#167 YOUNG AND WILD AND FREE

Ik was me al af aan het vragen wat het was, dat consante gehobbel dat ik hoorde. Na een blik over mijn schouder zag ik een jongetje door onze tuin heen flitsen, steppend over het pad naar de voordeur. Niet dat ik hem ergens van kende. Maar het komt nou eenmaal niet bij kleine kinderen op dat het eventueel een beetje raar is, bij andere mensen door de tuin crossen. Mij maakte het niets uit, ik deed het zelf vroeger ook. Ik lachte, rende om mijn camera te halen en stelde me een beetje verdekt op. Toen hij voor de zoveelste keer voorbij raasde zag hij me en was het over met de pret. Niet omdat ik hem nou zo lelijk aankeek – ik zwaaide zelfs nog vriendelijk – maar omdat hij zich waarschijnlijk op heterdaad betrapt voelde. Hobbelhobbelhobbel, klonk er: hij wist niet hoe snel hij weg moest komen.

5 comments

Laat een reactie achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s