#278 PASSING BY

Vandaag fietste ik na een mentoruur alleen naar huis. Een beetje saai, mijn iPod was mijn enige gezelschap. En dan is er nog iets. Wanneer je met een hele groep fietst ben je altijd druk in gesprek. Zo druk, dat eventuele voorbijgangers je ongemerkt passeren. Als je alleen bent ligt dit heel anders. Je blik is gericht op de weg voor je, een tegenligger zie je al een halve minuut van tevoren aankomen (tenminste, wel op de eindeloze, lange weg die ik iedere dag fiets). Je nadert elkaar, steeds dichterbij, totdat je elkaars gezicht duidelijk kan onderscheiden. Dat vind ik altijd zo’n stom moment: ik weet nooit hoe ik moet kijken! Ik beschik niet over een pokerface, dus rest mij de keuze tussen een lach (kan creepy overkomen) of het compleet negeren (kan asociaal overkomen). Mocht je de tegenligger in kwestie kennen, kan je ook nog hallo zeggen. Bij mij gaat dit vaak fout. Na twintig minuten niet gepraat te hebben kunnen mijn stembanden zo’n plotselinge uitroep niet aan. ‘Hghiooj!’ klinkt het dan. Door een groet wordt het ook alleen maar lastiger eigenlijk, want wanneer spreek je hem uit? ‘Heeeeee!’ vanaf 200 meter afstand is niet zo handig. De ander roept iets terug en dan volgen er nog een hoop doodse seconden voor je gepasseerd bent. Of erger nog: de ander roept níets terug, kijkt een beetje raar zelfs. En dan kruis je elkaar en blijkt het iemand te zijn die je nog nooit eerder hebt gezien.

One comment

Laat een reactie achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s