#290 BED MARATHON

Negen uur ’s ochtends, ik stond op met een leuke dag in Amsterdam voor de boeg. Vervolgens kreeg ik van mama te horen dat ze nauwelijks slaap had gehad door misselijkheid en alle ellende die daarbij hoort. Een half uur later begon ook mijn buik te rommelen. Ik negeerde het – waarschijnlijk voelde ik het alleen maar omdat ik eraan dacht. Bovendien: dit was niet de bedoeling. Weer een half uur later, de bedoeling of niet, lag ik als een zielig hoopje op de bank. Ik was tot niets meer in staat. Het werd een foto van het plafond: dit is ongeveer het enige wat ik vandaag gezien heb, naast de wc en de binnenkant van mijn oogleden. Nou ben ik wel vaker ziek. Maar wanneer ik, smulpaap die ik ben, niet meer aan eten wil denken, erover praten, het op tv wil zien, laat staan het zelf doen… Dan is er toch echt iets mis. Ik had er flink de balen van. Ik had me zo verheugd op deze dagen in Amsterdam. Nu was ik er en kwam ik niet verder dan de hotelkamer. Tegen een uurtje of twaalf (’s nachts) was ik helemaal leeg. Daarnaast voelde het alsof er een deegroller over me heen was gewalst en ik daarna de marathon gelopen had… drie keer.  Om het positief te houden: na die 126,585 kilometer was ik zo moe dat ik als een blok in slaap viel, hopend dat het morgen allemaal over zou zijn.

Laat een reactie achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s