EEN AVOND ZONDER PLAN

9R7A8349

We staan in de rij, met mooie auto’s tussen nog mooiere auto’s. De wind blaast langs mijn blote rug. Kippenvel, ondanks de aangename temperatuur. Donkere wolken naderen ons steeds dichter. Het is een haast tropische avond – helaas wel in het regenseizoen. Cabrio’s gaan open en weer dicht, open en weer dicht. Buienradar wordt herhaaldelijk bekeken, in de hoop dat die handeling op zich de buien sneller zal doen overwaaien.

We rijden. Langzaam, maar we rijden. Zo nu en dan wordt er een boze blik uitgewisseld wanneer er voor de zoveelste keer niet al te subtiel wordt voorgedrongen. Ons maakt het niet zoveel uit. Meer tijd voor foto’s. Met onze jurken iets omhoog lopen we enigszins wiebelend over de klinkers van de Kanaaldijk. De meest geschikte plek blijkt een steeg vol vuilcontainers – een klein stuk witte muur volstaat als achtergrond.

De entree nadert. De kriebel in mijn buik wordt heviger, tegelijk met de regenval. Gelukkig is mijn date Tim de rust zelve – hij heeft wat meer ervaring op galagebied. Hij belooft me niet los te laten voor ik veilig bovenaan de alom gevreesde trap sta. Het lukt. We poseren voor een foto, ik hoor mensen klappen en dingen roepen, maar registreer het maar half. Volgens mij knijp ik in Tims hand tot we binnen zijn – droog.

De Gatsby-sfeer is goed aanwezig en iedereen is op z’n mooist. Extra mooi in contrast met alle studeerknotjes en vermoeide hoofden van de afgelopen tijd. We bewonderen elkaar, constateren dat een smoking of goed pak vrijwel iedereen knapper maakt. Er zijn zwierende rokken, tikkende hakken, glimmende schoenen. (En wat later: afzakkende jurken, bevlekte hemden, loslatende tietentape. Geeft niks, hoort erbij. Op de foto’s zat alles nog goed.)

Na een uur gaan de pumps uit. Tijd om te dansen. Een aantal centimeters korter, mijn jurk sleept lichtjes over de vloer. De stof aan de onderkant kleurt alsmaar donkerder rood, onder invloed van het bier dat zijn bestemming nooit bereikte. De muziek wordt steeds beter, de sfeer steeds fijner. Op de wc voer ik gesprekken met meisjes die ik nog nooit eerder gezien heb. Ik spreek wat docenten, wat gezellig tot behoorlijk grappig is in deze… context.

(En ik ontwijk een aantal docenten die ik niet echt onder ogen durf te komen. Sorry Meneer Natuurkunde. It’s not you, it’s me.)

Het wordt later, leuker, wilder, warmer. We eindigen dwalend door de gangen van het hotel, mijn voeten zwart en plakkerig op de zachte vloerbedekking. De avond was een roes, die zowel heel lang als heel kort leek te duren. Een avond zonder plan, zoals een groot deel van mijn zomer nog zonder plan is. Als die zomer zal zijn zoals deze avond, belooft dat veel goeds.

IMG_5841

2 comments

Laat een reactie achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s