#256 CONCENTRATION, A SIGH AND THEN A SMILE

Een half uurtje pianoles per week lijkt weinig, maar het blijkt telkens precies genoeg. Het grootste deel van de les speel ik toonladders en liedjes die ik na drie keer uit mijn hoofd ken. Maar dan komen de laatste tien minuten, waarin ik nu een wat moeilijker stuk speel. Ik heb een paar vriendinnen die het met hun ogen dicht zouden kunnen, maar voor mij vereist dit na anderhalf jaar les echt nog mijn uiterste concentratie. Stukje bij beetje, noot voor noot. Eentje mis, nog een keer. Pedaal erbij, rechts harder, pols hoger. Iets sneller, zachtjes afsluiten… Terwijl de laatste tonen wegsterven slaak ik een zucht, vervolgens een lach. ‘Je komt altijd vrolijk van je lessen terug,’ merkte mama vandaag op. En dat klopt – na die concentratie volgt een heerlijk gevoel. Anderhalf jaar geleden wilde ik heel graag piano leren spelen en nu doe ik het en geniet ik er zó van! Samen met dat heerlijke gevoel wordt ik daar inderdaad heel vrolijk van.

Laat een reactie achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s