#96 BLOODY SCARY

Al een paar maanden ben ik zo snel ziek, moe of niet lekker dat ik van de dokter het advies kreeg om mijn bloed te laten testen. Nu ben ik niet iemand die flauwvalt als ze bloed ziet, of gaat gillen/huilen/schreeuwen, maar leuk vind ik het niet. Telkens als ik moet prikken voor het één of ander ben ik er van tevoren zenuwachtig voor. Terwijl ik weet dat het achteraf altijd meevalt. Iedere keer weer. Een slimme (al dan niet onbewuste) zet dus van mama om het vandaag onaangekondigd te doen. ‘Zullen we nu even gaan, anders?’ Onder het mom van ‘dan zijn we er maar weer vanaf’ stemde ik in. In de auto bekeek ik het formulier wat ingevuld moest worden. ‘Patient nuchter: ja/nee’ stond erop. Ik schoot in de lach bij het beeld van een lallende persoon op de prikstoel, vastgehouden door twee verplegers, geprikt door een derde. ‘Daarmee bedoelen ze of je iets gegeten hebt.’ Oh. Ook het bord ‘NU OOK OP ZATERDAG OPEN!’ voor het Diagnostisch Centrum zorgde voor een lachstuip. ‘Het lijkt de Jumbo wel.’ Ik schrijf mijn meligheid toe aan de zenuwen. De vrouw die me ging prikken merkte het ook. ‘Kijk maar even naar de poster, of naar mama! Ja, dat was ‘ie al! Nouuuuuu, dat viel toch hartstikke mee?’ Ik kreeg de indruk dat ze normaal kleuters behandelde. Of dat ik me gedroeg als een kleuter, maar dat viel wel mee (oké, ik hield wel mijn moeders hand vast en vertikte het om te kijken toen ze de naald in mijn arm prikte, maar dat zal ik altijd blijven doen. Ik hoef het echt niet te zien hoor). Maar ze had wel gelijk: het viel mee, yet again.

5 comments

Laat een reactie achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s