#231 GETTING MY STUFF TOGETHER

 

Niet schrikken, natuurlijk is dit niet allemaal van mij. Vandaag was de laatste dag van onze zeilweek, en dus tijd om op te ruimen en in te pakken. Er kwamen sokken, hemdjes, koptelefoontjes en onderbroeken uit alle hoeken van de kamer. ‘Is dit van mij?’ ‘Nee joh, dat is veel te klein voor jou!’ ‘Maar van wie is het dan?’ ‘Geen flauw idee. Misschien is het van mijn zus, ik neem het wel mee.’ Ook kwam er kwam van alles onder de bedden vandaan. En dan viel het bij ons nog mee: er was een jongenskamer waar je de vloer niet eens meer kon zien. Ze moesten zoeken in de bergen kleding om hun schoenen te vinden. Toen we alles in onze tassen gedaan hadden plofte iedereen zijn koffers neer op het grasveld voor het gebouw, wat bovenstaand plaatje opleverde. En toen kwam een moment waar we het vaak over gehad hebben in de boot, namelijk of we ons diploma gingen halen. We hebben de hele week veel lol gemaakt tijdens het zeilen, maar we wilden ook allemaal met ons CWO naar huis. ‘Als we zo doorgaan, halen we het dan?’ vroegen we onze instructeur, maar hij mocht het niet zeggen. Ach ja, als ik het niet haal heb ik alsnog een hele leuke week gehad, dacht ik uiteindelijk. Toch was ik wel heel blij toen ik het wel gehaald bleek te hebben. De eerste ouders stroomden binnen. Iedereen wisselde telefoonnummers uit en knuffelde elkaar gedag. In de auto werd er niet al te veel gepraat, we waren toch behoorlijk moe. Maar één ding was heel duidelijk: volgend jaar wilden we weer terug.

Laat een reactie achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s