#113 COME ON

Mijn eerste keer hardlopen voelde als strafkamp en was dan ook niet uit vrije wil. Om ervoor te zorgen dat onze conditie tijdens de zomervakantie niet helemaal in zou kakken kregen ik en de rest van mij hockeyteam een hardloop- en krachtrainingsschema mee. Achteraf gezien denk ik dat ik de enige ben die zich eraan heeft gehouden: zelfs op vakantie maakte ik netjes mijn kilometers. Behalve toen ik in Death Valley was, maar daar was het dan ook 48 graden. En ik vond er niets aan: een beetje doelloos lopen, en dan weer terug. In Santa Monica was het nog wel leuk: daar deed iedereen het. Moeders met buggy’s, mensen met personal coaches, jong, oud… Ik liep samen met mama met uitzicht op het strand en een ontwakend Los Angeles, dus saai was het zeker niet. Eenmaal weer thuis viel het weer tegen: de lange, rechte weg waar ik altijd liep was wel erg geschikt (want je komt geen kip tegen, behalve echte kippen) maar zo slaapverwekkend! Met muziek lopen was geen optie: die oortjes vallen bij mij continu uit en dat is nogal irritant. Maar toen ontdekte ik Mart’s superfijne koptelefoon. Ja hoor, die mocht ik best even lenen. Een wereld van verschil, kan ik je vertellen. Compleet afgesloten van de wereld liep ik vandaag weer een stukje. Ik humde mee met Emeli Sandé’s album terwijl de lucht steeds donkerder kleurde. Ik begon te vrezen voor een natte thuiskomst. ‘Come on, come on,’ zong Emeli. Ik wist er nog een eindsprintje uit te trekken en verbeterde zo mijn persoonlijke record én hield mijn haar droog.

Laat een reactie achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s