#93 SAVIORS

Een vlek op je mooie jasje. Een ontploft drinkontbijt – terwijl het nog in je tas zat. Een lente die opeens verdwenen lijkt te zijn (alsjeblieft, kom terug!), waardoor ik ongelooflijk verkouden ben. Of eigenlijk gewoon ziek, maar dat wil ik niet toegeven. Want toegeven betekent al mijn testen later inhalen, het achtste of, als je pech hebt, negende uur. Dus ging ik vanochtend, ondanks het feit dat ik ongeveer drie uur geslapen heb, snotterend naar school. En het bleek maar weer eens hoeveel lieve mensen er op deze wereld zijn. Mama bracht me even met de auto, en op school wachtten mijn vriendinnen. We bereidden elkaar voor op de test met onnozele ezelsbruggetjes, Colette die zo slim was om even op te schrijven wat ze nog niet helemaal snapte (‘Oh ja, dat moest ik ook nog weten!’) en het uitlenen van proefwerkblaadjes. Ik werd er wel wat vrolijker, maar niet beter van. Ik snotterde alles bij elkaar een graaide in mijn tas. Ik vond waar ik op hoopte, en legde een vol pakje met zachte zakdoekjes op mijn tafeltje: nog één van mijn redders in nood, in vele situaties.

Laat een reactie achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s