#225 CROQUETTES AND A BEAUTIFUL SUNSET

 

Na een rit vol schapen, windmolens en oneindige weilanden kwamen we aan in Lemmer. Tot drie weken geleden had het in een gat in de grond kunnen verdwijnen zonder dat iemand het zou merken, maar na de Olympische Spelen weet iedereen natuurlijk dat het de geboorteplaats van Epke Zonderland is – of ben ik de enige? We werden door een instructeur ontvangen. Ik hees mijn koffer uit de achterbak, wat niet heel gemakkelijk ging omdat hij nogal zwaar was. Na mijn worstelingen met inpakken had ik besloten om maar gewoon heel veel mee te nemen. ‘Ja, ik blijf twee weken,’ zei ik tegen de instructeur. Eenmaal op de kamer bleek dat we bij twee Duitse meisjes waren ingedeeld. Dit jaar heb ik bij Duits alleen maar films gekeken, dus ik spreek het nog niet zo goed. Gewoon in het Engels dan maar, dat ging prima. Bij het eten liep het iets minder soepel. Eén van de Duitse meisjes zat naast me en keek met een zuur gezicht toe hoe we onze kroketten met brood aten. ‘What is it?’ vroeg ze me. Tsja, probeer dat maar eens uit te leggen in het Engels. Ik denk niet eens dat er veel Nederlanders zijn die weten wat er in een kroket zit. ‘Uhmm… There’s meat in it. Are you vegetarian?’ Nee, dat was ze niet. ‘You should just try it then. It’s really nice.’ Ze nam een hap, maar aan haar gezicht te zien was ze het niet met me eens. Na het eten ontmoetten we de meisjes waarmee we zouden gaan zeilen, en ook onze instructeur. We deden het rustig aan: een beetje dobberen op de sloot, genieten van de zonsondergang en praten over wat een hele leuke week zou worden.

Laat een reactie achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s