#212 HUGS AND KISSES

‘Ik ga je even knuffelen,’ zei ik tegen Colette, waarna ik haar omhelsde. ‘Dat zeg je altijd, wist je dat?’ Na elkaar bijna een maand niet gezien te hebben vond ik het wel kunnen, maar normaal zijn we niet zo’n knuffelaars. Vandaar dat ik het blijkbaar altijd van tevoren aankondig. Ik vind het ook weer zo wat om iemand zomaar te bespringen. Sommige mensen vinden dat niet raar trouwens, die knuffelen elkaar de hele dag door, onder een luidkeels ‘Schatjeeee!’, ‘Heeeeeeeee!’ of gewoon een soort gil van blijdschap. Het soort begroeting die je zou verwachten nadat iemand een jaar in Afrika is geweest, maar dan aan het begin van de dag, om kwart voor elf in de kleine pauze en in de grote pauze om tien voor één – elkaar twee uur niet zien is ook lang! Een hele dag hadden Colette en ik de tijd om bij te praten, foto’s te maken, en andere dingen te doen. Vervolgens doken we onder het mom van ‘we hebben een luie dag’ om negen uur het logeerbed in om daar weer verder te kletsen. De volgende dag zwaaide ik Colette uit. Allebei hebben we onze vakantie al volgepland met weekendjes weg, afspraken en familiebezoek, dus waarschijnlijk zien we elkaar pas weer als de school weer bijna begint. Ook het afscheid gaat bij sommigen gepaard met ‘love you’s’ en luchtkusjes. In tegenstelling tot Colette: ze riep ‘Houdoe!’ en fietste de straat uit.

2 comments

Laat een reactie achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s