#153 MINIMENTOR

Eerste pauze, onze mentor sprak ons aan. Of we even mee wilden komen. Naar mijn weten had ik me niet misdragen, maar je weet het natuurlijk nooit. Ik trok mijn wenkbrauwen op naar Colette en liep achter haar aan een lokaal in. ‘Ik wordt volgend jaar mentor van een brugklas,’ sprak onze mentor, een hele relaxte jonge vrouw. Ik zei nog niets, maar in mijn hoofd riep ik ‘JAAAAAAA!’

Colette en ik hadden onszelf namelijk opgegeven als minimentoren, maar ik dacht dat we weinig kans zouden maken. We waren laat met aanmelden en eigenlijk ook nog een jaartje te jong. Bleek dat onze mentor volgend jaar zelf een brugklas heeft, en dus haar eigen minimentoren mocht kiezen. ‘Ge bent Sinterklaas nie, maar ge het wel twee mensen heul blij gemakt!’ bromde de schoonmaker die het lokaal aan het dweilen was.

En gelijk had ‘ie. Nu mocht ik samen met Colette mee op werkweek, keten met de bruggers, ze om halfzeven wakker maken met pannendeksels en ze natuurlijk wijze raad geven (dat je een schoudertas niet op je enkels moet hangen bijvoorbeeld, dat doen ze ieder jaar weer. De foto hierboven is mijn tas uit de eerste trouwens, althans, dat was de bedoeling. Na één week kwam ik erachter dat ‘ie veel te groot was. En niet brugklasbestendig – hallo, een witte tas!). Ik werd er zo blij en hyper van dat ik me zelf weer even een brugklasser voelde.

One comment

Laat een reactie achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s