#154 MC1

Het begon met een aantal nerveuze selectietrainingen en vervolgens een teamweekend. Al snel kende ik iedereens naam, zongen we zonder schaamte onze kelen schor met Singstar, hadden we een diepgaand gesprek en werden we genadeloos ingemaakt door de lokale hockeyclub. Maar wel als één team. Toch stond ik niet te springen om te gaan douchen met vijftien mensen die ik pas een week kende (for your information, hockeyclubs kennen geen douchehokjes maar doucheruimtes. Ook is er sprake van een vicieuze cirkel: niemand doucht omdat het smerig is, en omdat er niemand doucht wordt er nooit schoongemaakt). Mijn zorgen bleken overbodig: na de eerste onwennigheid stonden we al vrolijk te spetteren. Aan de hygiëne van de douches veranderde niets, maar ach, lang leve de badslippers. Het eerste seizoen werden we verdiend kampioen in de eerste klasse. We stroomden door naar de subtop, maar dat bleek iets te hoog gegrepen. Wat overigens niets afdeed aan de sfeer binnen ons team. De meeste meisjes zijn pas eerstejaars en dus nog blije bruggers, en dat is zeker te merken. Niets geen meidenvenijn, gekat of jaloezie zoals dat wel eens voorkomt wanneer meisjes wat ouder zijn. Als aanvoerder noem ik mijn medespeelsters soms liefkozend schatekkes, mupskes of lieverds. Want dat zijn het, ik ben supertrots op ze en dat mogen ze best weten.

3 comments

  1. Ga ons team missen. En Milou wij zijn ok super blij dat jij zo goed voor ons gezorcht Daar zijn we je super dankbaar voor

Laat een reactie achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s