#160 GROOTS MET EEN ZACHTE G

Toen we de tassencontrole gehad hadden (‘En, mocht je alles houden?’ riep Babs keihard) en onze stoeltjes geclaimd keek ik rond in het stadion. Het gaf me echt zo’n ‘wauwgevoel’. En het was ook echt ‘wauw’. Een bomvol stadion, mooi weer en natuurlijk Guus. In eerste instantie dachten we niet te gaan staan (we zaten bijna bovenin en konden dus alles goed zien, maar één van ons had hoogtevrees en de rest vond het eigenlijk ook wel eng), maar uiteindelijk stonden we gewoon mee te springen en natuurlijk  te zingen/juichen/lalala-en. De jongere mensen deden enthousiast mee met Gers Pardoel, terwijl de oudere generatie helemaal los ging bij The Golden Earring (‘Wie?’ zeiden wij na hun aankondiging). Het werd donkerder, en het concert was afgelopen. Ik wist dat ze ons net lang genoeg gingen laten wachten om eraan te gaan twijfelen, maar Guus kwam natuurlijk nog terug. Hij zong Brabant en zei: ‘Aan alles komt en einde, dus nu ook. Of toch niet!’ en we gingen nog vrolijk even door. Eenmaal thuis had ik geen stem meer en plakten mijn schoenen van het bier. Ken je dat gevoel wat je hebt na een lange dag zwemmen? Dat je dan in bed ligt, en nog steeds op het water lijkt te dobberen. Dat gevoel had ik vandaag ook, maar dan net iets anders. Hoewel het in huis doodstil was, ging in mijn hoofd het feest nog even door. ‘Lalaaa, lalalalalalaaa!’

3 comments

Laat een reactie achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s