#101 LITTLE MONSTER

Er was een tijd waarin je cool was als je een eigen huissleutel had. Dat betekende dat je het vertrouwen van je ouders had dat je het ding niet kwijt zou raken. Weer een stapje dichter bij ‘groot zijn’. Voor mij brak dat moment ook aan, zo’n vijf jaar geleden denk ik. Een lange tijd ging het goed, totdat ik op een avond in het speeltuintje was. Het was ongeveer half negen en mijn klasgenootjes gingen naar huis. Ik niet: mijn sleutels bleken spoorloos verdwenen. Een paar mensen hielpen met zoeken, maar ze konden ook niet te lang blijven: het was al bijna donker. In paniek belde ik naar huis. Papa en mama waren er niet, de oppas nam op. Ze kwam eraan zei ze, met zaklamp. Wel een half uur hebben we staan zoeken. Op een gegeven moment liepen we op blote voeten in het zand te voelen. Bijna wilden we naar huis gaan, maar toen voelde ik iets kouds. Mijn sleutels! Sindsdien ben ik ze nooit meer kwijtgeraakt. Wel lijkt er een nieuwe gewoonte te ontwikkelen: sleutelhangers die van mijn bos afvallen. Een tijd liep ik met drie kale sleutels rond. Daar moest maar eens verandering in komen. Achter in een la vond ik dit kleine blije monstertje. Eens kijken hoe lang hij het gaat overleven.

One comment

  1. Dat kan ik me nog goed herinneren. Het was pikdonker geworden en wij met koude voetjes zoeken! Ik heb de hele avond nog met zand tussen mijn tenen in mijn schoenen gezeten, hahaha. Oppassen bij jullie was nooit saai! Bij elke pot pindakaas denk ik aan jou.

Laat een reactie achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s