#223 SHIT HAPPENS

Het moest ook een keer gebeuren. Iedereen verbaasde zich erover dat ik geen hoesje had, maar ik zag het nut er eigenlijk niet van in. In de jaren dat ik een telefoon heb is er nog nooit een kapot gegaan. Ook ben ik geen persoon die zijn telefoon continue in zijn hand heeft – en hem dus laat vallen. Sterker nog, het ding zit bijna altijd in mijn tas, wat soms irritaties oplevert bij mensen die me proberen te bereiken. Als ik thuiskom gooi ik die tas namelijk ergens neer en bedenk ik me ’s avonds pas dat mijn telefoon er nog in zit. Dan tref ik vaak een stuk of tien ongelezen berichten aan. ‘Hey Milou!’ ‘Hallo?’ ‘Haaaaallo?’ ‘?’ ‘Oh ik zit in je tas he?’ ‘PLING!’ ‘PLING!’ ‘Misschien hoor je ‘m wel plingen zo.’ ‘PLING!’ enzovoorts. Tegenwoordig wordt ik weer ouderwets op de huistelefoon gebeld. Oké, ik wijk af. Mijn telefoon was dus gevallen – uit mijn tas, ironisch genoeg. Nou heb ik hem al wel één of twee keer eerder laten stuiteren, maar toen had ik geluk, denk ik. Bovendien is de ondergrond waarop je hem laat vallen erg bepalend voor de schade. Ooit viel hij op een tapijt, nu op grind. Gelukkig was ik niet de eerste bij ons thuis met een barst in zijn mobiel en hadden we daardoor een goed reparatie adres. Ze bleken een ‘klaar u wacht’ service te hebben. Dit had ik wel eens eerder ergens gezien. ‘Duh,’ dacht ik altijd, ‘ze kunnen je dus ook drie uur laten wachten.’ Gelukkig was dat hier niet het geval. Ik vraag me af hoe ze het doen: na minder dan vijf minuten liep ik met een glanzende en compleet gave telefoon weer naar buiten.

4 comments

Laat een reactie achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s