeens op een hele verknipte pagina terechtkomen, of mocht mijn site er helemaal uit liggen… Dan weet je door wie het komt! Ik hoop dat ik tegen die tijd het probleem ook op kan lossen, in plaats van het alleen maar te veroorzaken.

REFRESH

Behind camera collage

(Pssht! Ik heb de ‘Behind the Camera’ pagina weer eens een beetje opgefrist. En, voor de oplettende lezer: ja, er staat dat ik zestien ben terwijl ik dat nog niet ben. Maar anders moet ik het over een weekje al weer aanpassen en dat ga ik sowieso vergeten. Typisch gevalletje ‘ken jezelf’. Er komen nog wat meer veranderingen aan voor m’n blogje, dus stay tuned!)

SILENCE AGAIN

En weer een weekje stilte hier! Een klein weekje, eigenlijk: vrijdag kom ik weer terug van brugklaskamp. Ik verwacht veel spelletjes, weinig slaap, kampvuurtjes, huiswerklessen en hopelijk een hechte klas aan het einde van de week. Die van mij kan nog wel even wachten ;)

Liefs,

Milou

ABOUT THE BLOG: IT’S GONNA BE SILENT

Misschien had je het al op kunnen maken uit onderstaande post, maar ik ben een weekje weg! Zeilen samen met vriendin Merel, net als vorig jaar. We lopen al twee weken te stuiteren omdat we er extreem veel zin in hebben. Mijn weer-app staat al twee weken ingesteld op ‘Friesland’ in plaats van mijn eigen dorpje. De vooruitzichten zijn goed, gelukkig. En anders wordt het alsnog een hele toffe week, je hebt het daar altijd wel naar je zin.

Dit alles betekent wel dat het een weekje stil is hier op mijn blog. Niet erg, maar dan weten jullie het. Zaterdag kom ik weer thuis, hoogstwaarschijnlijk met een heleboel leuke verhalen om te vertellen. En met zeven ‘Days of Summer’ foto’s, natuurlijk! Ik hoop dat jullie ook allemaal een leuke week hebben!

Liefs,

Milou

100 DAYS OF SUMMER

img_0124

Laatst vertelde ik al over een project dat eraan zat te komen. Over een tijdje zou ik er alles over vertellen… en vandaag is het zover!

Nadat het 366 Project afgerond was, had ik het een tijdje erg rustig. Nog steeds fotografeerde ik veel, maar dat was toch anders. Dat het niet meer elke dag ‘hoeft’ (van mezelf, maar toch) betekende voor mij dat ik het ook niet meer dagelijks deed. Op momenten dat ik een foto zag, maakte ik hem. Maar ik ging er niet meer naar op zoek.

Na een tijdje begon ik het te missen. Soms vergat ik dat het ‘klaar’ was, lag ik in bed en dacht ik: ‘Shit, ik moet nog een foto maken!’ Oh nee. Rond maart begon de maak van het 366 Boek. Heel leuk vond ik dat, om mijn jaar in foto’s voorbij te zien komen. En al helemaal toen al die foto’s in boekvorm op mijn schoot lagen, nog geurend naar inkt, echt en tastbaar. Dit wilde ik nog een keer doen. Maar dan nét op een andere manier.

Geen 366, maar 100 dagen deze keer. Hundred days of summer. Omdat de zomer vol zit met toffe gebeurtenissen: vakanties, reizen, concerten, feesten en meer. In de zomer heb ik veel tijd en is er veel tijd – de zon gaat pas laat onder. Ik hoop op honderd mooie dagen, met leuke mensen en lekker weer. Ik hoop op een fotogenieke zomer.