#325 DIMMED LIGHTS AND WHISPERING VOICES

 

Ik herinner me nog goed de keren dat we ’s nachts in de auto zaten. Op weg naar Frankrijk, Schiphol of terug van een uit de hand gelopen feestje. Het was die tijd waarin ik me nog verbaasde over het feit dat de maan altijd met me mee bewoog. Papa en mama zaten voorin, ik lag met Mart op de achterbank. Vaak legden we koffers in de beenruimte waardoor er een soort tweepersoonsbed ontstond. Na een kwartier trekken aan de dekens lagen we allebei lekker. De lichtjes op het dashboard straalden een knus soort licht uit. Ook op de navigatie was het nacht: kleurig strepen en kronkels werden omringd door zwart. Mijn eigen kleine wereldje zoefde op vier wielen over de snelweg. Een veilige bubbel. Alles erbuiten leek ver weg en onbelangrijk. Er klonken gedempte stemmen vanuit voorin. ‘Hier rechts toch?’ Vertrouwde, lieve stemmen. Een blik naar achteren. ‘Slapen ze?’ Op dat moment wilde ik dat alles zo zou blijven. Ik glimlachte maar hield mijn ogen dicht.

Laat een reactie achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s